คืนนั้นที่คฤหาสน์ตระกูลมิกะ ความเงียบสงัดเข้าปกคลุมไปทั่วอาณาบริเวณ หลังจากที่จ่าเดชพาลูกน้องไปเฝ้าระวังรอบนอกอย่างเข้มงวด เคนชินเดินตรวจเช็กความเรียบร้อยของหน้าต่างและประตูชั้นล่างเป็นครั้งสุดท้ายก่อนจะเตรียมตัวกลับห้องพัก แต่ทว่า... เมื่อเขาเปิดประตูห้องพักส่วนตัวเข้าไป เขากลับพบร่างบางของมิกะในชุดคลุมอาวบน้ำสีขาวสะอาดตานั่งรออยู่บนขอบเตียง
แสงไฟสลัวจากโคมไฟหัวเตียงทำให้ผิวของเธอมีนวลลออราวกระเบื้องเคลือบ มิกะเงยหน้ามองเขา แววตาที่เคยแข็งกร้าวในตอนกลางวันบัดนี้กลับเต็มไปด้วยความโหยหาและออดอ้อน
"คุณหนู... มาทำอะไรที่นี่ครับ มันดึกมากแล้วนะ" เคนชินพยายามทำเสียงให้ปกติที่สุด แม้หัวใจจะเต้นระรัวจนแทบระเบิด
มิกะลุกขึ้นยืนแล้วเดินเข้าหาเขาอย่างช้าๆ เธอเอื้อมมือไปสัมผัสรอยเขม่าดินปืนที่ยังจางๆ อยู่บนใบหน้าของเขา
"ฉันบอกแล้วไงคะว่าคืนนี้ฉันต้องการคนปลอบ... และคนเดียวที่ทำได้ คือบอดี้การ์ดขอ
