Duygularımın ağır bastığı günlerdeydim. Üst üste yaşadığım talihsizlikler zihnimi uyuşturmuşa benziyordu. Sanırım değişiyordum. Ağlayamıyordum. İçimde koca bir buzdan kale oluşmuş ve bütün duygularım zindana hapsedilmiş gibiydi.
Normalde ağlamam ve şımarıkça babama gidip bütün bunların ne demek olduğunu sormam gerekirken ben burda oturmuş, yere düşen yılın ilk karını izliyordum.
Bu yıl kar erkenden ve süpriz bir şekilde yeryüzüne düşmüştü. Aralığın ilk günlerindeydik. Ve kar inanılmaz güzel yağıyordu. Dün Aras beni öpüp odadan kaçtıktan hemen sonra birlikte yeni bir eve yerleşmiştik. Burası diğer evden çok farklıydı. Çünkü evin bir duvarı boydan Boya resmen camdı. Ev iki katlıydı ve üç duvarı kapalıyken bir duvarı camdandı. Koca ihtişamlı salonda Aras ile oturmuştuk. Akşam saat sekizdi
