Zeynep’in göz kapaklarının titrediğini gördüğümde, içimde yankılanan sessiz çığlık nihayet bir cevaba dönüştü. Yanında, başucunda, o steril odada bekleyen sadece bendim. Elini tutuyordum. Bileği hâlâ narin, hâlâ ben dokununca ürkek. Gözlerini açtığında nefesimi tuttum. Önce tavana baktı, sonra bana döndü. Gözleri yorgundu ama yaşıyordu. Ve o bana yeterdi.
“Zeynep,” dedim sessizce. “Sevgilim. Nasılsın?”
Gözleri bana odaklandı. Dudakları kıpırdadı. Bir süre konuşamadı. Ardından boğuk bir sesle cevap verdi.
“İyiyim… miyim bilmiyorum.”
Sesi zayıftı. Gözleri hâlâ bulanıktı. Elimi sıktığında bir şeyleri hâlâ hissedebildiğine emin oldum. Avucunu okşadım. Yorganını biraz düzelttim.
“Yanındayım,” dedim. “Artık geçti. Sadece dinlenmen gerek.”
Bir süre konuşmadı. Gözleri tavana kaydı, sonra per
