“นั่น… อะตอมนี่”
อาร์เธอร์เอ่ยขึ้นทำดีที่เขามองไปเห็นอะตอม สายตาจับภาพตรงหน้าได้ถนัดชัดเจน ร่างบางของอะตอมที่ถูกอุ้มพาดไหล่ออกมาจากโถงด้านใน และผู้ชายคนนั้นคือคีรินผู้ซึ่งเป็นสามีของเธอ
หัวใจเขากระตุกวูบความเป็นห่วงพุ่งขึ้นทันที ถึงจะรู้ว่าอีกฝ่ายคือสามีของเธอ แต่เขาก็รู้ดีไม่แพ้ใคร ว่าอะตอมไม่ได้เต็มใจในความสัมพันธ์นั้นเลย
“เอาไงดีวะ”
อาร์เธอร์กำหมัดแน่น สายตาเหลือบกลับมามองลูกแพรที่ฟุบอยู่บนโต๊ะ สภาพเมาหนักจนแทบไม่รู้สึกตัว
จะไปทางไหนก็ไม่ได้ คนหนึ่งเมา อีกคนกำลังถูกพาออกไปโดยไม่รู้ด้วยซ้ำว่าเธอ ความลังเลกัดกินใจของอาร์เธอร์ แต่ภาพอะตอมที่ดิ้นขัดขืนทำให้เขาตัดสินใจในที่สุด
“ลูกแพร… อย่าไปไหนนะ อยู่ตรงนี้ก่อนเดี๋ยวเรากลับมา”
เขาก้มลงบอกเสียงเร่ง และไม่รอคำตอบ อาร์เธอร์หันหลังแล้วก้าวขายาวๆด้วยหัวใจที่เต้นแรง
แทบจะเป็นการวิ่ง มุ่งตรงไปยังทางเดินที่คีรินเพิ่งอุ้มอะตอมหายไปเมื่อครู่
