“คีริน…”
อลิซเอ่ยเรียกเสียงแผ่วในวินาทีที่เขาขยับเข้ามาใกล้ เธอเผลอมีความหวังเล็กๆหวังว่าเขาจะใจอ่อน หวังว่าเขาจะยอมรับความรู้สึกที่เธอทุ่มให้ทั้งหมด
แต่สิ่งที่เกิดขึ้นกลับไม่เป็นอย่างที่คิด คีรินอุ้มร่างบางของเธอขึ้นกลางอากาศ ไม่ใช่อย่างอ่อนโยน ไม่ใช่ด้วยอารมณ์ แต่เป็นการกระทำที่ชัดเจนและตั้งใจ
เขาหมุนตัวกลับไปยังเก้าอี้ตัวเดิม วางเธอลงอย่างเรียบๆ ก่อนจะยืนเต็มความสูง มองเธอลงมาด้วยสายตานิ่งเรียบ
“ผมขอตัว”
คำพูดสั้นๆไร้ความลังเล จากนั้นเขาก็หันหลัง ก้าวเดินออกจากห้องวีไอพีสุดหรูทันที เขาไม่หันกลับมามองเธอแม้แต่น้อย ไม่เปิดโอกาสให้แก้ตัวด้วนซ้ำ
“คีริน! ไม่นะคะ!”
เสียงของอลิซดังตามหลัง แม้ประตูจะปิดลงไปแล้ว แต่ความโกรธและความอับอายยังคงคุกรุ่น
“คุณอย่าโง่สิคะคีริน! ฉันยอมให้คุณขนาดนี้แล้ว ทำไมคุณยังไม่เอาอีก!”
เธอตะโกนออกมาอย่างไม่อายใคร หัวใจเต้นแรงด้วยทั้งความเจ็บและความไม่เข้าใจ
