Sabahın ilk saatleri… Teras bomboştu. Yalnızca ince esen rüzgârın sesini duyuyordum.
Kahvemi iki yudumda içmiştim. Şu an önümde soğumuş bir kahve fincanı ve sonsuzmuş gibi gelen bir zaman vardı. Bu konağın sabahları neden bu kadar uzun sürüyordu?
Az sonra Melis geldi. Sessizce yaklaştı yanıma. Terasta beni böyle yalnız otururken görünce bir an duraksadı. Sonra bana gülümseyerek sordu:
“Rahatsız etmiyorum değil mi Zeynep Hanım?”
“Elbette hayır Melis. Hatta tam tersi geldiğin için mutlu oldum. Gel, otur biraz. Bir kahve iç,” dedim.
Melis çekinerek sandalyeye oturdu. Ellerini dizlerine koydu. Saçları hafif dağınıktı. Henüz tam uyanamamış gibiydi.
“Nasıl hissediyorsun kendini?” diye sordum ona.
“İyiyim Zeynep Hanım. Gerçekten. Bu sabah biraz yoğundu ama toparladık. Siz? Siz iyi misiniz?
