“Ben sana altı yaşımdan beri aşığım,” dedim.
Masada çatal bıçak sesleri bir anda sustu. Hava ağırlaştı. Aslan’ın yüzüne bir renk geldi önce… Kırmızı gibi değildi yalnızca, içinde şaşkınlık, sıkışmışlık, belki de utanç taşıyan tuhaf bir renkti. Ne diyeceğini bilemeyen biri gibi başını eğdi. Gözleri tabağındaki ekmeğe daldı. Eli, çatalın sapında hareketsiz kaldı. O an herkes başka şeyle ilgilenmeye çalıştı ama sofradaki sessizlik, benim içimde uğuldayan fırtınayı örtemedi.
Erdal Ağa, Feyza Hanım’a doğru eğildi.
“Bu toprak meselesi çözülecek gibi değil,” dedi. “Köyün doğu yakasındaki araziler hâlâ sahipsiz gibi davranılıyor. Halbuki tapu elimizde.”
Feyza Hanım, ince bir ses tonuyla karşılık verdi.
“Senin tapun olsa ne yazar, milletin vicdanı yoksa? Benim dedem orayı orman bellemişti, şim
