ขบวนรถตู้สีดำทะยานฝ่าม่านหมอกยามเช้าที่ปกคลุมพื้นที่แถบชานเมืองท่าเรือ บรรยากาศรอบข้างดูอึมครึม มีเพียงเสียงเครื่องยนต์ที่ครางกระหึ่มและเสียงวิทยุสื่อสารที่เคนชินคอยตรวจสอบสถานการณ์อยู่ตลอดเวลา มิกะนั่งอยู่เบาะหลัง
เธอรู้สึกถึงความเย็นของปืนพกที่เหน็บอยู่ตรงสายรัดต้นขาภายใต้ชุดสูทกางเกงสีดำทะมัดทะแมง หัวใจของเธอเต้นเป็นจังหวะหนักแน่นกว่าครั้งไหน ๆ
"เคนชิน... คุณดูเครียดกว่าปกตินะ" มิกะเอ่ยขึ้นพลางเอื้อมมือไปแตะบ่าแกร่งของเขา
เคนชินหันมามองเธอ แววตาที่ดุดันอ่อนแสงลงชั่วขณะ "ผมสัมผัสได้ถึงกลิ่นคาวเลือดที่โชยมากับลมครับมิกะ ท่าเรือนี้เป็นพื้นที่เปิดกว้าง มีมุมอับเยอะเกินไป และที่สำคัญ... ผมไม่เชื่อใจรถที่ขับตามหลังเรามาเลยแม้แต่นิดเดียว"
เขามองกระจกหลัง เห็นรถหรูของธันวาขับตามมาห่าง ๆ เคนชินหยิบหูฟังบลูทูธขึ้นมาสวมแล้วกดรหัสช่องสัญญาณลับ "จ่าเดช... ทีมพยัคฆ์เงาเข้าประจำจุดหรือยัง?"
"ประ
