Hemen merdivenlerden yukarı çıktım ve daha fazla onların bu konuşmasına dayanamadım.
Odaya girdiğimde kapıyı yavaşça kapattım. Perdeler kapalıydı, loş bir ışık vardı içeride. O an, kalbim karnımın içinde çırpınıyordu sanki. Hamza’nın söyledikleri kulaklarımda uğul uğul dönüyordu. “Aslan’ın Hakan’ın ölümünde parmağı olabilir” demişti. O cümle… O cümle kafama çakılmış gibi orada duruyordu. Koltuğa oturup başımı ellerimin arasına aldım.
Aslan… Bunu yapabilir miydi?
Cevap aradım ama kalbimle aklım arasında bir uçurum vardı. O sırada kapı tıklatıldı. Yavaşça doğrulup baktım. Melis başını uzattı kapıdan.
“Zeynep Hanım, dışarı çıkmıyor muydunuz siz?” diye sordu. “Sanki sizi kapıdan çıkarken görmüştüm.”
“Çıkacaktım ama vazgeçtim.”
Melis kapıdan içeri doğru adım attı. “İsterseniz kahve yapayı
