แสงแดดอ่อนๆ ยามเช้าที่สาดส่องเข้ามาในห้องทำงานไม้โอ๊คสุดหรูบนชั้นสูงสุดของผับ ไม่ได้ทำให้บรรยากาศดูผ่อนคลายลงเลย มิกะนั่งอยู่บนเก้าอี้หนังบุนวมตัวใหญ่ที่พ่อของเธอเคยนั่งมานานนับสิบปี
เบื้องหน้าของเธอคือบัญชีรายรับรายจ่ายและรายชื่อเครือข่ายแก๊งค์พันธมิตรที่ดูสับสนวุ่นวาย เคนชินยืนเอามือไพล่หลังอยู่ริมหน้าต่างบานใหญ่ สายตาของเขาไม่ได้มองวิวเมืองที่สวยงาม แต่เขากำลังจับสังเกตชายชุดดำสามคนที่ยืนสูบบุหรี่อยู่ฝั่งตรงข้ามถนนอย่างผิดสังเกต
"เป็นยังไงบ้างครับมิกะ... ตำแหน่งหัวหน้าแก๊งวันแรก หนักกว่าที่คิดไหม"
เคนชินเอ่ยทักโดยไม่หันกลับมามอง น้ำเสียงของเขามีความอ่อนโยนซ่อนอยู่ในความเคร่งขรึม
มิกะถอนหายใจยาวพลางเอนหลังพิงพนักเก้าอี้
"มากกว่าที่คิดไว้เยอะเลยค่ะเคนชิน พวกหัวหน้าหน่วยย่อยที่เคยสยบยอมตอนพ่อยังแข็งแรง ตอนนี้พวกมันเริ่มส่งสัญญาณแปลกๆ บางคนไม่ยอมเข้าประชุม บางคนก็อ้างว่ายอดส่งเงินราย
