(Filipino) If Only Love - Completed

Chapter 5

May kurot sa puso na naramdaman si Toni nang makita ang lungkot sa mukha ng nanay niya bago ito ihatid ni Dianne sa labas. Hindi pa sila nag-aaway na mag-ina. Mula pagkabata ay sila na ang magkatuwang sa mga pagsubok. Masasabi niyang malapit sila sa isa’t isa dahil dito niya nasasabi ang lahat ng nararamdaman at nangyayari sa kanya.

Kaya masakit sa kanya na ginagawa ito sa kanya ng nanay niya. Konting konsiderasyon lang ang hinihingi niya ay di pa nito maibigay. Kahit masakit sa kanya ay kailangan niya itong tikisin. Kailangan niyang gawing bato ang puso niya. Pakiramdam niya ay sarili na lang niya ang kakampi niya nang mga oras na iyon.

“Pati ba sa nanay mo ganyan ka rin? Natitikis mo?” tanong ni Rushmore at ibinaba ang basket ng prutas katabi ng iba pa.

Humalukipkip siya at tinaasan ito ng kilay.“Nandito ka ba para sermunan ako? I don’t need that right now. Makakaalis ka na. Bring your fruits with you.”

Bumuntong-hininga ito at umupo sa tabi ng kama. “Baka dapat bawas-bawasan mo na ‘yang katarayan mo at galit mo sa buhay para di ka nagkakasakit.” Hinaplos nito ang buhok niya. “Mas gusto kita dati. Lagi kang nakangiti at masaya. kahit na anong marinig mong di maganda o mangyari sa iyong masama, lagi kang positive.”

Hinawi niya ang kamay nito at matalim itong tiningnan. She used to love that. Hinahaplos nito ang buhok niya kapag pinupuri siya nito at kilig na kilig naman siya. Hindi na ngayon. Di na siya bata. “Ano iyon? Noong uto-uto pa ako at tatanga-tanga sa iyo? Bigyan mo nga ako ng rason para maging masaya. Pinagtaksilan ako ng boyfriend ko at ng kapatid ko. Now my mother is ganging up with them. Magpapa-fiesta na ba ako?” sarkastikong tanong niya.

Umupo ito sa tabi ng kama. “Time heals all wounds. May ibang tao diyan na mas mahirap pa ang pinagdaanan sa iyo. Sila ‘yung di maintindihan ng mundo pati ng sarili nilang pamilya. And they experienced that at such an early age.” Alam niya kung sino ang tinutukoy nito. Ang mga bata may kapansanan. He had a point and she felt a bit guilty. Pero di pa rin iyon nakakabawas sa bigat ng loob na nararamdaman niya.

“That’s different. Iba kapag pinili ng mga taong mahal mo na iwanan ka, traidurin ka.” Iyon ang di niya naisip na mangyayari sa kanya lalo na sa pamilya niya.

He gave her an encouraging smile. “Pero may mga nagmamahal pa rin sa iyo. Look at the flowers around you. Many of your friends and colleagues wish you well. Here. Galing sa iba pang nagmamahal sa iyo,” anito at ibinigay ang isang kahon sa kanya.

“Ano ito?” tanong niya. Kumunot ang noo niya nang buksan iyon. Sulat at cards iyon na mukhang gawa ng mga bata. Lahat ay gustong maging matatag siya. Pero ang lahat ay nagpapasalamat sa lahat ng naitulong niya. At ipinagdadasal daw siya ng mga ito.

“Galing ‘yan sa mga bata sa Shining Hope. Ibibigay ko sana sa iyo kahapon kung hindi mo ako sinungitan. Gustong-gusto ka nila. Nalungkot nga sila dahil di ka daw kumanta sa concert. Gusto ka nilang makilala. Tulad mo galing din sila sa hirap. Inspirasyon din nila ang pamilya nila para magsikap.”

Tumaas ang kilay niya. “Gusto mo bang magdagdag ako ng donation sa kanila?”

Nasabunutan nito ang sariling buhok sa sobrang frustration sa kanya. “You are impossible! The heart of these kids are pure. They love you. Yet here you are, thinking how much they will gain from this kind act. Anong klaseng tao ka ba?”

Iniwas niya ang tingin dito. “Masyado lang akong maraming naranasan at pinagdaanan. Nadisilusyon na ako. Hindi ko alam kung may totoong nagmamahal sa akin at di ako sasaktan.”

“Meron. Nasa paligid mo lang sila pero nabubulagan ka lang ng mga masamang pinagdaanan mo. Your sister might have betrayed you but I think she still loves you. Mas pinili lang siguro niyang mahalin ang boyfriend mo. Katulad ni Phil, katulad ng nanay mo, lahat sila namili. Too bad di ikaw ang pinili nila pero di ibig sabihin di ka nila mahal. Tulad mo, may sarili kang choice sa buhay. Do you want to be happy despite all these? O gusto mong pati ang magagandang bagay sa mundo sumama din dahil sa sama ng loob mo?”

