Son tartışmadan sonra Aslan’ın yanına gitmeye karar vermiştim.
Koridorun sessizliği her zamankinden daha yoğundu. Adımlarımı yavaş attım. Parkenin üstünde çıplak ayaklarım ürperdi ama durmadım. Duvarların arasından süzülen solgun ışık, Aslan’ın odasının kapısına kadar bana eşlik etti. Kapı tam kapanmamıştı. Aralık duran o çizgi, içimde bir yerleri harekete geçirdi. Sanki yıllardır bastırdığım her duyguyu orada, o açıklıkta saklamıştım.
Kapının pervazına dokundum. Elim titremedi. Kendimden emin değildim ama bu defa geri dönmek istemedim. Başımı içeriye uzattığımda onu gördüm. Sandalyeye oturmuştu. Başını eğmişti. Önünde bir tabak vardı. Kaşığı yavaşça ağzına götürdü, sonra aynı sessizlikle geri indirdi. Çorba buğusunu hâlâ üstünde taşırken o bir kez bile başını kaldırmadı.
“Zeynep…” ded
