นาฬิกาดิจิทัลบนผนังเหนือศีรษะเคาน์เตอร์รีเซฟชั่นบอกเวลาตีสามครึ่งแล้ว หวานผล็อยหลับไปทั้งที่ยังนั่งอยู่บนโซฟาหรูในบริเวณล็อบบี้ของโรงแรม ในขณะที่ชลิดายังคงเดินวนไปวนมาอยู่แถวหน้าลิฟต์อย่างกระวนกระวายแม้ร่างกายจะเหนื่อยล้าจากการเดินทางไกลมาเกินยี่สิบชั่วโมง แต่ด้วยใจที่มีแต่ความคับแค้นอัดแน่นอยู่ทำให้เธอไม่สามารถพักได้ ราวกับมีสารอะดรีนาลีนไหลเวียนทั่วร่างกาย ทำให้เธอตื่นตัวไม่รู้สึกง่วงแม้แต่น้อย สายตาจะคอยจับจ้องประตูลิฟท์อย่างไม่ให้คลาดสายตา
ต่อให้ต้องรอจนถึงเช้า เธอก็จะต้องจับให้ได้คาหนังคาเขาว่า ตฤณชานอกใจเธอจริง ๆ และเธอจะดูว่าเขาจะแก้ปัญหายังไง!
ชลิดาทิ้งตัวลงนั่งบนโซฟาข้างหวานอย่างแรงด้วยความหงุดหงิด จนคนที่หลับอยู่ตกใจสะดุ้งตื่น
“พวกมันยังไม่ลงมาเลย จะบ้าตาย! มันจะกกกอดอะไรกันนักหนาวะ”
หวานกะพริบตาถี่ ๆ ไล่ความง่วงก่อนหันไปมองเพื่อนที่กำลังกระฟัดกระเฟียดอยู่แล้วถอนหายใจ
“แกก็
