7 ฉันจะทำให้เธอจำ

1545 Words

ตึด~ ตึด~ “ทำไมไม่ยอมรับสายอีก ถ้าไม่รับรอบนี้ ฉันจะไม่รอเธอแล้วนะ” คีรินพึมพำกับตัวเอง ก่อนจะกดโทรหาอะตอมอีกครั้งอย่างหมดความอดทน ตึด~ ตึด~ ตึด~ “ฮัลโหลค่ะ” เสียงหวานใสรับสาย ทว่ามันไม่ได้ช่วยบรรเทาอารมณ์ร้อนของเขาได้เลยแม้แต่น้อย “ฉันรออยู่หน้าอาคาร ลงมาได้แล้ว อย่าให้ฉันต้องรอนาน” น้ำเสียงเข้มแข็งกร้าว แฝงความหงุดหงิดชัดเจน “เอ่อ… หนูต้องขอโทษนะคะ พอดีหนูให้เพื่อนมาส่งที่บ้านแล้วค่ะ ตอนนี้หนูถึงบ้านแล้วด้วยค่ะ หนูลืมสนิทเลยค่ะว่าคุณคีรินต้องไปรับ หนูคิดว่ายังไงคุณกลับบ้านเลยก็ได้ค่ะ” คำพูดของเธอเหมือนน้ำมันราดลงบนไฟ “เธอว่าไงนะ” คีรินถามกลับเสียงต่ำ อารมณ์เดือดพล่านขึ้นมาทันที แค่คิดว่าเธอให้คนอื่นไปส่งถึงบ้าน แต่ไม่บอกเขาสักคำทั้งที่มีทั้งเบอร์ ทั้งไลน์อยู่ในมือแล้ว “หนูขอโทษจริงๆค่ะ หนูลืมไปจริงๆ…” “ลืม… งั้นเหรอ” เขาเอ่ยเพียงแค่นั้น ก่อนจะกดวางสายลงอย่างไม่ไยดี โทรศัพท์ถูกกำแน่นอยู่ในมือ ราวกับจะบี้ให้แตกคามือให้ได้ ดวงตาคมเข้มฉายแววกรุ่นโกรธและแรงอารมณ์ที่ปะทุขึ้นไม่หยุด ผู้หญิงตัวเล็กๆคนนั้น กล้าทำให้เขารอ แล้วยังกล้าบอกว่าลืมงั้นหรือ ริมฝีปากกระตุกยิ้มเย็นขึ้นมาที่มุมปาก “ดี… อะตอม เธอจะได้รู้ว่า การทำให้ฉันรอมันมีราคาที่ต้องจ่าย” เอี๊ยด!! เสียงเบรกดังลั่น รถสีดำคันหรูหยุดกึกลงหน้าบ้านอย่างแรง จนคนในบ้านสะดุ้ง อะตอมที่กำลังเดินผ่านห้องนั่งเล่นชะงัก ก่อนจะเดินไปเปิดผ้าม่านแง้มดูด้วยความสงสัย “เบรกรถอะไรขนาดนั้น… เมื่อเช้าก็เบรกเสียงดังแบบนี้เลย ขับรถไม่น่าอยู่รอดมาจนอายุขนาดนี้เลย” เธอบ่นพึมพำกับตัวเอง โดยไม่รู้เลยว่า คนบนรถกำลังโมโหมากขนาดไหน และแน่นอนเธอยังไม่รู้จักเขาดีด้วยซ้ำ ไม่รู้ด้วยซ้ำว่าเวลาที่เขาอารมณ์ร้ายมันเป็นยังไง พรึบ! เสียงประตูเปิดออกอย่างแรง ปัง!! ตามด้วยเสียงประตูที่ถูกปิดลงอย่างแรงจนดังสนั่นไปทั่วบ้าน คีรินก้าวเข้ามาในบ้านใบหน้านิ่งเรียบ ดวงตาคมเข้มเต็มไปด้วยไฟโกรธที่ยังไม่มอด มือกำแน่นจนเห็นเส้นเลือดปูดชัด อะตอมสะดุ้งสุดตัว หัวใจแทบหล่นไปอยู่ที่ตาตุ่ม เมื่อร่างสูงใหญ่ที่เต็มไปด้วยแรงอารมย์ปรากฏตรงหน้า “คะ...