มาเฟียจำเป็น

แข่งกับมัจจุราช

เสียงเครื่องยนต์มอเตอร์ไซค์แผดคำรามสนั่นไปตามถนนสายเปลี่ยว เคนชินบิดคันเร่งจนสุดเข็มไมล์ ลมเย็นจัดปะทะใบหน้าจนชาหนึบ แต่ในใจของเขากลับร้อนรุ่มยิ่งกว่าไฟ มิกะซ้อนท้ายอยู่ข้างหลัง เธอใช้มือที่ยังสั่นเทากอดเอวเขาไว้แน่น ใบหน้าซุกที่แผ่นหลังของเคนชิน ร่างกายของเธอยังคงสะอื้นไห้ เสื้อแจ็คเก็ตทหารตัวใหญ่ที่เขาคลุมให้ช่วยปกปิดรอยยับเยินจากน้ำมือของไอ้พวกทรยศ แต่มันไม่อาจปกปิดบาดแผลในใจของเธอได้เลย

"เคนชิน... เร็วกว่านี้ได้ไหมคะ... ฮึก... คุณพ่อ... คุณพ่อกำลังจะ..."

เสียงของมิกะขาดหายไปในสายลม

"เคนชิน... เร็วกว่านี้ได้ไหมคะ... ฮึก... คุณพ่อ... คุณพ่อกำลังจะ..."

เสียงของมิกะขาดหายไปในสายลม

"จับไว้แน่นๆ นะครับคุณมิกะ ผมไม่ยอมให้ท่านเป็นอะไรไปเด็ดขาด!"

เคนชินตะโกนตอบแข่งกับเสียงลม

ในหัวของเคนชินตอนนี้ไม่ได้มีแค่เรื่องการขับรถ เขาเริ่มใช้ทักษะการวางแผนที่ฝึกฝนมาสมัยเป็นทหารประเมินสถานการณ์ ถ้าโคดะบอกว่าสั่งให้ถอดเครื่องช่วยหายใจ แสดงว่าที่โรงพยาบาลต้องมี "หนอนบ่อนไส้" หรือไม่ก็นักฆ่าปลอมตัวอยู่ และพวกมันต้องทำกันเป็นทีม การบุกเข้าไปดื้อๆ อาจจะทำให้มิกะตกอยู่ในอันตรายอีกรอบ

เคนชินเอื้อมมือไปกดปุ่มหูฟังบลูทูธที่ติดอยู่ในหมวกกันน็อก เขาต่อสายหา "จ่าเดช" รุ่นพี่เก่าสมัยอยู่ในกรมที่ตอนนี้ลาออกมาทำงานเป็นหัวหน้าแผนกความปลอดภัยอยู่ที่โรงพยาบาลเอกชนที่พ่อของมิกะรักษาตัวอยู่

(เสียงสัญญาณตอดังอยู่สองสามครั้งก่อนจะรับสาย)

"ว่าไงเคนชิน? โทรมาป่านนี้มีเรื่องด่วนเหรอวะ?"

เสียงจ่าเดชถามมาตามสาย

"จ่าครับ ฟังผมนะ! ตอนนี้ห้อง VIP ชั้น 9 ของคุณท่าน... มีคนพยายามจะลอบสังหารท่าน จ่ารีบสั่งการให้คนของจ่าที่ไว้ใจได้ที่สุดเข้าประจำการหน้าห้องเดี๋ยวนี้! อย่าให้ใครหน้าไหนเข้าใกล้เครื่องช่วยหายใจเด็ดขาด"

"เฮ้ย! แกพูดจริงเหรอวะ? ได้ๆ เดี๋ยวฉันจัดการให้ แต่อำนาจฉันคุมได้แค่ส่วน รปภ. นะ ถ้าพวกมันปลอมตัวเป็นหมอหรือพยาบาลมา ฉันอาจจะกรองลำบาก"

"ผมกำลังไปถึงใน 5 นาที จ่าช่วยถ่วงเวลาไว้ก่อน!"

