Gecenin sessizliğinde koridordan geçerken Aslan ile odamdan yana dönmemle bir şey dikkatimi çekti. Kapı tam kapanmamıştı. Işık açıktı. Yaklaştım. İçeri bir göz attığımda, Gaye’nin Aslan’ın gömleğini ellerinde tuttuğunu gördüm. O gömleği… yüzüne götürdü. Gözlerini kapatıp derin bir nefes aldı.
Donup kaldım.
Bir an kalbim hızlandı. Sonra önümdeki düşünce duvarı yıkıldı. İçeriye bir adım attım.
“Ne yapıyorsun sen?” dedim sertçe.
Gaye irkildi. Gömleği yere bıraktı, gözleri kocamandı. “Zeynep Hanım… Ben… Yemin ederim ki—”
“Sakın!” diye kestim sözünü. “Sakın ağzından tek bir yalan daha çıkarma. O gömleği neden kokluyordun, Gaye?”
Yutkundu. Gözlerini kaçırmaya çalıştı. “Ben… Aslan Ağa’ya… yani… sadece hayranlık—”
“Evli bir adama hayranlık mı?” dedim. Sesim yükselmedi ama gözlerimdeki öfkey
