Samantha’s Pov
Pero narinig ko ang boses niya, mababa, basag—
“Hindi ako pupunta rito kung kaya ko pang tiisin.”
Parang may humila sa dibdib ko.
“Alam kong ayaw mo muna akong makita,” dagdag niya.
“Pero hindi na kita kaya.”
Napaupo ako sa sahig, nakasandal sa pinto.
Sa pagitan naming dalawa, manipis na kahoy lang ang harang pero parang napakalalim ng distansya.
“Sam,” sabi niya ulit.
“Hindi ako nandito para pilitin ka.”
“Gusto ko lang siguraduhin na okay ka.”
Napapikit ako.
Kung alam mo lang kung gaano ako hindi okay.
Tumulo ang luha ko, tahimik, ayokong marinig niya.
“Kung ayaw mo akong buksan,” sabi niya,
“okay lang.”
“Makikinig lang ako kahit sa likod ng pinto.”
Doon ako tuluyang bumigay.
Inilagay ko ang noo ko sa pinto, ramdam ang lamig nito.
“Eli…” mahina kong sambi