คุณคีริน” เธอเรียกชื่อเขาเสียงสั่น ไม่เข้าใจเลยว่าทำไมเขาถึงดูน่ากลัวขนาดนั้น คีรินจ้องเธอเขม็ง ก่อนจะเอ่ยเสียงต่ำ เย็นเยียบ “เธอทำไมไม่โทรบอกฉันตั้งแต่ฉันยังไปไม่ถึงมหาลัยฮะ” “อะไรของคุณคะ ก็หนูบอกว่าหนูลืมไงคะ ถ้าหนูไม่ลืมหนูก็โทรแล้วไหมคะ” คนตัวเล็กสวนกลับทันควัน น้ำเสียงไม่ได้สำนึกผิดแม้แต่น้อย แถมยังขมวดคิ้วมุ่น แววตาฉายชัดถึงความไม่พอใจ “หึ… ลืมงั้นเหรอ” คีรินหัวเราะในลำคอ ก่อนจะขยับก้าวเข้ามาใกล้จนระยะห่างแทบไม่เหลือ อะตอมถึงกับชะงัก หัวใจเต้นแรงจนประหม่าไปหมด แต่ก็ยังทำใจดีสู้เสือต่อ “นี่…อย่าเข้ามาใกล้นะคะ” เธอเอ่ยแข็ง แต่เท้ากับก้าวถอยหลังโดยไม่รู้ตัว “คนทั้งคน เธอบอกว่าลืมงั้นเหรอ” เสียงทุ้มต่ำกดดันจนบรรยากาศรอบตัวเหมือนถูกบีบให้แคบลง “ก็หนูลืมจริงๆนี่คะ หนูไม่ทันได้นึก” “เธอไม่ลืมว่าบ้านอยู่ที่ไหน แต่กลับลืมฉันคนที่เธอย้ำแล้วย้ำอีกว่าให้ไปรับงั้นเหรอ มันดูบังเอิญเกินไปไหมอะตอม” คีรินขบฟันกรามแน่น ดวงตาคมวาวโรจน์ด้วยโทสะ “ใช่ค่ะ หนูลืม ก็บอกว่าลืมไงคะ ลืมก็คือลืม” อะตอมย้ำแบบนั้น ทั้งที่ความจริงแล้วเธอไม่ได้ลืมหรอก แต่แค่ไม่อยากนั่งรถมากับเขา และก็ไม่อยากโทรบอกเขาด้วย เอาง่ายๆคือไม่อยากเสวนาด้วยนั่นแหละ แต่ก็ไม่คิดว่าเขาจะโกรธมากขนาดนี้ คำตอบตรงไปตรงมานั่นเหมือนชนวนที่จุดไฟในตัวเขาให้ลุกหนักมากกว่าเดิม “ดี!” คีรินแสยะยิ้มเย็น ก่อนจะเอื้อมคว้าแขนเล็กไว้แน่น “งั้นฉันจะทำให้เธอจำ จำแบบขึ้นใจเลยว่าคนอย่างฉันไม่ชอบให้ใครเมินแบบนี้ มานี่ฉันจะช่วยทวนความจำให้ ต่อไปเธอจะได้ไม่ลืมอีก ฉันก็ชอบเหมือนกันคนที่ชอบท้าทายเนี่ย!” “ว้าย! ปล่อยนะคะ คุณจะพาหนูไปไหนคะ ปล่อย!” อะตอมร้องขึ้นพร้อมทั้งพยายามดิ้นหนี แต่แรงอันน้อยนิดของเธอเทียบเขาไม่ได้เลย ร่างสูงใหญ่ลากเธอผ่านโถงทางเดิน เสียงฝีเท้าหนักกระแทกพื้นดังสะท้อนก้องไปทั่วบ้าน อากาศรอบตัวตึงเครียดจนแทบหายใจไม่ออก ความโกรธของเขา กับความดื้อรั้นของเธอ ปะทะกันอย่างรุนแรงจนไม่มีใครยอมใคร “…………” คีรินไม่เอ่ยอะไรออกมาแม้แต่คำเดียว ใบหน้าตึงเครียด ดวงตาคมแข็งกร้าว เขาลากแขนเล็กของเธอเดินตรงไปตามโถงทางเดิน มุ่งหน้าสู่ห้องนอนอย่างไม่คิดจะหันกลับมา ในหัวมีเพียงความคิดเดียว ต้องทำให้ผู้หญิงคนนี้รู้ว่า เธอเลือกเมินผิดคน “นี่! ไม่ได้ยินหรือไงคะ หนูบอกให้ปล่อย!” อะตอมตะโกนเสียงดังลั่นบ้าน เสียงสะท้อนก้องไปทั่ว แต่ร่างสูงใหญ่กลับทำเหมือนไม่ได้ยิน มือแข็งแรงยังคงกำแน่นที่ข้อมือของเธอไม่ยอมคลาย “หนูเจ็บนะคะ ปล่อย! โอ๊ย ปล่อยสิ!” เธอดิ้นสุดแรง พร้อมทั้งพยายามดึงแขนกลับ แต่แรงของเธอแทบไม่มีความหมายเมื่อเทียบกับพลังของเขา ร่างบางยกขาดันประตูห้องไว้สุดแรง หวังหยุดเขาให้ได้ แม้จะรู้ดีว่าโอกาสมีน้อยแค่ไหน “หยุดนะคะคุณคีริน