เสียงสะท้อนของกระสุนที่กระทบปูนดังสนั่นหวั่นไหวไปทั่วบริเวณโกดังร้าง เคนชินใช้ร่างกายที่เต็มไปด้วยกล้ามเนื้อแกร่งโอบกอดมิกะไว้ใต้ร่างของเขา กลิ่นดินและกลิ่นเขม่าปืนจางๆ ลอยมาปะทะจมูก มิกะหัวใจเต้นรัวจนแทบจะหลุดออกมาข้างนอก เธอซุกหน้าลงกับอกของเคนชิน สัมผัสได้ถึงจังหวะหัวใจของเขาที่มั่นคงและเยือกเย็นอย่างไม่น่าเชื่อ แม้ในวินาทีที่ความตายอยู่ห่างไปเพียงไม่กี่คืบ
"มิกะ... อย่าเงยหน้าขึ้นมาเด็ดขาดนะครับ"
เคนชินกระซิบสั่งเสียงต่ำ สายตาของเขาไม่ได้สั่นไหว เขาใช้ทักษะการคำนวณทิศทางของวิถีกระสุนที่ฝึกฝนมาอย่างหนักหน่วง มองหาตำแหน่งของมือสังหาร
ปัง!
นัดที่สองตามมาติดๆ คราวนี้มันเจาะลงบนยางรถยนต์ที่จอดอยู่ใกล้ๆ จนลมรั่วดังฟู่ เคนชินรู้ทันทีว่ามือสไนเปอร์คนนี้ไม่ใช่พวกกระจอก แต่มันตั้งใจจะบีบให้เขาเผยตัวออกมา
"พวกมันอยู่บนดาดฟ้าตึกสีขาวฝั่งทิศตะวันออก" เคนชินวิเคราะห์รวดเร็ว เขาเอื้อมมือไปหยิบ
