มาเฟียจำเป็น

คมเขี้ยวกลางพายุคลั่ง

ความมืดมิดเข้าปกคลุมภายในเซฟเฮาส์ทันทีที่ตะเกียงถูกดับลง มีเพียงแสงสว่างวูบวาบจากสายฟ้าภายนอกที่ลอดผ่านร่องไม้เข้ามาเป็นระยะ เคนชินยืนนิ่งประดุจรูปปั้นหิน สัมผัสทุกส่วนของร่างกายตื่นตัวถึงขีดสุด เขาไม่ได้ใช้เพียงดวงตา แต่นิ่งฟังเสียงฝีเท้าที่เหยียบย่ำลงบนใบไม้เปียกชื้นภายนอก แม้เสียงฝนจะดังสนั่นเพียงใด แต่สำหรับทหารที่ผ่านการฝึกในป่าลึกมาอย่างเขา เสียงโลหะกระทบกันและเสียงลมหายใจที่พยายามสะกดกลั้นของศัตรูนั้นชัดเจนยิ่งกว่าสิ่งใด

"มากันกี่ตัวนะ..." เคนชินพึมพำกับตัวเอง

เขารู้อยู่แล้วว่าโคดะต้องส่งคนมา และระดับคนอย่างมันคงไม่ส่งมาเพียงแค่สองหรือสามคน แสงสีม่วงจากฟ้าแลบทำให้เขาเห็นเงาดำนับสิบสายกำลังโอบล้อมบ้านไม้หลังนี้ไว้ เคนชินไม่ได้ตื่นตระหนก เขารอคอยจังหวะที่เหยื่อจะเดินเข้าสู่กับดักที่เขาวางไว้อย่างใจเย็น

ทันทีที่หนึ่งในพวกมันก้าวข้ามรั้วไม้ผุพังเข้ามา ลวดสลิงเส้นเล็กที่ขึงไว้กลางกอหญ้าก็ทำงาน!

กริ๊ก! ตูม!

ระเบิดควันและกับดักเสียงที่เคนชินดัดแปลงไว้ทำงานทันที แสงเพลิงสว่างวูบขึ้นพร้อมกับเสียงร้องหลงด้วยความตกใจของพวกลูกน้องโคดะ พวกมันเริ่มสาดกระสุนสะเปะสะปะเข้าใส่ตัวบ้านเพราะนึกว่าโดนโจมตี เคนชินอาศัยจังหวะความวุ่นวายนี้มุดออกทางช่องลับใต้พื้นเรือน เขาเคลื่อนที่ไปตามเงาไม้อย่างเงียบเชียบราวกับเสือดาวที่ออกล่าเหยื่อในยามวิกาล

เคนชินเข้าประชิดชายคนหนึ่งที่กำลังบรรจุกระสุนปืนใหม่ เขาใช้มืออุดปากมันไว้แน่นก่อนจะใช้มีดพกที่แวววาวใต้แสงฟ้าแลบปาดเข้าที่ลำคออย่างแม่นยำและรวดเร็ว ร่างนั้นทรุดลงแทบเท้าโดยไร้เสียงเล็ดลอด เขาหยิบปืนกลเบาจากมือศัตรูมาถือไว้แทนปืนพกกระบอกเดิม

"เฮ้ย! มีคนหายไปทางทิศตะวันออก!"

เสียงตะโกนของชายคนหนึ่งดังขึ้น มันคือ "ไคชิน" มือขวาอีกคนของโคดะที่รอดตายมาได้จากการปะทะครั้งก่อน มันยืนอยู่บนเนินเขาพร้อมปืนส่องทางไกล แววตาเต็มไปด้วยความอาฆาต

"ฆ่ามันให้ได้! ใครปลิดชีพไอ้ทหารเกณฑ์นี่ได้ โคดะจะตบรางวัลให้อย่างงาม!"

ไคชินแผดเสียงสั่งการ

ลูกน้องอีกหกคนพุ่งตรงมายังจุดที่เคนชินซ่อนตัวอยู่ เคนชินไม่ได้ถอยหนี เขาปาระเบิดแสงที่ทำเองจากสารเคมีในเซฟเฮาส์ออกไป แสงจ้าบาดตาทำให้พวกมันชะงักไปชั่วครู่ เคนชินอาศัยเสี้ยววินาทีนั้นพุ่งตัวออกไปพร้อมกับรัวกระสุนใส่ขาทั้งสองข้างของศัตรูอย่างแม่นยำ เขาไม่ได้ต้องการฆ่าทุกคนในทันที แต่ต้องการตัดกำลังเพื่อให้พวกมันเคลื่อนไหวไม่ได้

ในขณะที่การต่อสู้ภายนอกกำลังดุเดือด มิกะที่หลบอยู่ในห้องลับหลังตู้หนังสือได้แต่กอดร่างของคุณพ่อไว้แน่น เธอได้ยินเสียงปืนและเสียงระเบิดดังชัดเจนจนหัวใจแทบจะหยุดเต้น ทุกครั้งที่เสียงปืนดังขึ้น เธอจะภาวนาในใจขอให้เคนชินปลอดภัย

"กลับมาหาฉันนะเคนชิน... อย่าทิ้งฉันไว้คนเดียว"

ทันใดนั้น เสียงฝีเท้าหนักๆ ก็ดังขึ้นภายในตัวบ้าน! มิกะสะดุ้งสุดตัว มีใครบางคนบุกเข้ามาในบ้านได้สำเร็จ

ปัง! ประตูห้องพักคนไข้ถูกถีบจนกระเด็น

"มิกะ... ออกมาซะดีๆ ฉันรู้ว่าเธอหลบอยู่ในนี้"

