มาเฟียจำเป็น

เคนชิน

ผม"เคนชิน"ผมอายุยี่สิบสี่ปีรูปร่างสูงหนึ่งร้อยเจ็ดสิบเจ็ด อดีดทหารเกณฑ์เก่า"ซึ่งผมได้ปลดทหาออกมาหางานทำให้เมืองหลวงและได้งานทำเป็นบอดี้การ์ดให้กับผับแห่งหนึ่งในเมืองที่ผมอาศัยอยู่"

"ผมได้ทำงานที่นี่มาหนึ่งปีแล้วและเจ้าของผับแห่งนี้เป็นมาเฟียในย่านนี้ซึ่งมีอิทธิพลมากต่อมาเขามาเฟียท่านนี้ได้ล้มป่วยและเขามีลูกสาวหนึ่งคนซึ้งเธอสวามมากอายุไม่ห่างผมประมานยี่สิบสาม "

ซึ่งพ่อเขาไม่มีคนสืบทอดหัวหน้ามาเฟียจึงคิดจะแต่งตั้งให้ลูกสาวมาเป็นหัวหน้ามาเฟียแทน

แต่ลูกน้องมือขวาของเจ้าพ่อมาเฟียไม่ยอมเพราะ แก๊งค์มาเฟียไม่สมควรเอาผู้หญิงมาเป็นผู้นำลูกน้องมือขวาของเจ้าพ่อมาเฟียชื่อ"โคดะ" จึงได้ทำการคิดจะเอาลูกสาวของเจ้าพ่อมาเฟียคนนี้มาเป็นเมีย

แต่เหตุการณ์กับผิดพลาดลูกสาวเจ้าพ่อมาเฟียไปแอบได้ยินโคดะคุยกันกับเพื่อนของเขา ชื่อ"ไคชิน"ว่าจะหลอกให้นางเอง ชื่อ"มิกะ"ไปกับ"ไคชิน"แล้วให้ ไคชินวางยาสลบมิกะ

มิกะไหวตัวทันจึงหาทางที่จะแจ้งเรื่องให้พ่อตังเองทราบว่าลูกน้องมือขวาของพ่อจะคิดข่มขืนลูกสาวตัวเองเพื่อจะได้เป็นสามีของลูกสาวแล้วจะได้ขึ้นเป็นเจ้าพ่อมาเฟียแทนลูกสาวในฐานะลูกเขย

"ไคชิน คุณมิกะ วันนี้คุณจะไปเยี่ยมพ่อที่ โรงพยาบาลกี่โมงครับ"

"มิกะ มีอะไรหรอคะ "

มิกะพูดแบบเสียงสั่นเพราะรู้แล้วว่าต้องเจออะไร

"หนู..จะไปกับเพื่อนเดี๋ยวบอกให้เพื่อนมารับค่ะ"

"ไคชิน..ไม่ได้ครับ..เออๆ.ผมต้องไปส่งเท่านั้นเพราะหัวหน้าสั่งไว้"

"แต่ว่า.."

"โคดะ..มีอะไรกันหรอ"

"ไคชิน อ่อพอดีคุณมิกะ เธอจะให้เพื่อนมารับไปเยี่ยมพ่อแต่ผมบอกว่าจะไปส่งแต่เธอ..ปฏิเสธ"

"โคดะ..คุณมิกะไปกับไคชินดีกว่าครับปลอดภัยเผื่อมีแก๊งค์อื่นไม่ประสงค์ดีกับคุณพ่อแล้วมาเล่นงานคุณ มิกะ แทนพวกผมจะโดนลงโทษนะครับ"

"มิกะ..ก็ๆได้ค่ะ"

ในที่สุดนาองเอกก็จำเป็นต้องไปเยี่ยมพ่อกับสองลูกน้องที่จะหักหลังพ่อของตนเอง

พอไปถึงครึ่งทางไดชินก็เลี้ยวรถไปอีกทางที่ไม่ใช่ทางไปโรงพยาบาล

"มิกะ ไคชินนายจะพาชั่นไปไหนเลี้ยวรถกลับเดี๋ยวนี้นี่เป็นคำสั่ง"

"ไคชิน ใจเย็นๆครับคุณมิกะ เดี๋ยวผมมาไปทางที่รถไม่ติด"

ไคชินพูดแล้วยิ้มมุมปาก..

จากนั้นไคชินก็ขับไปจนไปเจอรถของ โคดะ

ที่จอดรอ ตามแผนที่วางไว้

ไคชินจอดรถพร้อมกับที่โคดะเดินมาที่รถ

"โคดะ สวัสดีตอนเย็นครับคุณมิกะ"

"นี่พวกนายกำลังจะทำอะไรชั่นเนี๊ยะ"

มิกะได้หยิบโทรศัพท์ออกมากำลังจะโทรไปหาพ่อของเธอแต่ไดชินได้แย่งโทรศัพท์ มาจากมือของมิกะ

"ไม่เอาน่า..คุณหนูถึงโทรไปก็ไม่มีใครรับเพราะว่าตอนนี้พี่โคดะได้สั่งให้คนที่เฝ้าเจ้านายให้หมอถอด อ๊อกซิเจน ของคุณพ่อของคุณหนูออกแล้ว..ฮ่า ฮ่า"

"ไม่นะคุณพ่อ.."

