Annemin ağlama sesi odayı doldurduğunda içimdeki öfkenin yerini ağır bir suskunluk aldı. Elleri titriyordu. Gözleri boşluğa bakıyor gibiydi ama her şeyi görüyordu. Erdal Ağa hâlâ bir şeyler anlatmaya çalışıyordu ama annem onu duymuyordu. O anda dünyada sadece ihanet vardı onun için. O kadın, o çocuk, o mektup… Bütün gerçekler birden kucağına bırakılmış gibiydi.
“Feyza… Bak, ben sana hiçbir zaman yalan söylemedim,” dedi babam, titreyen sesiyle.
Annem başını çevirmedi. Hâlâ koltuğun kenarında, yavaşça ileri geri sallanarak oturuyordu.
“Yalan söylemedin mi?” diye mırıldandı annem, bakışlarını hâlâ sabit bir noktaya dikmiş. “Otuz yıl boyunca bana yalan söylemedin mi Erdal?”
Yanına yaklaştı babam, ellerini uzattı ama annem geri çekildi. “Dokunma bana! Bırak… Sakın bana dokunma!”
“Bak, o za
