ริวเข็นรถเข็นที่บรรทุกกระเป๋าเดินทางใบใหญ่สี่ใบออกมาจากทางออกบริเวณผู้โดยสารขาเข้า โดยมีชลิดาควงแขนเดินเคียงข้างมาด้วย
ทันทีที่เห็นพ่อกับแม่ยืนรออยู่ไม่ไกล ชายหนุ่มก็ยกมือขึ้นโบกทักทาย ก่อนโน้มตัวไปกระซิบข้างหูหญิงสาว “พ่อกับแม่พี่เองครับ”
ชลิดามองตามไป ก่อนคลายแขนออกจากริวแล้วรีบยกมือไหว้หลิวกับสันติอย่างนอบน้อม พร้อมส่งยิ้มหวานให้ผู้ใหญ่ทั้งสอง “สวัสดีค่ะ หนูชื่อด้า ดีใจที่ได้พบคุณลุงกับคุณป้าค่ะ”
“สวัสดีจ้ะ ป้าก็ดีใจที่ได้เจอหนูเหมือนกัน” หลิวรับไหว้พร้อมรอยยิ้มอ่อนโยน สายตามองสำรวจว่าที่ลูกสะใภ้อย่างพึงพอใจ ความประทับใจจากรูปถ่ายที่ลูกชายเคยส่งให้ดูยิ่งเพิ่มขึ้นเมื่อได้พบตัวจริง
“นั่งเครื่องมาตั้งนานคงเหนื่อยกันแล้วสิ ไปเถอะ รีบไปขึ้นรถกันดีกว่า แม่ให้ลุงต้อยขับรถมารอรับแล้ว”
“ครับแม่” ริวรับคำ ก่อนนึกขึ้นได้จึงเอ่ยต่อ “วันนี้พ่อกับแม่ของด้าติดธุระอยู่ต่างจังหวัดครับ ผมว่าจะไปส่งด
