หลังจากศึกใหญ่ที่ท่าเรือเก่าสิ้นสุดลง คฤหาสน์สิงหรัตน์ที่เคยอบอวลไปด้วยเขม่าปืนก็ถูกเนรมิตใหม่ให้กลายเป็นวิมานในฝัน มิกะสั่งปิดเกาะส่วนตัวเพื่อความปลอดภัยและเพื่อเป็นสถานที่พักฟื้นให้กับ "สามีในอนาคต" ของเธออย่างเต็มที่ ลมทะเลพัดเอื่อยๆ พาเอาความเค็มของไอเกลือมาผสมกับกลิ่นหอมของดอกกุหลาบสีขาวที่มิกะสั่งมาประดับไว้ทั่วระเบียงห้องนอน
เคนชินนั่งอยู่บนเก้าอี้หวายตัวเดิมที่ระเบียง แสงจันทร์อาบไล้แผงอกแกร่งที่บัดนี้เริ่มมีรอยแผลเป็นจางๆ เขามองออกไปที่เส้นขอบฟ้าด้วยความรู้สึกที่โปร่งสบายอย่างที่ไม่เคยเป็นมาก่อน จนกระทั่งเขารู้สึกได้ถึงวงแขนเรียวเล็กที่โอบกอดมาจากด้านหลัง และสัมผัสนุ่มนวลจากแก้มใสที่แนบลงบนไหล่ของเขา
"คิดอะไรอยู่คะเคนชิน? คุณหมอบอกว่าห้ามใช้สมองเยอะนะ เดี๋ยวแผลจะหายช้า"
มิกะกระซิบเสียงหวาน เธออยู่ในชุดนอนผ้าซาตินสีแชมเปญพริ้วไหวที่เผยให้เห็นผิวขาวเนียนละเอียดดุจน้ำนม
เคนชินจับ
