Chapter 14
Samantha’s POV
Nang makalabas ako sa lodge at makasakay ng taxi, ang mga luhang kanina ko pa pinipigilan ay tuluyan nang bumuhos. Ang takot, hiya, at guilt ay naghalo-halo sa dibdib ko. Ngunit sa gitna ng lahat ng ito, may isang munting bahagi ng kaluluwa ko ang nakaramdam ng pagka-buhay. Ang pakiramdam na matagal nang nawala dahil kay Lorenzo.
Mabilis akong nagpahatid sa taxi sa bar kung saan ako nag-park ng sasakyan ko. Nang makuha ko ang kotse, agad akong nagmaneho pauwi. Sa buong biyahe, tanging ang mga salita ni Eli ang nasa isip ko: "Hindi mo ginawa ang mali, Tita. Ginawa mo lang ang kailangan mo para mabuhay ka ulit, kahit saglit."
Pagdating ko sa Wilstone Village, pumasok ako sa gate. Ang bahay ay tahimik. Wala na akong naabutan. Sigurado akong nasa trabaho na naman
