“นี่! เดี๋ยวก่อนสิ รอฉันด้วย!”
คีรินก้าวเท้ายาวตามหลังมา เสียงเรียกนั้นไม่ได้มีความอ่อนโยนสักนิด ยังไม่ทันที่อะตอมจะก้าวหนีไปได้ไกล มือหนาก็คว้าข้อมือเธอไว้แน่น แล้วกระชากร่างบางให้หยุดเดินทันที
“โอ๊ย!”
อะตอมสะดุ้ง ร่างของเธอถูกแรงดึงนั้นบังคับให้หันกลับมาอย่างไม่เต็มใจ แรงกระชากรุนแรงเกินกว่าที่เธอจะทรงตัวไว้ได้ ร่างบางจึงพุ่งเข้าชนกับแผ่นอกแข็งของเขาอย่างจัง
ปึก!!
“อึก! นี่… หนูเจ็บนะคะ!”
อะตอมเอ่ยเสียงสั่น เงยหน้าขึ้นมองเขา ในแววตานั้นมีความไม่พอใจฉายชัด แม้แต่ตัวเธอเองก็ไม่รู้ว่าอารมณ์นั้นมันปะทุขึ้นมาตั้งแต่เมื่อไหร่
คีรินก้มมองเธอจากด้านบน สายตาคมแข็งกร้าว
“จะรีบไปไหน”
“หนูจะกลับบ้านค่ะ”
คำตอบสั้นๆห้วนๆและชัดเจน
“เมื่อกี้ยังบอกอยู่เลยว่าไม่อยากกลับ”
“ตอนนั้นมันก็แค่ตอนนั้น แต่ตอนนี้หนูอยากกลับแล้วค่ะ”
อะตอมกัดฟันแน่น บรรยากาศรอบตัวตึงเครียดขึ้นทันที ลมหายใจของทั้งสองคนหน
