ตัวร้ายที่เจ้าไม่เอา ข้าขอแล้วกันนะ

ตอนที่ 4 : รู้วิชาแพทย์

ตอนนี้นางไม่ต้องมาติดหนี้บุญคุณเขา จนเอาชีวิตไม่รอดเหมือนกับชาติที่ผ่านมาอีกแล้ว ครั้งนี้นางจะจัดการทุกอย่างด้วยตัวนางเอง จะไม่ยอมเป็นหินรองมือรองเท้าให้เขาอีก

ชาติก่อนหรือภพชาติในหนังสือนิยาย พระเอกของเรื่องอย่างหานชงอวิ๋นได้ยื่นมือเข้ามาช่วยนางและบิดาให้สามารถแยกบ้านได้อย่างราบรื่น ตัวนางเองจึงรู้สึกประทับใจจนเกิดเป็นความรัก และสุดท้ายนางก็ตายไปเพราะเขาอีกนั่นแหละ

หากเป็นไปได้ในชาตินี้ นางอยากจะเหยียบเขาจมลงพื้นพสุธาเสียด้วยซ้ำ เช่นที่เขากับนางเอกในหนังสือนิยายที่เป็นเรื่องเดียวกับชีวิตในชาติก่อนเคยทำไว้กับนาง แต่ตอนนี้คงต้องเอาเท่านี้ไปก่อน การแก้แค้นสิบปีก็ยังไม่สาย ต่อจากนี้นางจะขอแก้บทนิยายฉากของตัวประกอบร้าย ๆ อย่างตัวของนางเองก่อน และจุดมุ่งหมายของนางตอนนี้คือรักษาบิดาให้หายดี สร้างชีวิตใหม่ให้ดีขึ้น!

เด็กสาวในอาภรณ์สีฟ้าหม่นตัวเก่ากำลังเก็บกวาดทำความสะอาดบ้านหลังใหม่อย่างอารมณ์ดี บ้านหลังใหม่ในที่นี้ไม่ใช่บ้านที่สร้างใหม่จนน่าอยู่ แต่คือบ้านอีกหลังซึ่งไม่ใช่บ้านที่เคยอยู่ในทุก ๆ วัน กลับเป็นบ้านเก่าของตระกูลเซี่ยซึ่งอยู่ท้ายหมู่บ้านติดกับเชิงเขาพอดี เพราะการแยกบ้านอย่างกะทันหันทำให้ต้องมาอยู่บ้านหลังนี้ซึ่งทั้งแคบและทรุดโทรมมาก เนื่องจากไม่มีคนอยู่อาศัยและไร้คนดูแลมานานหลายปี

อย่างไรแล้วเซี่ยต้าไห่ก็ถือเป็นบุตรชายคนหนึ่งของผู้นำตระกูลคนก่อน และเป็นพี่น้องกับเซี่ยกงสวีเจ้าของบ้านใหญ่คนปัจจุบัน เช่นนั้นแล้วทางบ้านพี่น้องคนอื่น ๆ จึงเห็นชอบว่าให้เซี่ยกงสวีแบ่งพื้นที่ให้พวกเขาสักเล็กน้อย ซึ่งก็คือบ้านเก่าของคนตระกูลเซี่ยหลังเล็กท้ายสวนและพื้นที่โดยรอบรวมแปดหมู่แห่งนี้

ที่ดินแปดหมู่เป็นเพียงพื้นที่เล็ก ๆ ที่ไม่สามารถเพราะปลูกหรือใช้ทำอะไรได้ มีเพียงตัวบ้านผุพังตามกาลเวลา แม้จะได้รับการซ่อมแซมมาบ้างแล้ว และลานบ้านเล็ก ๆ เท่านั้น ภายในเป็นโถงโล่งด้านหน้า และมีสองห้องเล็ก ๆ อยู่ด้านใน เซี่ยอันหนิงจึงแบ่งกันคนละห้องกับผู้เป็นบิดา ด้านนอกมีเพิงเล็ก ๆ หลังคาผุพังไม่สามารถบังแดดฝนอะไรได้ดูเหมือนจะเป็นสถานที่ตั้งเตาสำหรับหุงหาอาหาร ต่อไปคงต้องซ่อมหลังคาก่อน ไม่อย่างนั้นหากหิมะตกลงมาในส่วนนี้คงไม่สามารถใช้งานได้

