ตอนที่6 l พี่ชาย(2/2)
723 Words
“ฉัน...ฉันแสดงไม่ได้ ขอโทษค่ะ” เสียงสั่นเอ่ยขึ้นลอย ๆ ทุกคนได้ยินชัดเจน ถือเป็นครั้งแรกที่ดาราสาวรู้สึกแสดงไม่ออก ร่างกายเหมือนไม่ใช่ของตัวเองบังคับอาการสั่นให้สงบไม่ได้สักที
ยังไม่มีใครถามอะไรพระพายก็รีบวิ่งหนีไปด้านหลังโดยไม่รู้ทิศทาง ทุกคนแสดงสีหน้าเอือมระอาหลังจากเห็นพฤติกรรมคุ้มดีคุ้มร้ายตามคำร่ำลือ มีเพียงแค่เมฆาเท่านั้นอาศัยช่วงจังหวะไม่มีใครสนใจรีบตามหญิงสาวไป
ถึงบริเวณปลอดคน ร่างสูงเร่งฝีเท้าเร็วกว่าเดิมคว้าไหล่บางให้หันกลับมา ใช้แขนกำยำอีกข้างโอบรัดเอวคอดกิ่วดันตัวเธอแนบกายเขาไว้ แม้เจ้าหล่อนจะพยายามสะดีดสะดิ้นก็ไม่อาจหลุดจากการกักขังได้
“ปล่อยฉัน!!”
“หึ! จะให้ฉันปล่อยตัวฆาตกรได้ไง”
“ฆ...ฆาตกร” เสียงสั่นแหงนสบตากับชายหนุ่ม ในใจเต็มไปด้วยคำถามมากมาย แต่กระนั้นก็เปล่งไม่ออกราวกับติดอยู่ในคอ
“เด็กผู้หญิงอายุยังน้อยอนาคตมีอีกไกลต้องตายเพราะเธอ”
“ค...คุณพูดอะไร?”
“ทำเป็นไม่รู้เรื่อง ไม่ใช่เพราะเธอเหรอเอาเหล้าแก้วนั้นให้มะลิน”
“คุณรู้ได้ยังไง” ดวงตาคู่สวยเบิกกว้างเมื่อได้ยินชื่อหล่อน
“เพราะฉันเป็นพี่ชายแท้ ๆ ของมะลินไงไอ้ฆาตกร”
“ฮะ! พี่ชาย”
ราวกับมีภูเขาร่วงหล่นทับใส่ใจพระพาย เธอแทบไม่เชื่อหูตัวเอง ใช้ความคิดปะติดปะต่อเรื่องทั้งหมด หายข้องใจแล้วทำไมเขาเลือกตน และไหนจะเรื่องฉากอีก
“ปล่อยฉัน!!” ร่างเล็กใช้แรงทั้งหมดที่มีผลักอกแกร่งออก เขายอมปล่อยเธอเป็นอิสระ ทว่า! มือหนาข้างถนัดกลับยื่นมาบีบลำคอระหง ดวงตาคมคาดโทษฉายชัดอยากฆ่าเธอให้ตายตามน้องสาวไป
“อือ!!” ใบหน้าสะสวยเหยเกหายใจไม่ออก พยายามตีมือหนารัว ๆ แต่เขากลับยิ่งออกแรงกว่าเดิม ทำเธอลิ้นจุกปาก ลมหายใจขาดช่วง ทัศนียภาพเบื้องหน้าเริ่มพร่ามัว เข้าใจอารมณ์คนใกล้ตายเป็นยังไง และใบหน้าคนที่รักที่สุดผุดขึ้นมาในความคิดนั่นคือมารดา
‘แม่คะช่วยด้วย พายยังไม่อยากตาย พายยังไม่ทำให้แม่มีความสุขเลย’ หยาดน้ำสีใสไหลจากหางตาทั้งสองข้าง
วินาทีที่คิดว่าต้องตาย มือหนากลับปล่อยเป็นอิสระ เธอหายใจเข้าเต็มปอดอัตโนมัติพร้อมทั้งสำลักอย่างทรมาน
“ผู้หญิงร้ายกาจอย่างเธอ ให้ตายง่าย ๆ ก็น่าเสียดาย”
“ไอ้หน้าตัวเมีย!! ฉันไม่ได้ทำน้องแกเว้ย แค่ก ๆ”
“จะบอกว่าไม่ใช่คนยื่นแก้วให้น้องฉันเหรอ”
“ฉันยื่นให้แล้วไง ไม่ได้แปลว่าฉันฆ่าน้องแกสักหน่อย หล่อนฆ่าตัวตายเองก็อย่ามาโทษคนอื่นสิวะ”
หมับ!
มือหนาบีบแก้มนวลเนียนเข้าหากันจนริมฝีปากอวบอิ่มย่นยู่
“ถ้าไม่ใช่เพราะน้ำแก้วนั้น น้องสาวฉันก็คงไม่...” เขาหยุดพูดในคำสุดท้าย แล้วสะบัดหน้าเธอทิ้งด้วยความโกรธ
“ไอ้บ้า!! ไม่เข้าใจภาษาคนหรือไง ฉันไม่ได้ทำอะไรทั้งนั้น นั่นก็แค่วอดก้าธรรมดา”
“แสดงละครเก่ง เชิญแสดงต่อไปเหอะ ฉันไม่มีทางเป็นไอ้หน้าโง่เชื่อคำของเธอเหมือนพวกผู้ชายที่เธอนอนด้วยหรอก”
“ฉันขอยกเลิกงานนี้”
“ก็ได้ คงเตรียมค่าปรับยี่สิบล้านไว้แล้วสินะ”
“ยี่สิบล้าน!!” หญิงสาวกลืนน้ำลายเหนียวลงคอ ในสัญญาระบุค่าปรับเป็นเงินสิบเท่า แต่เธอไม่คิดว่ามันจะมากถึงเพียงนี้ ก็ถ้าจ่ายยี่สิบล้านเงินในบัญชีที่สะสมไว้หมดเกลี้ยงเชียวนะ
จังหวะนั้นมีทีมงานเดินมาพอดี เมฆาจึงไม่คิดจะสนทนากับพระพายอีก หมุนตัวเดินกลับทางเดิม เมื่อสวนทางกับพนักงานคนนั้นเขาบอกให้เลิกกองเปลี่ยนเป็นถ่ายวันพรุ่งนี้แทน ก่อนจะเดินหายไปปล่อยให้พระพายยืนสำลักจนทีมงานต้องถาม
“เป็นอะไรไหมคะ”
“ไม่เป็นไรค่ะ”
ทีมงานสังเกตเห็นรอยมือแดงแปร๊ดบนรอบคอระหง พอจะเดาได้ว่าเป็นฝีมือของเจ้านาย จึงไม่พูดไม่ถามอะไรช่วยพยุงพระพายกลับมาที่ห้องแต่งตัว
- Writer
