Aslan’ın ağzından;
Atahan’la son birkaç kelimeyi daha konuştuktan sonra sessizlik aramızda asılı kaldı. Gözlerinin altındaki morluklar, yüzüne kazınan yorgunluk beni durdurdu ama zamanım yoktu. İçimde bir şey beni çekiştiriyordu. Adını koyamadığım bir telaş, bir korku, bir boşluk vardı içimde.
“Ben otele geçeyim,” dedim. “Zeynep’le konuşmam gerekiyor.”
Atahan başını yavaşça salladı. “Tamam kardeşim. İhtiyacın olursa, bir işaret yeter.”
Omzuma dokundu. O dokunuşta kardeşlik, kaygı ve sessizlik gizliydi. Gözlerine baktım. Gözlerinde her şey vardı ama söyleyecek kelimesi yoktu. Ayrıldım. Geri dönüp bakmadım. Çünkü içimde bir an önce ulaşma isteği vardı.
Arabaya bindim. Kontağı çevirdim. Motorun sesi içimdeki uğultuya karıştı. Direksiyonu kavradım. Yol uzundu ama zihnimde daha da uzun bir