ทุกคนลงความเห็นเช่นนี้ เซี่ยกงสวีและนางซูเหลียนก็ยังมิค่อยพอใจนัก แต่ก็จำใจยินยอมไปก่อน หากไม่แบ่งอะไรให้สองพ่อลูกเลย เกรงว่าพวกเขาคงถูกประณามจากพวกชาวบ้านว่าไร้น้ำใจจนเกินไป สองสามีภรรยาคาดว่าเซี่ยต้าไห่และบุตรสาวคงอยู่ไม่พ้นฤดูหนาวที่จะถึงนี้เป็นแน่ เพราะหนึ่งคนก็บาดเจ็บทั่วร่าง อีกคนก็ผอมแห้งจนแทบเหลือแต่กระดูก อดข้าวอดน้ำสักไม่กี่วันคงลาโลกนี้ไปแน่ ๆ หลังจากนั้นพวกเขาก็จะได้ที่ดินกลับคืนมาโดยไม่ถูกผู้อื่นประณามแล้ว

เซี่ยอันหนิงไม่รับรู้ความคิดของพวกเขา เมื่อได้บ้านมาแล้ว นางก็จัดการทำความสะอาดบ้านก่อนเป็นอันดับแรก เพื่อให้บิดาได้มีพื้นที่สะอาดเข้าไปนอนพักผ่อน จากนั้นก็มาทำแนวรั้วด้านนอกลานแบ่งพื้นที่ให้ชัดเจน เสร็จแล้วก็กลับมากวาดลานบ้านให้สะอาดเรียบร้อยน่าอยู่ ลานบ้านส่วนนี้หากจัดเป็นสวนหย่อมเล็ก ๆ หาดอกไม้พุ่มไม้เตี้ย ๆ มาปลูกคงร่มรื่นดีไม่น้อย

ภายในเรือนนอนของบิดา ตอนนี้มีเพียงเตียงไม้เก่า ๆ นางจึงหามองหาฟูกขาด ๆ ที่พับอยู่ในตู้เท่าที่จะหาได้มาให้บิดานอนพักผ่อนไปก่อน หากมีอันที่ดีกว่านี้ค่อยเปลี่ยนอันใหม่

"ท่านพ่อเป็นอย่างไรบ้างเจ้าคะ" แม่นางน้อยเดินมานั่งบนเตียงข้าง ๆ บิดาที่กำลังนอนอยู่ พร้อมกับเอ่ยถามด้วยความเป็นห่วง แม้เลือดจะออกมามาก แต่นางดูแล้วเป็นเพียงแผลภายนอก แม้บางแผลจะลึกไปบ้างก็ตาม

"รู้สึกดีขึ้นแล้ว พ่อไม่เป็นไรเจ้าไม่ต้องกังวล"

เซี่ยต้าไห่เอ่ยเพื่อปลอบให้บุตรสาวสบายใจ แต่ลึก ๆ แล้วเขารู้สึกเจ็บปวดร้าวเข้าไปถึงกระดูก บุตรสาวของเขารู้สึกแย่ และเหนื่อยมามากแล้ว เขาไม่อยากให้นางเป็นกังวลมากไปกว่านี้

"เช่นนั้นให้ข้าดูอาการท่านพ่อเสียหน่อยเถอะนะเจ้าคะ" เซี่ยอันหนิงกล่าวพร้อมกับยกแขนบิดามาและจับชีพจร