เคนชินวางสาย สายตาคมกริบของเขามองเห็นยอดตึกโรงพยาบาลอยู่ลิบๆ เขาตัดสินใจขับมอเตอร์ไซค์ย้อนศรและกระโดดข้ามเกาะกลางถนนเพื่อย่นระยะทาง มิกะตกใจจนกรีดร้องเบาๆ แต่เธอก็เชื่อใจผู้ชายคนนี้ คนที่เข้ามาช่วยเธอในเวลาที่มืดแปดด้านที่สุด

เมื่อมาถึงหน้าโรงพยาบาล เคนชินเบรกจนล้อหลังปัดทิ้งรอยไหม้ไว้บนถนน เขาไม่รอช้า พยุงมิกะลงจากรถแล้วกึ่งเดินกึ่งวิ่งนำเข้าไปในอาคาร แววตาของเขาเปลี่ยนจากชายหนุ่มผู้สุภาพกลายเป็นนักรบที่พร้อมสังหารศัตรู

คุณมิกะ รออยู่ที่หน้าเคาน์เตอร์พยาบาลชั้นล่างนี่ก่อนนะครับ เดี๋ยวผมจะขึ้นไปเอง"

"ไม่ค่ะ! ฉันจะไปหาคุณพ่อ" มิกะยืนกราน แววตาของเธอมุ่งมั่นแม้จะยังมีคราบน้ำตา

เคนชินมองหน้าเธอแล้วพยักหน้า "งั้นอยู่ข้างหลังผมไว้ อย่าห่างแม้แต่ก้าวเดียว"

ทั้งสองวิ่งขึ้นลิฟต์ไปยังชั้น 9 ทันทีที่ประตูลิฟต์เปิดออก บรรยากาศเงียบสงัดผิดปกติจนน่าขนลุก เคนชินรีบสาวเท้าไปทางห้องพักฟื้น แต่แล้วเขาก็สังเกตเห็นชายสองคนในชุดบุรุษพยาบาลกำลังเข็นรถเข็นใส่อุปกรณ์ทำความสะอาดเดินสวนมา

เคนชินหยุดกึก สัญชาตญาณบอกว่ามีบางอย่างผิดปกติ บุรุษพยาบาลปกติจะไม่ใส่รองเท้าคอมแบทสีดำขัดมัน และที่สำคัญ... หนึ่งในนั้นมีรอยสักรูปเขี้ยวเสืออยู่ที่ลำคอ เหมือนพวกแก๊งค์ข้างถนนที่โคดะชอบใช้บ่อยๆ

"เดี๋ยวครับ..." เคนชินเรียกพลางกันมิกะไว้ข้างหลัง

ชายสองคนนั้นชะงักมือที่เข็นรถ แววตาพวกมันวาวโรจน์ด้วยความอำมหิต

"มีอะไรครับคุณ?"

"บุรุษพยาบาลที่นี่เขาไม่พกมีดสั้นไว้ที่เอวหรอกนะครับ"

เคนชินพูดเสียงเรียบแต่เย็นเยียบ

ทันทีที่พูดจบ หนึ่งในพวกมันชักมีดออกมาจริงๆ อีกคนหนึ่งพยายามจะล้วงปืนที่ซ่อนอยู่ในรถเข็น เคนชินพุ่งตัวเข้าใส่ราวกับลูกกระสุน เขาคว้าถังดับเพลิงที่ติดอยู่ข้างผนังฟาดเข้าใส่ชายคนแรกจนล้มคว่ำ มีดกระเด็นไปไกล จากนั้นเขาใช้เท้าถีบรถเข็นอุปกรณ์ให้พุ่งไปอัดใส่คนที่กำลังจะหยิบปืนจนมันเสียหลักหงายหลัง

เคนชินไม่ปล่อยให้โอกาสหลุดมือ เขาเข้าประชิดตัวแล้วคว้าคอเสื้อของมันเหวี่ยงอัดเข้ากับผนังห้องน้ำอย่างแรงจนหมดสติไปอีกคน

"คุณมิกะ ไปเร็ว!"

