EPILOGUE
AMELIC
Peaceful. The wind's every blow was too peaceful that I don't even want to open my eyes yet, if only I didn't here a familiar voice whispered inside my head.
"Amelic..."
Bumukas ang talukap ng aking mga mata at sinambit ang pangalan ng babaeng mahal ko. "Quira?"
I looked around, but there was no sign of my girl everywhere. Doon ko lamang din napagtanto na nasa isang hindi pamilyar na lugar ako.
Nagsalubong ang aking mga kilay, pilit inaalala kung paano ako napadpad sa hindi pamilyar na parang. Nakaupo ako sa ilalim ng isang puno, ang mayabong nitong mga dahon ay bahagyang tinatakpan ang kalangitang hitik sa mga bituin.
The moon was hiding behind the clouds, but its glow was enough for me to realize how close and huge it looks right now.
Muling umihip ang hangin, at
