Chapter 70
Samantha’s POV
Tatlong buwan na ang lumipas.
Tahimik. Sobrang tahimik.
Kung dati, bawat araw may kaba baka mag-message si Eli, baka bigla siyang lumitaw ngayon, wala na. Walang tawag. Walang mensahe. Walang bakas ng presensya niya sa mundo ko.
At mas masakit pala kapag nasanay ka na sa katahimikan.
Sa una, hinihintay ko pa rin. Kahit sinasabi ko sa sarili kong tama lang na lumayo siya, may parte pa rin ng puso ko na umaasang babalik siya. Na magagalit. Na magtatanong. Na ipaglalaban ako.
Pero habang tumatagal ang mga araw, unti-unti kong tinanggap ang katotohanan.
Tinupad niya ang hinihingi kong distansya.
At iyon ang pinakamasakit na uri ng pagmamahal—
yung mahal ka, pero nirerespeto ka kahit kapalit ay pagkawala.
Isang hapon, habang nakaupo ako sa maliit kong mesa,
