อะตอมค่อยๆลืมตาขึ้น ภาพตรงหน้าค่อยๆชัดเจนขึ้นทีละนิด และเมื่อแน่ใจว่าเป็นเขาจริงๆ ดวงตากลมโตก็เบิกกว้างขึ้นทันที ทั้งตกใจ ทั้งโล่งใจในเวลาเดียวกัน
'โล่งอกไปที' โล่งใจที่คนตรงหน้าไม่ใช่ใครอื่น ไม่ใช่คนแปลกหน้าที่เธอกลัวจนแทบขาดสติ
“อึก… อื้อ~”
เสียงครางเบาๆหลุดออกมาจากลำคอ ทั้งที่หัวใจยังเต้นแรงไม่หยุด แต่สัญชาตญาณเอาตัวรอดก็ยังทำงาน อะตอมใช้แรงทั้งหมดที่มี ผลักดันร่างของเขาออกไปอย่างไม่คิดชีวิต
มือเล็กสั่นเทา เสียงหายใจหอบถี่รัว พร้อมกับเสียงบดจูบที่ดังอย่างไม่หยุดพัก ความกลัวเพิ่งจางหาย แต่ความสับสนกลับถาโถมเข้ามาแทน เพราะต่อให้เป็นเขา ต่อให้เธอจำกลิ่นนั้นได้ เหตุการณ์เมื่อครู่ก็ยังทำให้เธอไม่อาจตั้งสติได้ในทันที เธอใช้กำลังทั้งหมดที่มีผลักดันแผ่นอกของเขาออก จนเรียวปากของเขาที่กำลังดูดกินน้ำหวานจากโพรงปากของเธอหลุดออก
จ๊วบ!!
เสียงน่าเกลียดนั้นดังจนเธอเองก็ได้ยินชัด
“พี่คีริน…”
อะ