Katahimikan ang isinagot niya dito. Madaling sabihin dito na pwede siyang maging masaya. Hanggang doon lang iyon. Di naman niya alam kung saan magsisimula.

“Here. Ibinili kita ng isang box na Big Bang.” Inilapag nito ang kahon sa mesa sa tabi ng kama niya. “You need this. Huwag mong ubusin lahat sa isang kainan lang.” Tumayo ito at isang magandang ngiti ang ibinigay sa kanya. “Sana bumalik ‘yung kilala ko na Toni. Kahit sandali sana bumalik ka doon sa Toni na hindi pa nabulag sa kasikatan niya.”

Nang umalis ito ay di niya napigilan ang sarili na kumuha ng isang bar at kumain. Naluha siya nang sunud-sunod na kumagat hanggang maubos niya ang isang bar. Kumuha siya ng isa pa at sa isang iglap ay naubos din niya. Na-miss niya iyon. Na-miss niya ang buhay niya noong simple pa lang ang lahat. Noong pwede pa niyang malayang ipahayag ang nararamdaman niya nang di nahuhusgahan. Noong masaya silang pamilya kahit na mahirap. Noong unang beses siyang nagmahal. Iyon ang mga panahon na maganda pa ang lahat sa paningin niya.

Ngayon ay nasa kanya na ang lahat ng tagumpay. Yet she was still a big loser. Mapapagaan lang ng chocolate ang pakiramdam niya pero hindi na maibabalik pa ang nakaraan.

“YOU have acoustic neuroma, Miss Fabregas,” sabi ni Doctor Porez, ang otologist na humawak ng kaso niya matapos ang CT scan at MRI niya. Ilang beses na siyang bumalik sa St. Luke’s Medical Center sa The Fort para sa paulit-ulit na hearing tests at brain scan niya. Ang totoo ay nagsisimula na siyang mairita dahil parang pinapagod lang siya ng mga ito.

Napanganga siya. “Acoustic what?”

Ipinakita  nito sa kanya ang mga images na nakuha sa MRI niya. Itinuro nito ang maliit na utak sa ibabaw ng facial nerve niya. Tingin niya ay parang bola lang iyon pero nakakahindik na nasa loob iyon ng utak niya.

“It is a non-cancerous tumor that develops on the nerve that connects the ear to the brain. Mabagal lang ang paggalaw nito at kadalasan ay natatagpuan sa mga taong thirty years old na pataas. Pero rare ang sa iyo dahil bata ka pa lang nang matuklasan iyon.”

“M-May tumor ako sa utak?”

Tumango ito. “Yes. At iyon ang dahilan ng pagkawala ng pandinig mo. Isa sa sintomas ay ang tinnitus o ang matinis na tunog na naririnig mo kasunod ng pagkawala ng pandinig mo. Kaya kinailangan mong magpa-MRI para mas makita nating mabuti ang tumor dahil hindi iyon nakukuha ng simpleng CT scan. Kinailangan naming siguruhin na acoustic neuroma nga iyan at di simpleng middle ear problem lang dahil pareho ng sintomas. Namamanhid ang mukha mo dahil nakakaapekto na sa facial nerve mo ang tumor.”

Nanlamiig ang buong katawan niya. Tumor sa utak. Paano siya nagkaroon noon? She had a healthy lifestyle. Workaholic siya pero di naman siya ganoon kapabaya sa katawan. “Saan ko po ito nakuha, Doc?” nakatigagal niyang tanong.

“Posibleng nakuha iyan sa pakikinig ng malalakas na music lalo na’t parte iyon ng trabaho mo. Parehong hearing nerves mo ang apektado kaya maaring hereditary ito. Taglay mo na ‘yan ipanganak ka pa lang. Your tumor is big enough to cause threat. Kailangan na natin itong tanggalin sa pamamagitan ng surgery sa lalong madaling panahon.”

“P-Paano po kung hindi ko ipaopera?” may kalamigan ang boses na tanong niya. “H-Hindi naman po cancerous ang tumor ko. Hindi ko naman siguro kailangan pang galawin.”

Ayaw niya ng operasyon. Natatakot siya. Sa operasyon namatay ang tatay niya. Hindi ito ang oras para maging mahina siya at magkasakit. Marami pa siyang trabaho. May isang kaibigan niyang nag-e-encourage sa kanya na mag-audition sa Hollywood. Ito na ang pagkakataon niyang sumikat at umangat ang career niya sa ibang bansa. Abot-kamay na niya ang pangarap niya.

