ภายหลังจากเสียงเฮลิคอปเตอร์สงบลง และพวกมือสังหารมุกดำถูกจ่าเดชรวบตัวไปจนหมด ความเงียบสงัดก็กลับมาปกคลุมเกาะสวรรค์อีกครั้ง แต่มันไม่ใช่ความเงียบที่สงบสุขเหมือนเก่า
กลิ่นคาวเลือดและเขม่าดินปืนยังคงอบอวลอยู่ในอากาศ มิกะนั่งอยู่บนพื้นทราย ประคองร่างที่ไร้สติของเคนชินไว้ในอ้อมกอด ชุดเดรสสีขาวของเธอเปรอะเปื้อนไปด้วยเลือดของชายที่เธอรักที่สุด
"เคนชิน... ตื่นสิคะ อย่าทิ้งฉันไว้กับความกลัวแบบนี้"
มิกะกระซิบ เสียงของเธอสั่นเครือแต่แฝงไปด้วยความเด็ดเดี่ยว
เมื่อทีมแพทย์เคลื่อนย้ายเคนชินขึ้นเฮลิคอปเตอร์เพื่อส่งตัวกลับไปรักษาที่กรุงเทพฯ อย่างเร่งด่วน มิกะไม่ได้นั่งร้องไห้อยู่เฉยๆ เธอเดินไปหาจ่าเดชที่กำลังควบคุมตัวเชลย แววตาของนางสิงห์ที่เคยอ่อนโยนบัดนี้กลับเย็นเยียบดุจน้ำแข็งขั้วโลก
"จ่าเดช... เตรียมรถ เตรียมอาวุธ และเรียกประชุมหัวหน้าหน่วยทั้งหมด"
มิกะสั่งการด้วยน้ำเสียงทรงพลังที่แม้แต่จ่าเดชย