หนูเจ็บ!” แต่แรงทั้งหมดของเธอ ยังไม่ถึงครึ่งของแขนข้างเดียวของเขาที่ดึงกระชากเธอเข้าไปข้างใน ประตูถูกผลักเปิดออกอย่างแรง เสียงกระแทกดังสนั่น ปัง! อะตอมเซถลาเข้าไปในห้อง หัวใจเต้นระรัวแทบทะลุอก ส่วนคีรินยืนค้ำอยู่ตรงประตู ร่างสูงใหญ่บดบังทางออกทั้งหมด ดวงตาคมจ้องเธอเขม็งด้วยแรงอารมณ์ที่ปะทุจนแทบควบคุมไม่อยู่ บรรยากาศในห้องเงียบงัน อึดอัด และตึงเครียดราวกับเส้นด้ายที่พร้อมจะขาดได้ทุกเมื่อ “เธอรู้ไหม… เวลาของฉันมันมีค่าแค่ไหน” คีรินเอ่ยเสียงต่ำช้า แต่ทุกคำเหมือนกดทับลงมาอย่างหนักหน่วง “การขับรถไปรับเธอที่มหาลัย มันคือการเสียเวลากับชีวิตของฉันมากแค่ไหน แต่ฉันก็ยังเลือกจะทำ เพราะเห็นแก่พ่อกับแม่ของเธอ” เขาหยุดเล็กน้อย ก่อนจะยิ้มเย็นที่มุมปาก “แล้วสิ่งที่ฉันได้กลับมาคืออะไร คำว่าลืมทั้งๆที่เธอเป็นคนย้ำกับฉันเองว่าให้ไปรับ” ดวงตาคมหรี่ลง “ถ้าไม่ใช่สมองไม่ดี ก็คงต้องเป็นพวกความจำเสื่อมแล้วล่ะ ถึงลืมได้ขนาดนี้” คำพูดเย็นชานั้นฟาดใส่เธอโดยไม่แคร์เลยว่าอีกฝ่ายจะรู้สึกยังไง “นี่คุณพูดแรงเกินไปไหมคะ!” อะตอมสวนกลับ เสียงสั่นเล็กน้อยแม้จะพยายามข่มไว้ “หนูลืม หนูก็บอกว่าลืมจริงๆ แล้วหนูก็ขอโทษไปแล้วด้วย!” “หึ… ขอโทษไปแล้วด้วยงั้นเหรอ” คีรินหัวเราะในลำคอ ก่อนจะก้าวเข้ามาใกล้ทีละก้าว จนอะตอมต้องถอยหลังโดยอัตโนมัติ แผ่นหลังเกือบชนขอบเตียง เขาก้มลงเล็กน้อย ระดับสายตาอยู่ใกล้ใบหน้าสวยที่เริ่มซีดเผือด “เธอคิดว่าแค่คำขอโทษ มันจะลบสิ่งที่เธอทำได้งั้นเหรอ” อะตอมเม้มริมฝีปากแน่น ใบหน้าแสดงความประหม่าออกมาอย่างปิดไม่มิด แต่ก็ยังเชิดหน้าขึ้น พยายามทำเหมือนไม่รู้สึกอะไร “หนู… หนูไม่ได้ตั้งใจจริงๆค่ะ” ดวงตาคมจ้องลึกเหมือนจะอ่านทุกความรู้สึกในใจเธอออก “แต่สำหรับฉัน การไม่ตั้งใจของเธอ มันคือการไม่ให้เกียรติ” น้ำเสียงทุ้มต่ำกดดันจนบรรยากาศในห้องอึดอัดไปหมด “และฉันเกลียดที่สุด คนที่กล้าเถียงฉันแบบเธอ” ว่าแล้วคีรินก็เอื้อมมือคว้าร่างบางเข้ามา มือหนากระชากคนตัวเล็กให้แนบชิดกับแผ่นอกแกร่งของตัวเองในพริบตาเดียว กลิ่นกายและแรงกดดันจากร่างสูงใหญ่ ทำให้อะตอมหายใจติดขัด ดวงตาคมก้มลงมองใบหน้าที่ซีดเผือดของเธอ แววตาตื่นกลัวนั้นราวกับยิ่งกระตุ้นโทสะในอกเขาให้ปะทุขึ้น “ปะ… ปล่อยนะคะ” เสียงเล็กสั่นระริก มือบางดันอกเขาไว้สุดแรง แต่แทบไม่ขยับเขาได้เลยสักนิด

Free reading for new users

Scan code to download app

App Store Google Play

Facebookexpand_more