แสงทองวันใหม่เริ่มสาดส่องผ่านม่านหมอกหลังพายุสงบลง เสียงนกร้องขับขานเป็นสัญญาณของชีวิตที่เริ่มใหม่ แต่ภายในเซฟเฮาส์นั้น กลิ่นอายของความตึงเครียดยังคงหลงเหลืออยู่
เคนชินใช้เวลาเกือบทั้งคืนในการจัดการร่างที่ไร้สติของพวกที่บุกมาและทำความสะอาดร่องรอยการต่อสู้ จนกระทั่งเมื่อความเหนื่อยล้าเริ่มเข้าจู่โจม เขาก็เผลอหลับไปในท่านั่งพิงผนังห้องข้างๆ เตียงของท่านหัวหน้า
มิกะตื่นขึ้นมาในตอนสาย เธอเห็นร่างสูงใหญ่ขององครักษ์หนุ่มที่บัดนี้ดูอ่อนเพลียแต่ยังคงกำปืนพกไว้ในมือแน่นแม้ในยามหลับ ใบหน้าที่เคยดูดุดันยามต่อสู้ บัดนี้กลับดูสงบราวกับเด็กหนุ่มธรรมดา มิกะลอบยิ้มออกมาด้วยความเอ็นดู เธอค่อยๆ หยิบผ้าห่มผืนหนาเดินเข้าไปคลุมให้เขาอย่างแผ่วเบา
แต่เพียงแค่ปลายนิ้วสัมผัสที่หัวไหล่ เคนชินก็ลืมตาโพล่งขึ้นมาทันที! สัญชาตญาณทหารทำให้เขาคว้าข้อมือของมิกะไว้ตามสัญชาตญาณ
"โอ๊ย! เคนชิน... ฉันเองค่ะ" มิกะร้องอุทานเ
