หลังจากทานอาหารเสร็จ คีรินกับอะตอมก็ขอตัวกลับก่อน เพราะเช้าวันพรุ่งนี้อะตอมมีเรียนเช้า ส่วนคีรินเองก็มีงานสำคัญที่ต้องจัดการตั้งแต่เช้าเช่นกัน
“คีริน”
เสียงผู้หญิงดังขึ้นจากด้านข้าง ทำให้ชายหนุ่มชะงักฝีเท้าโดยอัตโนมัติ
“อ้าว…อลิซ”
คีรินหันไปมองตามเสียงเรียก หญิงสาวในชุดเรียบหรูยืนอยู่ไม่ไกลนัก สีหน้าดูคุ้นเคยเกินกว่าจะเป็นเพียงคนรู้จักธรรมดา
เพราะอลิซไม่ใช่แค่เพื่อนเก่า และก็ไม่อาจเรียกว่าเป็นเพื่อนได้เต็มปากนัก เธอคือผู้หญิงที่เคยตามจีบคีรินอย่างเปิดเผย
ตั้งแต่สมัยเรียนมหาวิทยาลัย ความรู้สึกนั้นไม่เคยหายไปแม้เวลาจะผ่านมานานแค่ไหนก็ตาม
แม้กระทั่งในวันที่รู้ว่าเขาแต่งงานแล้ว อลิซก็ยังไม่ยอมถอย เธอยังคงวนเวียนเข้าหา พร้อมทั้งคอยพูดจาตอดเล็กตอดน้อย
ราวกับสถานะภรรยาของผู้หญิงที่ยืนอยู่ข้างเขา ไม่เคยมีความหมายในสายตาของเธอเลย
“มาทานข้าวเหมือนกันเหรอ”
อลิซเอ่ยถามด้วยน้ำเสียงสบายๆ คำถา
