“อะตอม… เราว่าอะตอมเมาแล้วนะ”
อาร์เธอร์เอ่ยขึ้น พลางคว้าแขนเธอไว้ ในจังหวะที่ร่างบางโอนเอนเซไปเล็กน้อยจนต้องพยุง
“ไม่… เรายังไม่ได้เมาเลย”
อะตอมเถียงเสียงอ้อแอ้ พยายามตั้งตัวให้นิ่ง ทั้งที่เพียงยืนเฉยๆก็ยังโคลงเคลง
“เมาที่ไหนล่ะเนี่ย ยังไม่เมาสักหน่อย”
ลูกแพรหัวเราะ ก่อนจะยกแขนขึ้นกอดคออะตอมไว้ น้ำเสียงของเธอเองก็เริ่มไม่ชัด ดูจะเมาหนักยิ่งกว่าเพื่อนเสียอีก
“ใช่ๆๆ ไหนบอกมาผ่อนคลายสมองไง สนุกทั้งทีก็เอาให้เต็มที่ไปเลย!”
อะตอมพยักหน้าหงึกหงัก เธอยกแขนขึ้นโยกกายไปตามจังหวะเพลงที่กระหึ่ม ท่าทางดูปล่อยตัวและสะดุดตาอย่างไม่รู้ตัว
ก่อนที่ร่างบางจะเสียหลัก เซไปชนเข้ากับใครบางคนที่ยืนนิ่งแข็งทื่อ อย่างไม่ทันได้ตั้งตัว
ปั๊ก!!
“โอ้ย! อุ้ย~ ขอโทษทีค่ะ”
อะตอมเอ่ยขอโทษออกไปทันที ทั้งที่ยังไม่ทันได้เงยหน้ามองคนที่ชนเลยด้วยซ้ำ
“แก… ขยับมาทางนี้สิ”
ลูกแพรพูดขึ้น ก่อนจะดึงอะตอมเข้าไปกอดไว้แน่น
