บรรยากาศในลานจอดรถใต้ดินเย็นเยียบและมาคุถึงขีดสุด มิกะยืนตัวสั่นน้อยๆ ไม่ใช่เพราะความกลัว แต่เป็นเพราะความโกรธและความเสียใจที่ประดังประเดเข้ามา เคนชินพยายามจะก้าวเข้าไปหาเธอ แต่รินกลับเอื้อมมือมาคว้าต้นแขนแกร่งของเขาไว้ ราวกับจะประกาศความเป็นเจ้าของ
"อย่าเข้าไปเลยเคนชิน ให้แม่คุณหนูคนสวยเขาได้ตาสว่างเถอะว่าโลกของแกมันมืดมิดขนาดไหน" รินแสยะยิ้มเยาะ
มิกะสูดลมหายใจเข้าลึกๆ เธอปาดน้ำตาที่คลอเบ้าทิ้งอย่างรวดเร็ว แววตาที่เคยอ่อนโยนเมื่อคืนหายวับไป แทนที่ด้วยแววตาของนางสิงห์ที่พร้อมจะขย้ำเหยื่อ มิกะเดินก้าวเข้ามาข้างหน้าอย่างมั่นคง เสียงส้นเข็มกระทบพื้นปูนดัง ตึก ตึก กังวานไปทั่วบริเวณ
"ปล่อย-มือ-จาก-ผู้ชาย-ของ-ฉัน"
มิกะเอ่ยเสียงเรียบแต่ทรงพลังจนรินถึงกับชะงัก
"หึ! ผู้ชายของคุณงั้นเหรอ?" รินหัวเราะร่า
"เคนชินเป็นของหน่วยปฏิบัติการพยัคฆ์ดำ เขาคืออาวุธสังหารที่ถูกสร้างมาเพื่อฉัน ไม่ใช่เพื่อมา
