ตัวร้ายที่เจ้าไม่เอา ข้าขอแล้วกันนะ

ตอนที่ 15 : เป็นห่วง

ท่ามกลางต้นไม้ใหญ่ในป่าทึบที่เรียงรายกันอย่างหนาแน่น มีร่างบุรุษผู้หนึ่งสวมอาภรณ์สีดำนั่งพิงบริเวณรากไม้ในที่ที่ลับสายตา คิ้วดาบขมวดมุ่นเป็นปมเล็กน้อย เขาผ่อนลมหายใจเข้าออกแผ่วเบาเพื่อกดความเจ็บปวดจากบาดแผลฉกรรจ์หลายแผลตามร่างกาย

อ๋องสามหวงเยื่ยนจื่อนั่งอยู่คนเดียวด้วยความไม่พอใจ ในใจพลันนึกให้อยากสังหารสตรีผู้นั้นเสีย ที่นางได้เห็นเขาในสภาพที่น่าสมเพชเช่นนี้ แต่เพราะได้รับบาดเจ็บสาหัสจนไร้เรี่ยวแรงจึงต้องยอมปล่อยนางไปก่อน สตรีเช่นนางผู้นั้นในหมู่บ้านคงมีไม่กี่คนหรอกกระมัง หากจะหาตัวเมื่อไหร่ก็ย่อมได้ เขาไม่รีบร้อน…

…..

หลังจากงมกุ้งและแน่ใจว่าเก็บทุกตัวใส่ตาข่ายเสร็จแล้ว เซี่ยอันหนิงก็เดินกลับมาหยิบตะกร้าไม้ไผ่ที่วางไว้ตรงโขดหินใกล้กับน้ำตก นางตั้งใจว่าจะกลับบ้านเลยเพราะนี่ก็เย็นมากแล้ว บิดาคงกำลังรอและเป็นห่วงนางอยู่ แต่ทว่าหากนางจากไปเช่นนี้มิใช่ว่าท่านอ๋องสามตัวร้ายผู้นั้นจะทนพิษบาดแผลไม่ไหวแล้วตายไปจะทำเช่นไร หรือหากเขาไม่ตายก็มิใช่ว่าเขาจะฝังใจแค้นเคืองนางอยู่ก็เป็นได้ เพราะนางได้เห็นด้านที่ไม่ค่อยน่าดูของเขาเสียแล้ว แถมยังสนใจกุ้งมากกว่าจะกระตือรือร้นช่วยเหลือเขาอีกด้วย

คราวนี้นอกจากจะเสียโอกาสที่จะได้เขามาเป็นผู้สนับสนุนเบื้องหลังแล้ว ยังจะได้ศัตรูผู้มีอำนาจเหลือล้นที่ไม่สามารถต่อกรได้อีก คิดแล้วก็ทำให้กังวลนัก นางจะทำอย่างไรดี

เซี่ยอันหนิงเหลือบมองดูตะกร้าไม้ไผ่ที่นางสะพายไว้บนหลัง ในนั้นมีสมุนไพรรักษาแผลที่นางเก็บเผื่อไว้ใช้ในบางโอกาสอยู่ไม่น้อย หากนางเอาไปให้เขาใส่บาดแผลจนดีขึ้น เขาจะรู้สึกดีกับนางขึ้นมาบ้างหรือไม่นะ แต่อย่างน้อยก็คงจะดีกว่าตอนนี้ที่นางปล่อยเขาไว้คนเดียวในที่ลับตาเช่นนั้นเป็นแน่

เมื่อคิดได้จนถี่ถ้วนแล้ว เซี่ยอันหนิงก็พาสองขาเล็ก ๆ วิ่งไปยังบริเวณที่นางทิ้งเขาไว้ แต่...ในตอนนี้โพรงถ้ำนั้นกลับว่างเปล่าเสียแล้ว ไม่รู้เพราะเหตุใดจึงรู้สึกไม่สบายใจขึ้นมา ไม่น่าเห็นแก่กุ้งเหล่านั้นเลย นางมองเห็นรอยเท้าใหญ่บนพื้นดินชื้นหน้าปากถ้ำ คิดว่าเขาคงเดินออกไปเองเพราะมีรอยเท้าใหญ่เพียงคู่เดียว บาดเจ็บขนาดนี้คงไปไหนได้ไม่ไกลนักหรอก นางจึงเดินไปตามรอยเท้านั้นเรื่อย ๆ จนสุดทางราบเรียบ ด้านหน้ามีแต่ต้นไม้หนาทึบ

ดวงตาคู่งามเหลือบไปเห็นบุรุษร่างใหญ่กำยำในอาภรณ์สีดำ นั่งพิงต้นไม้ใหญ่อยู่ที่มุมหนึ่งของป่ารกร้างที่ค่อนข้างลับสายตาคน หวงเยี่ยนจื่อบุรุษผู้บาดเจ็บเองก็มองเห็นนางแล้วเช่นกัน