มิกะร้องเรียกคุณพ่อแต่ก็ไร้ประโยชน์

"โคดะ..คุณหนูวันนี้คุณหนูต้องเป็นภรรยาที่ถูกต้องตามกฎหมายกับผมแล้ว..ห้าห้าห้า ลงรถมาซะดีๆ ไคชิน แกไปดูต้นทาง ชั่นจะจัดการนางนี่ตรงนี้เลย"

"ได้ครับพี่โคดะ"

"มานี่ซะดีๆ"

โคดะผลักมิกะล้มลงกับพื้นแล้วมันก็นั่งค่อมมิกะ จากนั้นมิกะขัดขืนร้องให้คนแถวนั้นช่วย

"ช่วยด้วยค่า...ฮือๆ..อย่าทำชั่นเลยขอร้องละ"

"ร้องไปเลยร้องยังไงก็ไม่มีคนช่วย"

จากนั้นโคดะได้ตบมิกะด้วยมือขวาเข้าที่หน้าอย่างแรงจนมิกะไม่มีแรงร้อง..แล้วอั้ยเดนมนุษย์โคดะเริ่มถลกชุดของมิกะขึ้น.เนื้องจากมิกะใส่ชุดเกรสกระโปรงยาวถึงเข่า อั้ยเดนมนุษย์ ได้ถอดชุดมิกะเหลือแต่เสื้อซับในกับเสื้อใน และกางเกงใน อั้ยโคดะมันเริ่มใช้ลิ้นเลียร่างกายมิกะเหมือนมันหิวกระหายในตัญหา จะกะทั้งมันเริ่มจะถอดกาเกงในมิกะ และแล้วมันก็ได้ยินเสียงรถเครื่องกำลังขับผ่านมาทางนั้นพอดี

"ไคชิน..พี่โคดะ.มีรถมาพี่"

"มึงไปดักมันให้มันไปทางอื่น"

"ครับพี่"

ไคชินได้ออกไปดักรถเครื่องคันดังกล่าวไว้แล้วบอกคนขับรถเครื่องคันนั้นว่า

"ขอโทษด้วยนะครับพอดีทางนี้เขากำลังถ่ายละครช่วยไปอีกทางได้มั๊ยครับ"

"เคนชิน..หะ..ถ่ายละครหรอ"

"งั้นผมคงไม่ทันเข้างานแน่ๆเลยนี่ก็จะหนึ่งทุ่มแล้วแย่จัง"

"ไคชิน ขออภัยในความไม่สะดวกด้วยนะครับ"

ไคชินพูดอย่างอ่อนน้อมส่วนเคนชินก็ตอบกลับอย่างสุภาพ

เคนชินจึงหันรถกลับทางเดิมเพื่อจะไปอีกทาง

อยู่ๆหูก็ได้ยินเสียงผู้หญิงร้อง

"ช่วยด้วย..ช่วยด้วย..!

"เคนชิน..เอ๊ะ..เสียงอะไรครับเหมือนมีคนร้องให้ช่วย"

"ปล่าวๆไม่ๆๆๆมีอะไรครับคุณไปทำงานของคุณเถอะ"

"พวกคุณมาถ่ายหนังจริงๆหรอครับทำไมมีรถแค่สองคันเองผมเคยเห็นเขามาถ่ายโฆษณาเขายังมีรถเยอะกว่านี้อีก"

"ก็บอกถ่ายหนังก็ถ่ายหนังเส.."

ไคชินเริ่มโมโหใส่เคนชิน แต่เคนชินเคยเป็นทหารเก่าเลยแอบสงใส

"งั้นผมขอเข้าไปดูนิดนึงได้มั้ยครับว่าพระเอกกับนางเอกตัวจริงจะสวยเหมือนในทีวีหรือป่าว"

"อั้ยนี้พูดไม่รู้เรื่อง"

"น่า..ขอเข้าไปดูแปบเดียว"

"เฮ้ย..อย่าเข้าไป..

"โคดะ..เฮ้ย..เองเข้ามาได้ไงว่ะ.."

"อ้าว..ไหนว่าถ่ายหนัง..อั้ยพวกชาติชั่วเอ้ยเอาผู้หญิงมาข่มขืน"

"พี่โคดะ..เอาไงกับมันดี.."

"ไคชินเองไปจับตัวมันไว้เดี๋ยวกูจัดการเอง"

"ครับพี่โคดะ"

ไคชินเดินตรงเข้ามาหาเคนชินอย่างรวดเร็วเพื่อพยายามจับตัว แต่เคนชินซึ่งเคยผ่านการฝึกฝนทางทหารมาอย่างชำนานย่อมไม่ให้ถูกจับตัวได้ง่ายๆ

ไคชินพุ่งเข้าชกด้วยหมัดขวา แต่เคนชินเอี้ยวตัวหลบได้อย่างรวดเร็ว จากนั้นใช้ท่อนแขนขวาปัดหมัดของไคชินออกไป ก่อนจะสวนกลับด้วยการ เตะตัดขา เข้าที่เข่าของไคชินอย่างแม่นยำ

ไคชินเสียหลักล้มลงไปกองกับพื้นด้วยความเจ็บปวด

" ไคชิน "อ๊าก!"

โคดะเห็นไคชินโดนเล่นงานก็ยิ่งโมโหจัด โคดะผละออกจากมิกะที่นอนร้องไห้ตัวสั่นเทาอยู่ และตรงเข้ามาหาเคนชิน

"โคดะ "ไอ้เวรนี่..! กล้าดียังไงมายุ่งเรื่องของกู!"

โคดะมีรูปร่างใหญ่โตและต่อสู้ข้างถนนมามาก เขาพุ่งเข้าใส่เคนชินอย่างไม่คิดชีวิต แต่เคนชินใช้ความคล่องตัวที่ฝึกมาหลบหลีกการชกของโคดะ

เคนชินถอยออกมาเล็กน้อยเพื่

อตั้งหลัก

"เคนชิน "ผมเป็นบอดี้การ์ดที่ผับของคุณมิกะผมรู้จักพวกคุณดี! พวกคุณกำลังทำผิดร้ายแรง! ปล่อยคุณมิกะไปซะ..!