เสียงล้อรถบดไปบนถนนคอนกรีตของเมืองหลวงที่เต็มไปด้วยแสงสีสลัวขมุกขมัวในยามราตรี
รถตู้สีดำสนิทเคลื่อนตัวผ่านย่านสถานบันเทิงที่คุ้นเคย แสงไฟนีออนสีแดงและสีม่วงสะท้อนเข้ากับกระจกรถ ทำให้ใบหน้าของมิกะดูสง่างามและเยือกเย็นอย่างประหลาด เคนชินนั่งอยู่เบาะหน้า สายตาของเขาจดจ้องไปยังหน้าทางเข้าผับหรูซึ่งบัดนี้มีลูกน้องของโคดะยืนเฝ้าอยู่อย่างหนาตา
"สถานการณ์ดูเปลี่ยนไปเยอะเลยนะเคนชิน"
มิกะเอ่ยขึ้นพลางมองดูพวกคนแปลกหน้าที่เดินเข้าออกที่คุมผับของเธอ
"พวกมันคงคัดคนเก่าที่ภักดีออกไปหมดแล้วครับ"
เคนชินตอบขณะสวมเสื้อแจ็คเก็ตหนังสีดำทับปืนพกและมีดสั้น
"แต่คนพวกนี้มันทำงานเพื่อเงิน ไม่ได้ทำงานเพื่ออุดมการณ์ ความเกรงกลัวคือสิ่งเดียวที่จะสยบพวกมันได้"
เคนชินหันไปมองท่านหัวหน้าที่นั่งพักผ่อนอยู่ด้านหลัง แม้ท่านจะยังพูดไม่ได้มากนัก แต่แววตาที่ทรงพลังก็บอกให้รู้ว่าท่านพร้อมจะทวงคืนทุกอย่างที่ถูกพรากไป