เสียงแหบพร่าที่น่ารังเกียจดังขึ้น มันคือเสียงของโคดะ! มันแอบอาศัยช่วงที่ลูกน้องปะทะกับเคนชินลอบเข้ามาทางประตูหลัง

โคดะเดินตรงไปยังตู้หนังสือที่เป็นทางเข้าห้องลับ แววตาของมันเต็มไปด้วยความกระหายในอำนาจและตัณหา

"ไอ้เคนชินมันคงตายอยู่ข้างนอกนั่นแล้วละมั้ง ป่านนี้คนของฉันคงรุมสับมันเป็นชิ้นๆ แล้ว เลิกเล่นซ่อนแอบแล้วมาเป็นเมียพี่ดีกว่านะน้องมิกะ"

มิกะคว้าปืนพกขนาดเล็กที่คุณพ่อเคยสอนให้ใช้ขึ้นมา มือของเธอสั่นเทาแต่สายตาของเธอกลับเปลี่ยนไป เธอนึกถึงคำพูดของเคนชินที่ว่าอำนาจคือโล่ป้องกัน และเธอจะไม่มีวันยอมให้ใครหน้าไหนมาทำลายชีวิตของเธอและพ่อได้อีก

"อย่าเข้ามานะไอ้คนทรยศ!" มิกะตะโกนก้องก่อนจะผลักตู้หนังสือออกไปและเล็งปืนใส่โคดะ

โคดะชะงักไปเล็กน้อยแล้วหัวเราะร่า

"โอ้โห... มาเฟียจำเป็นเริ่มมีเขี้ยวเล็บแล้วเหรอจ๊ะ แต่น่าเสียดายนะ ปืนกระบอกแค่นั้นจะทำอะไรฉะ..."

ปัง!

กระสุนนัดแรกถากเข้าที่หัวไหล่ของโคดะจนมันร้องลั่น มิกะไม่ได้ยิงเพื่อขู่ แต่เธอยิงเพื่อฆ่า! ทว่าความอ่อนซ้อมทำให้เธอพลาดจุดตายไปเพียงนิดเดียว โคดะโมโหจัด พุ่งเข้าคว้าข้อมือมิกะแล้วบิดจนปืนหลุดมือ มันตบหน้าเธออย่างแรงจนล้มลงไปกองกับพื้น

"อีนี่! กล้าลองดีกับกูเหรอ!" โคดะยกเท้าจะกระทืบมิกะ

แต่ทว่า... เงาดำสายหนึ่งพุ่งทะลุหน้าต่างไม้เข้ามาอย่างรวดเร็วราวกับกระสุนปืน! เคนชินที่เปียกโชกไปด้วยเลือดและน้ำฝนพุ่งเข้าชาร์จใส่โคดะจนกระเด็นไปอัดกับผนังฝั่งตรงข้าม แววตาของเคนชินในตอนนี้ดูน่ากลัวยิ่งกว่าปีศาจจากขุมนรก

"แก... แตะต้องผู้หญิงของกู!"

เสียงของเคนชินต่ำและเย็นเยียบจนถึงกระดูกดำ

เขาไม่เปิดโอกาสให้โคดะได้ชักปืน เคนชินพุ่งเข้าประเคนหมัดและศอกใส่ไม่ยั้ง ทักษะมวยไทยที่ฝึกมาตั้งแต่เด็กบวกกับการรบพิเศษทำให้ทุกการโจมตีรุนแรงจนกระดูกกรามของโคดะแตกละเอียด เคนชินจับหัวของโคดะโขกเข้ากับขอบเตียงไม้จนมันสิ้นฤทธิ์จมกองเลือดอยู่ตรงนั้น

เคนชินหันกลับมาหามิกะที่กึ่งนั่งกึ่งนอนอยู่ที่พื้น เขาพุ่งเข้าไปโอบกอดเธอไว้ทันที

"มิกะ! เป็นอะไรไหม ผมขอโทษที่มาช้า ผมขอโทษ..."

มิกะร้องไห้ออกมาด้วยความดีใจ เธอซุกหน้าเข้ากับอกที่เปียกชื้นของเขา "คุณมาแล้ว... คุณกลับมาหาฉันจริงๆ ด้วย"

เคนชินประคองเธอขึ้นมาและจูบที่หน้าผากเป็นการปลอบขวัญ

"พวกมันข้างนอกหมดสภาพแล้วครับไคชินหนีไปได้ แต่ไม่ต้องห่วง ผมจะไม่ปล่อยให้พวกมันรอดไปได้แม้แต่คนเดียว"

เขามองดูมิกะที่บัดนี้แววตาดูเติบโตขึ้นอย่างน่าประหลาด

"คุณทำได้ดีมากครับมิกะ คุณปกป้องท่านหัวหน้าได้... คุณคือมาเฟียตัวจริงแล้ว"

มิกะมองไปที่ร่างของพ่อที่เริ่มมีการเคลื่อนไหวที่ปลายนิ้วเบาๆ และมองหน้าชายหนุ่มที่เธอรักที่สุด

"ฉันจะเป็นมาเฟีย... ก็ต่อเมื่อมีคุณอยู่เคียงข้างเท่านั้นเคนชิน"

สงครามกลางป่าสิ้นสุดลงด้วยชัยชนะของความภักดี แต่สงครามการทวงคืนบัลลังก์ในเมืองหลวงกำลังจะเริ่มต้นขึ้น และครั้งนี้ พวกเขาจะกลับไปในฐานะผู้ล่าอย่างเต็มตัว