ทั้งสองวิ่งไปถึงหน้าห้อง VIP จ่าเดชยืนคุมสถานการณ์อยู่พร้อม รปภ. อีกสองคน ใบหน้าของจ่าเดชเคร่งเครียด

"เคนชิน! มาพอดี เมื่อกี้มีหมอคนหนึ่งพยายามจะขอเข้าห้องอ้างว่าจะมาฉีดยาเสริม แต่ฉันกันไว้ก่อนเพราะจำหน้าไม่ได้ มันเห็นท่าไม่ดีเลยวิ่งหนีไปทางบันไดหนีไฟ!"

มิกะรีบวิ่งเข้าไปในห้องพักฟื้นทันที ภาพที่เห็นคือร่างของคุณพ่อเธอนอนสงบอยู่บนเตียง โดยมีสายระโยงระยางและเครื่องช่วยหายใจยังคงทำงานส่งเสียง ตื๊ด... ตื๊ด... เป็นจังหวะ มิกะทรุดตัวลงข้างเตียง คว้ามือกุมมือพ่อไว้แล้วร้องไห้ออกมาด้วยความโล่งอก

"คุณพ่อ... คุณพ่อไม่เป็นไรนะคะ มิกะอยู่นี่แล้ว"

เคนชินยืนคุมเชิงอยู่หน้าประตู เขารู้ว่าเรื่องนี้ยังไม่จบ การที่โคดะกล้าลงมืออุกอาจขนาดนี้ แสดงว่ามันต้องมี "ใบสั่ง" จากใครบางคนที่ใหญ่กว่า หรือไม่ก็มันมั่นใจมากว่าจะยึดอำนาจได้สำเร็จ

"จ่าครับ ฝากดูแลตรงนี้ด้วย ผมต้องขอเบอร์ติดต่อหมอประจำตัวคุณท่านโดยด่วน ผมไม่ไว้ใจใครในโรงพยาบาลนี้อีกแล้ว"

เคนชินหันไปบอกจ่าเดช

ขณะที่ความวุ่นวายในโรงพยาบาลเริ่มสงบลงชั่วคราว มิกะเงยหน้ามองเคนชิน แววตาของเธอที่เคยมองเขาเป็นแค่บอดี้การ์ดชั้นผู้น้อย เปลี่ยนไปอย่างสิ้นเชิง ความแข็งแกร่งและความอบอุ่นที่เขาแสดงออกมาในคืนนี้ มันเริ่มสั่นคลอนหัวใจของลูกสาวมาเฟียผู้เย่อหยิ่งคนนี้เข้าเสียแล้ว

"เคนชิน..." เธอกระซิบเรียกชื่อเขาเบาๆ

เคนชินหันมาสบตา "ครับคุณหนู?"

"ขอบคุณนะ... ขอบคุณที่ช่วยชีวิตฉัน... และคุณพ่อ"

เคนชินก้มศีรษะลงเล็กน้อย "มันคือหน้าที่ของผมครับ... แต่หลังจากนี้ไป มันจะไม่ใช่แค่หน้าที่บอดี้การ์ดธรรมดาแล้ว เพราะเรากำลังเปิดศึกกับพวกทรยศทั้งแก๊งค์"

เคนชินรู้ดีว่า พรุ่งนี้เช้า... สงครามการแย่งชิงบัลลังก์มาเฟียจะเริ่มต้นขึ้นอย่างเป็นทางการ และเขาที่เป็นเพียงอดีตทหารเกณฑ์ จะต้องกลายเป็นโล่ที่แข็งแกร่งที่สุดเพื่อปกป้องมิกะจากพายุที่กำลังจะมาถึง