Umiling ang doktor. “Miss Fabregas, hindi na natin pwedeng ipagwalang-bahala ang tumor mo. Kailangan na nating tanggalin sa pamamagitan ng surgery dahil masyado nang malaki at nagsisimula nang maipit ang brainstem mo. Sa tantiya namin ay nasa three point five by five centimeters na ang tumor mo. Masyado na itong malaki kaysa sa karaniwang brain tumor na wala pang three centimetres. That is deadly.”

Marahan siyang umiling. “H-Hindi pa po ako pwedeng mamatay.”

Hindi niya matatanggap na dahil lang sa isang tumor ay mawawala sa kanya ang lahat ng pangarap niya. Masyado pa siyang bata para doon. Masyado pa siyang bata para mamatay. And she hated things she couldn’t control.

“Kung ganoon, kailangan na nating mai-set ang surgery mo. Kung mas maaga nating tatanggalin, baka pwede pang isalba ang pandinig mo.”

“P-Pwede pong isalba?” tanong niya. “Ibig sabihin p-pwedeng di na ako makarinig?”

“Karamihan ng may acoustic neuroma ay di na bumabalik ang pandinig pagkatapos ng treatment. But I am very positive about this. We have hearing preservation surgery. Twenty-five percent pa ng pasyente ang maipe-preserve ang kakayahan nilang makarinig kahit na hindi iyon kasing-lakas ng dati.”

Tumayo siya at galit na binayo ang mesa. “Ayoko ng possibility lang. Ayoko ng twenty-five percent lang. Gusto ko one hundred percent ninyong matitiyak sa akin na maibabalik ang pandinig ko.” The numbers were not comforting enough. Twenty-five percent? Mas malaki ang posibilidad na hindi siya makarinig. She couldn’t even risk it. Paano kung makasama siya sa statistics na hindi na makakarinig? Ganoon na lang ba iyon? Statistics na lang siya?

“B-But w-we can’t really promise that. Kailangan lang nating maging positibo…”

“Positibo? Paano kung kasama ako sa seventy-five percent? At sabi ninyo na hindi na iyon kasing lakas ng dati.”

“But we have hearing aid to help you out.”

“Hearing aid? Imbalido ba ako, Doc? I am a star. Ako ang Ultimate Diva. Alam ba ninyo na malapit na akong mag-audition sa Hollywood? Gusto ninyo mag-hearing aid ako? Naiintindihan ba ninyo ang sinasabi ninyo sa akin, Doc?” Ngayon pa lang ay nararamdaman na niya ang stigma. Anong gagawin ko sa inyo kung hindi na ninyo maisasalba ang pandinig ko?” Hindi ito nakapagsalita na lalo niyang ikinagalit. “Hindi na ako makakarinig. Paano pa ako kakanta? Paano pa ako magpe-perform? Paano pa ako mamumuhay ng normal? Is this some kind of cruel joke? Without my hearing, I am as good as dead. Paano ang mga pangarap ko? Maibabalik ba ninyo iyon?”

“Miss Fabregas, alam ko na masakit sa iyong tanggapin ang kondisyon mo. You can ask for a second opinion. Pero sana huwag mo itong ipagwalang-bahala. Alalahanin mo na masyado nang malaki ang tumor mo. May ilang buwan pa para maihanda natin ang katawan mo sa surgery. Hindi na natin maaring patagalin pa nang higit sa anim na buwan bago tanggalin ang tumor. Baka malaki na ang maging damage sa utak mo kung hahayaan nating mas lumaki pa ang tumor.”

“T-Tinataningan ninyo ang buhay ko ng anim na buwan? Sinasabi ba ninyo sa akin na maaring mamatay ako matapos ang anim na buwan?”

Bumuntong-hininga ito. “Alam kong hindi kami Diyos, Miss Fabregas. That’s why I want you to be positive about it. May oras pa tayo para isalba ka. Kung matatanggal natin ang tumor kahit sa loob ng kalahating taon, gagawin namin ang lahat para isalba ang pandinig mo at ang buhay mo.”

Nagmamadali siyang lumabas ng klinika nito. Lutang siyang naglakad sa corridor ng ospital. Ngayon pa lang ay mahirap na sa kanya na mamuhay nang nilalamon ng tumor sa utak niya ang pandinig niya. Na posibleng bilang na ang araw niya sa mundo. Sabi ng tatay niya ay born singer daw siya. Kapag may magandang tugtog sa radyo ay sinasabayan niya ng iyak at may tono iyon baby pa lang siya. Musika na ang bumuhay sa kanya at sa pamilya niya. Musika na ang buhay niya. She was even sort of audio-Narcissistic because she loved the sound of her own voice. Ang sarili niyang boses ang nagsisilbing lullaby niya at nagpapatulog sa kanya sa gabi. Iyon ang gusto niyang marinig sa umaga. Boses din niya ang huling gusto niyang marinig bago matulog.

