มาเฟียจำเป็น

ไออุ่นท่ามกลางรอยแผล

แสงไฟจากตะเกียงน้ำมันดวงเล็กภายในเซฟเฮาส์ส่องสว่างรำไร กระทบกับหยดน้ำฝนที่เกาะอยู่ตามหน้าต่างไม้ เสียงพายุข้างนอกยังคงหวีดหวิว แต่ภายในห้องกลับเงียบสนิทจนได้ยินเสียงลมหายใจของกันและกัน หลังจากที่เคนชินตรวจสอบความเรียบร้อยรอบบ้านและดูแลอาการของท่านหัวหน้าจนมั่นใจว่าคงที่แล้ว เขาก็ทรุดตัวลงนั่งบนพื้นไม้กระดานเพื่อจัดการกับบาดแผลของตัวเอง

เขากัดฟันกรอดเมื่อต้องใช้สำลีชุบน้ำยาล้างแผลกดลงบนรอยถลอกยาวที่ท่อนแขนซ้ายซึ่งได้มาจากการกระโดดลงจากรถมอเตอร์ไซค์

"ส่งมานี่ค่ะ... ฉันจัดการเอง"

เสียงหวานที่ปนไปด้วยความดื้อรั้นดังขึ้น มิกะเดินเข้ามานั่งคุกเข่าลงข้างๆ เขา เธอหยิบสำลีไปจากมือของเคนชินโดยที่เขาไม่ทันตั้งตัว

"คุณหนูครับ... มันสกปรก เดี๋ยวเสื้อผ้าคุณจะเปื้อนเลือดเปล่าๆ"

เคนชินพยายามจะดึงแขนกลับ แต่สายตาที่เด็ดเดี่ยวของมิกะทำให้เขาต้องยอมอยู่นิ่งๆ

"เงียบเถอะค่ะเคนชิน ทีคุณยังเสี่ยงชีวิตเพื่อฉันได้เลย แค่ทำแผลให้บอดี้การ์ดของตัวเอง ทำไมฉันจะทำไม่ได้"

มิกะเอ่ยพลางบรรจงเช็ดแผลอย่างเบามือที่สุดเท่าที่เธอจะทำได้

เคนชินมองใบหน้าสวยที่อยู่ห่างไปเพียงไม่กี่คืบ แสงตะเกียงทำให้ผิวแก้มของเธอเป็นสีน้ำผอมระเรื่อ ผมของเธอเปียกชื้นเล็กน้อยและลู่ลงมาปรกใบหน้า มิกะเงยหน้าขึ้นสบตาเขาพอดีเมื่อรู้สึกว่าถูกจ้องมอง ความเงียบในยามค่ำคืนเริ่มเปลี่ยนเป็นความรู้สึกอุ่นซ่านที่ยากจะอธิบาย

"เจ็บไหมคะ"

มิกะกระซิบถามพลางเป่าลมเบาๆ ไปที่บาดแผลของเขาเพื่อบรรเทาความแสบ

"ไม่ครับ... แค่นี้เล็กน้อยมากถ้าเทียบกับสิ่งที่ผมเคยเจอ"

เคนชินตอบเสียงพร่า แต่ในใจเขากลับเต้นระรัวอย่างที่ไม่เคยเป็นมาก่อนแม้แต่ตอนอยู่ในสนามรบ

มิกะยิ้มน้อยๆ ก่อนจะขยับเข้าไปใกล้ขึ้นอีกนิด เธอเอื้อมมือไปลูบไล้รอยแผลเป็นเก่าบนหัวไหล่ของเขาอย่างถือวิสาสะ

"แผลพวกนี้... คือเครื่องเตือนใจว่าคุณต้องสู้มาลำบากแค่ไหนใช่ไหมคะ"

"มันคือรอยสักของทหารครับคุณหนู ทุกรอยมีความหมายของมัน"

"งั้นรอยนี้... ให้ฉันจองไว้ได้ไหมคะ" มิกะพูดพลางแตะที่ผ้าพันแผลอันใหม่ที่เธอเพิ่งพันให้

"รอยที่เกิดจากการปกป้องฉัน... ให้มันเป็นความลับระหว่างเราสองคนนะ"

คำพูดของเธอเหมือนเป็นการพังทลายกำแพงความเย็นชาของบอดี้การ์ดหนุ่มลงจนหมดสิ้น เคนชินเอื้อมมือหนาไปกุมมือเรียวบางของมิกะไว้ ความร้อนแรงจากฝ่ามือของเขาแผ่ซ่านเข้าสู่หัวใจของเธอ มิกะไม่ได้ขัดขืน มิหนำซ้ำเธอยังขยับเข้าหาอ้อมกอดที่แสนมั่นคงนั้น

"เคนชิน... คืนนี้ฉันกลัวเหลือเกิน"

