ความเงียบที่เข้าปกคลุมโถงทางเดินคฤหาสน์สิงหรัตน์นั้นน่าขนลุกยิ่งกว่าเสียงปืนที่เพิ่งสงบลงเสียอีก
กลิ่นเขม่าปืนยังคงอบอวลปนกับกลิ่นฝนที่พัดผ่านหน้าต่างที่แตกกระจายเข้ามา เคนชินยืนนิ่งราวกับถูกสาป สายตาของเขาจ้องมองไปยังบุรุษวัยกลางคนในชุดสูทสีเทาที่ยืนอยู่ตรงบันไดวน ผู้ชายคนที่มีแววตาเฉียบคมและใบหน้าละม้ายคล้ายกับเขาราวกับพิมพ์เดียวกัน... "พ่อยิ่งใหญ่" อดีตหัวหน้าหน่วยพยัคฆ์ดำที่เขาเคยทำพิธีเผาศพไปเมื่อห้าปีก่อน!
"พ่อ... เป็นพ่อจริงๆ เหรอ?"
เสียงของเคนชินสั่นพร่า เขาแทบจะประคองปืนไรเฟิลในมือไว้ไม่ไหว
"ห้าปีที่ผ่านมา... พ่อปล่อยให้ผมจมอยู่กับความรู้สึกผิด พ่อปล่อยให้ผมคิดว่าพ่อตายเพื่อปกป้องหน่วย... ทั้งหมดมันคือเรื่องโกหกงั้นเหรอ?"
พ่อยิ่งใหญ่ก้าวลงมาจากบันไดอย่างช้าๆ ท่าทางของเขาดูมีอำนาจจนลูกน้องชุดดำของรินต่างก้มหัวให้ รินเองก็เก็บดาบสั้นเข้าฝักแล้วถอยออกไปยืนด้านข้างด้วยท่าทีนอบน้