ตอนนี้เซี่ยอันหนิงได้ใช้ความรู้จากชาติก่อนของนางที่เป็นแพทย์ทหารมารักษาอาการบิดา เนื่องจากมีความทรงจำเกี่ยวกับเรื่องราวที่เกิดขึ้น ในตอนที่ยังเป็นคุณหมอชมพู นางจึงอ่านตำราแพทย์แผนจีนมาไม่น้อย ทั้งยังเข้าคอร์สเรียนเกี่ยวกับการจับชีพจรแบบโบราณอย่างเป็นเรื่องเป็นราวอีกด้วย ในใจนางรู้สึกภูมิใจยิ่งนักที่วันนี้จะได้นำความรู้ที่มีมารักษาคนที่นางรักได้

หลังจากจับชีพจรบิดาแล้ว เซี่ยอันหนิงก็เดินออกไปที่เชิงเขาซึ่งอยู่ไม่ไกลจากบ้านมากนักเพื่อเสาะหาสมุนไพรสมานแผล

จากนั้นก็กลับมาต้มน้ำร้อนล้างแผลและทำแผลให้บิดาเท่าที่ทำได้ไปก่อน เพราะมีสมุนไพรไม่มากจึงทำได้เพียงเท่านี้ นางคิดว่าคงต้องออกไปสำรวจตลาดสมุนไพรในเมืองผิงหยางสักหน่อยเสียแล้ว เนื่องจากนางอยากรักษาดวงตาให้ผู้เป็นบิดาด้วย ยังขาดสมุนไพรอีกมาก รวมทั้งต้องหาซื้อเข็มเงินมาไว้ เพราะคาดว่าอาการของบิดาเพียงแค่ดื่มยาสมุนไพรคงไม่เพียงพอ ต้องรักษาร่วมกับการฝังเข็มด้วย

"เจ้ารู้วิชาแพทย์และวิธีการรักษาบาดแผลด้วยหรือ" เซี่ยต้าไห่ขมวดคิ้วถามบุตรสาวอย่างสงสัย ตั้งแต่เขาเลี้ยงดูบุตรสาวตั้งแต่เล็กจนโต เขาไม่เคยรู้มาก่อนเลยว่าบุตรสาวรู้วิชาแพทย์หรือรักษาผู้อื่นได้ด้วย

"พอรู้เล็กน้อยเจ้าค่ะท่านพ่อ" นางจะบอกบิดาได้อย่างไรว่านางย้อนเวลากลับมาจากโลกอนาคต ครานี้คงต้องโป้ปดบิดาคำโตเสียแล้ว ‘ขอโทษนะเจ้าคะ’

"เมื่อหลายเดือนก่อนข้าพบท่านผู้เฒ่าผู้หนึ่ง เขามาพักที่หมูบ้านเราเจ้าค่ะ ข้าเลยขอเรียนรู้จากท่านผู้นั้นมา ตอนนั้นท่านพ่อนำคนขึ้นเขาไปล่าสัตว์จึงไม่รู้เรื่องนี้ ข้าเห็นว่าเป็นเรื่องเล็กจึงลืมบอกท่านพ่อไปเลย แล้วก็ไม่อยากให้พวกบ้านใหญ่รู้ด้วยเจ้าค่ะ" เซี่ยอันหนิงเล่าเท้าความตามที่นางเพิ่งคิดได้ในตอนนี้ออกมา หวังว่าบิดาจะไม่สงสัยและถามอะไรมาก ส่วนมือก็สาละวนทำแผลให้กับบิดาอย่างคล่องแคล่ว

"อ่อ..." เซี่ยต้าไห่ไม่ค่อยเชื่อสิ่งที่บุตรสาวบอกเสียเท่าไหร่ เขาเลี้ยงนางมาตั้งแต่เล็กมีหรือจะไม่รู้จักนาง ปกติแค่ช่วยงานที่บ้านใหญ่ก็แทบจะไม่ได้นั่งพักแล้ว นางจะเอาเวลาไหนไปเรียนรู้เรื่องสมุนไพรพวกนี้ได้ แต่เขาก็ปล่อยผ่านไม่ได้กล่าวอะไรต่อ นางคงมีเหตุผลของนาง เพียงแต่เปลี่ยนเรื่องและเอ่ยพูดคุยบางอย่างกับนางสักหน่อย

“จริงสิ พ่อมีเรื่องจะคุยกับเจ้า”