มิกะซบหน้าลงกับแผงอกกว้างที่เต็มไปด้วยกล้ามเนื้อแน่นหนัดของเขา

"ถ้าไม่มีคุณ ฉันคงไม่เหลือใครแล้ว"

เคนชินโอบกอดเธอไว้แน่น ราวกับจะใช้ร่างกายของเขาเป็นเกราะคุ้มภัยจากทุกสิ่งบนโลกนี้ เขาฝังจมูกลงบนกลุ่มผมนุ่มที่มีกลิ่นหอมจางๆ ของแชมพูผสมกับกลิ่นไอฝน "ผมจะไม่มีวันทิ้งคุณครับมิกะ... ต่อให้โลกทั้งใบจะตราหน้าว่าคุณเป็นมาเฟีย แต่สำหรับผม คุณคือผู้หญิงที่ผมจะปกป้องด้วยชีวิต"

มิกะเงยหน้าขึ้นสบดวงตาคมเข้ม แววตาของทั้งคู่เชื่อมโยงถึงกันอย่างลึกซึ้ง ระยะห่างค่อยๆ ลดน้อยลงจนสัมผัสได้ถึงลมหายใจอุ่นๆ ของกันและกัน เคนชินโน้มใบหน้าลงมาประทับริมฝีปากกับหน้าผากของเธออย่างอ่อนโยน ก่อนจะเลื่อนลงมาที่ปลายจมูก และสุดท้ายคือริมฝีปากบางที่รอคอยการสัมผัส

จุมพิตนั้นแผ่วเบาและทะนุถนอมในคราแรก ก่อนจะค่อยๆ ลึกล้ำและโหยหา ราวกับเป็นการปลอบประโลมขวัญจากค่ำคืนที่แสนโหดร้าย มิกะยกรองแขนขึ้นคล้องคอเขาไว้แน่น สัมผัสของเคนชินช่างหนักแน่นและอบอุ่นจนเธอหลงลืมความกลัวไปสิ้น ท่ามกลางเสียงพายุฝนที่ยังคงกระหน่ำอยู่ภายนอก ภายในห้องนี้กลับมีเพียงกระแสความรักที่ถักทอขึ้นมาอย่างลับๆ ระหว่างนายสาวกับองครักษ์ผู้ซื่อสัตย์

"ผมรักคุณครับ... มิกะ" เคนชินกระซิบชิดริมฝีปากหลังจากถอนจุมพิตออกมาอย่างอ้อยอิ่ง

มิกะยิ้มทั้งน้ำตาที่เปี่ยมไปด้วยความสุข "ฉันก็รักคุณค่ะ... พ่อบอดี้การ์ดจอมดื้อของฉัน"

ทั้งคู่นั่งโอบกอดกันอยู่หน้าตะเกียงดวงเล็กนั้นเนิ่นนาน ความเป็นมาเฟียและความเป็นลูกน้องถูกโยนทิ้งไป เหลือเพียงชายหนุ่มและหญิงสาวที่หัวใจเต้นเป็นจังหวะเดียวกัน แต่ทว่า... ความสุขมักผ่านไปเร็วเสมอ เคนชินหูไวพอที่จะได้ยินเสียงความผิดปกติบางอย่างจากภายนอกบ้าน แม้มันจะถูกเสียงฝนกลบไปมากก็ตาม

เขาค่อยๆ ผละออกจากอ้อมกอด แววตาเปลี่ยนเป็นเคร่งขรึมและเฉียบคมในทันที

"มีอะไรเหรอเคนชิน" มิกะถามด้วยความสงสัย

"พวกมันมาแล้วครับ... และครั้งนี้พวกมันไม่ได้มาแค่เพื่อลอบกัด แต่มันมาเพื่อปิดบัญชี"

เคนชินหยิบปืนพกขึ้นมาเช็กกระสุนอีกครั้ง

"คุณหนูเข้าไปเฝ้าคุณท่านในห้องลับหลังตู้หนังสือนั่นนะครับ อย่าออกมาจนกว่าผมจะเรียก"

"เคนชิน! คุณจะออกไปสู้คนเดียวอีกแล้วเหรอ"

"ผมไม่ได้สู้คนเดียวครับ ครั้งนี้ผมมีกำลังใจที่ยิ่งใหญ่ที่สุดรออยู่ในบ้าน"

เคนชินหันมายิ้มให้เธอเป็นครั้งสุดท้ายก่อนจะดับตะเกียงจนห้องตกอยู่ในความมืดมิด

"รอผมนะครับ... มาเฟียของผม"

เคนชินก้าวออกไปสู่ความมืดท่ามกลางพายุฝน ทิ้งให้มิกะกำสร้อยคอที่ติดตัวมาแน่น เธอรู้ดีว่าคืนนี้จะเป็นการตัดสินว่า "มาเฟียจำเป็น" อย่างเธอจะอยู่หรือตาย และเคนชิน... จะต้องกลับมาหาเธอตามสัญญา