“ทำไม กลัวเหรอ”
คีรินเอ่ยถามเสียงต่ำ ดวงตาคมจับจ้องใบหน้าที่พยายามเก็บอาการไม่ให้สั่นไหว
“เปล่าค่ะ”
อะตอมรีบตอบ แม้เสียงจะเบา
“แต่หนูจะรีบอาบน้ำ แล้วก็จะไปทำงานส่งอาจารย์ต่อค่ะ”
คำพูดนั้นเป็นเพียงข้ออ้าง เธอแค่ต้องการออกไปจากห้องน้ำแคบๆแห่งนี้ให้เร็วที่สุดเท่านั้น
“แต่ฉันอยากให้เธอถูหลังให้”
เสียงเขานิ่ง ในขณะที่สายตาเองก็ไปละไปไหน
“แต่ว่า...”
คำพูดยังไม่ทันจบ คีรินก็ขยับเข้ามาใกล้อีกนิด ใกล้จนลมหายใจของเขาปะทะแก้มเธอแรงๆ ใกล้จนอะตอมเผลอเงยหน้าขึ้นมาสบตาเขาอย่างลืมตัว ชั่ววินาทีนั้นไม่มีคำพูดใด และก็ไม่มีแรงผลักดันจากเธออีก มีเพียงความเงียบกับสายตาที่ประสานกันแน่น
คีรินก้มลงช้าๆ แล้วแตะริมฝีปากลงบนริมฝีปากของเธออย่างแผ่วเบาในตอนแรก อะตอมสะดุ้งขึ้นนิดหนึ่ง แต่เธอก็ไม่ได้ถอยหนี แล้วคนตัวโตก็เริ่มเปิดปากขึ้น ก่อนจะสอดแทรกลิ้นหนาของเขาเข้ามากวาดกินน้ำหวาน ภายในโพรงปากของคนตัวเล็ก