 Anim na buwan. Masyadong maiksi iyon para sa mga pangarap niya. Akala niya ay abot-kamay na niya ang mga bagong pangarap niya pero lahat ay babawiin sa kanya sa isang iglap. Parang gumuho ang mundo niya.

Wala sa sarili siyang naglakad palabas ng ospital. Nagri-ring ang cellphone sa loob ng bag niya. Alam niyang si Dianne iyon at naghihintay sa sasakyan. Hindi niya iyon pinansin. Gusto niyang mag-isa. Gusto niyang mag-isip-isip.

Kahit ang nakakairitang ingay ng mga sasakyan o ang mga usap-usapan sa paligid niya ay hindi na niya maririnig pa. Magiging tahimik na ang mundo niya. At ang mundo kung saan siya namamayagpag ay di na siya maaring makabilang pa. Bigla ay parang mawawalan siya ng silbi. Kung nabuhay siya para sa musika, ano pa ang rason upang mabuhay siya kapag nawala iyon? Ano na si Toni Fabregas kapag walang musika?

Isang malakas na busina ang narinig niya at tumigil bigla sa paglalakad. Nagulat na lang siya nang makita ang sarili sa harap ng isang Toyota Fortuner. Muntik na siyang masagasaan. Ni hindi niya napansin na tumatawid na pala siya ng kalsada at may paparating na sasakyan.

Isang malakas na busina pa ang pinakawalan ng driver at galit na sumilip sa bintana ng sasakyan. “Are you blind or plain stupid? Don’t you know how to look at the traffic light?”

“I-I’m sorry,” nanginginig niyang sabi at dali-daling tumawid ng kalsada.

Ganoon pala ang pakiramdam ng muntik nang mamatay. Ano pa kaya ang pakiramdam ng taong malapit nang mamatay? Yes. Maari na rin siyang mamatay. Kung hindi pa niya ipapatanggal ang tumor niya, tiyak na mamamatay siya.

May humawak sa balikat niya. “Toni, are you okay?”

Lumingon siya sa may-ari ng kamay na humawak sa balikat niya. It was Rusmore. Bakas ang magkahalong iritasyon at pag-aalala sa mukha nito. She was relieved that he was there. “Rushmore!” Niyakap niya ito nang mahigpit. “Rushmore, natatakot ako.”

Tinapik-tapik nito ang likod niya. “Hush now. It’s okay. It’s okay.”

Umiyak siya ng umiyak habang yakap nito. Hindi siya sanay na umiyak sa harap ng ibang tao. Ayaw niyang magmukhang mahina. Pero hindi na talaga niya kaya ang pasaning dinadala niya. Sobrang bigat na ng mga pagsubok na dumadating sa buhay niya. Parang lahat na lang ay gustong kunin sa kanya ng Diyos.

“Huwag tayo dito. Naka-park lang malapit dito ang kotse ko,” sabi nito at inakay siya papunta sa kotse nito. Iniwan lang siya nito sandali at pagbalik nito ay may dala na itong iced chocolate. “Wala akong nakitang chocolate store kaya ito na lang. Bakit mag-isa ka lang? Nasaan ang mga PA mo at ang sasakyan mo?”

“I-Iniwan ko sila. Gusto ko lang maglakad-lakad sandali.”

“Anong problema?” tanong nito. “Baka pwede mong sabihin sa akin.”

“Hindi ba dapat nasa Davao ka na ngayon?”

“Yes. May flight nga ako mamayang hapon kaya namimili ako ng pasalubong. May oras pa naman ako para makinig sa iyo. Kung ise-share mo sa akin, mas gagaan ang pakiramdam mo,” anito at binigyan siya ng isang ngiti nitong puno ng charm. That charming smile could make her spill her innermost secrets before.

Pero ngayon ay pinili niyang itago na lang sekreto ang tungkol sa sakit niya. Hindi pa rin niya matanggap ang kalagayan niya. Natatakot siyang tanggapin ang nakatakdang pagkawala ng pandinig niya o ang posibilidad na mamatay siya.

Uminom siya ng iced coffee at iniwas sa labas ng sasakyan. “I am sorry. Hindi ko pa kayang mag-confide sa iyo.”

“I understand. Pero may isang lugar kang pwedeng puntahan na siguradong makakatulong sa mga problema mo.”

Hello, everyone! This is a VIP story. You can read the first five chapters for free but you have to use coins to read the other chapters until the end.

There are two ways to get coins:1. Free coins - Go to Earn Rewards and do the tasks to get coins. Go to Youtube and search Dreame Free coins if you want to watch the tutorial on how to get free coins.

2. Buy coins - go to Store and buy coins via load (Smart or Globe billing), Paypal, Gcash, credit card. This varies on the phone model and country.

Go to Youtube and search Dreame Buy Coins if you want to watch the video tutorials and read this story hassle-free.

Thank you and happy reading!