“เอ่อ…ข้าจะเอาสมุนไพรมาให้น่ะเจ้าค่ะ ข้ากลัวว่าท่านจะเป็นอะไรไป เลยย้อนกลับมาดู”

เซี่ยอันหนิงหยิบสมุนไพรขึ้นมากำหนึ่ง นางค่อย ๆ ยื่นให้เขาอย่างช้า ๆ เมื่อเห็นว่าเขาไม่กล่าวอันใดออกมานางก็ค่อย ๆ วางมันลงบนรากไม้ใหญ่ใกล้ ๆ ที่เขานั่งอยู่

“ข้าวางไว้ตรงนี้นะ”

หวงเยี่ยนจื่อเหลือบมองใบหน้าเล็กของแม่นางน้อยด้วยความระแวง มือหนาล้วงเข้าไปที่ผ้ารัดเอวหยิบถุงเงินใบเล็กออกมาแล้วโยนให้กับเซี่ยอันหนิงคล้ายไม่ตั้งใจ ตัวนางเองก็เอื้อมมือไปรับไว้อย่างรวดเร็วและแม่นยำราวกับเขาหยิบมาวางไว้บนมือเล็ก ๆ ของนาง

บุรุษร่างใหญ่เก็บสมุนไพรนั้นแล้วค่อย ๆ ลุกเดินไปยังอีกด้านของต้นไม้อย่างทุลักทุเล เขาหวังว่าคงจะไม่มีอะไรติดค้างแม่นางน้อยแล้วนะคราวนี้

“เดี๋ยวสิ”

เซี่ยอันหนิงตะโกนเรียกตามหลังเขา หวงเยี่ยนจื่อหันมามองนางอย่างฉงนคิ้วดาบขมวดเป็นปมขึ้นมาอีกครั้ง แม่นางน้อยผู้นี้ช่างน่ารำคาญยิ่งนัก ได้เงินไปแล้วกลับยังวุ่นวายกับเขาไม่เลิก

“เงินนี่…น้อยไปนะ ท่านเห็นว่าชีวิตของท่านมีค่าเท่านี้เองหรือ” ใบหน้าเล็ก ๆ ยกมุมปากข้างหนึ่งขึ้นอย่างเจ้าเล่ห์

แต่เมื่อนางเห็นว่าเขายังคงเงียบไม่กล่าวอันใดออกมาแม้แต่น้อย นางจึงพูดขึ้นอีกครั้ง อย่างน้อยก็จะได้สานสัมพันธ์กับเขาไว้เสียหน่อย

“อีกอย่าง...ท่านเองก็เป็นบุรุษไม่คิดจะไปส่งสตรีที่ช่วยชีวิตกลับบ้านเลยหรืออย่างไร นี่ก็เริ่มจะมืดแล้ว อีกทั้งยังอยู่กลางป่าอีกด้วย…” แต่นางยังไม่ทันพูดจบ เพียงพริบตาคนผู้นั้นก็หายไปเสียแล้ว เร็วดีแท้ขนาดบาดเจ็บอยู่ยังไปได้ไวถึงเพียงนี้ เซี่ยอันหนิงทอดถอนหายใจเบา ๆ แล้วคลำทางเดินกลับบ้านด้วยตัวเอง

ถึงนางจะบ่นไปเช่นนั้น แต่ก็แค่เผื่อไว้ว่าเขาจะใจดีนึกเห็นใจนางบ้าง แต่สุดท้ายนางก็ต้องเดินกลับบ้านคนเดียวอยู่ดี สมเป็นตัวร้ายผู้เย็นชาในหนังสือนิยายจริง ๆ เขาคงจะดีกับแค่นางเอกเพียงคนเดียวสินะ แล้วเช่นนี้นางจะทำอย่างไรดีเล่า ในใจก็หวังว่าเขาคงจะไม่ไปตกหลุมรักนางเอกตามเนื้อเรื่องในนิยายเข้านะ

‘เฮ้อ...ข้าพยายามช่วยท่านแล้วนะ ต่อไปท่านก็จัดการตัวเองเองแล้วกัน’

ระหว่างที่นางกำลังเดินไปตามทางพลางคิดถึงเรื่องนี้อยู่ เซี่ยอันหนิงไม่รู้เลยว่ามีสายตาคมคู่หนึ่งมองตามแผนหลังบางของนางจนลับตา เขายืนอยู่ไม่ไกลนักจากที่ที่แยกทางกัน

ทางด้านหวงเยี่ยนจื่อ เขาได้มาพบกับองครักษ์เงาของเขาในสถานที่ที่นัดหมายกันไว้ ตั้งแต่ก่อนที่จะเกิดการลอบสังหารจนเขาบาดเจ็บเช่นนี้

“กระหม่อมสมควรตายที่ไม่มีความสามารถปกป้องดูแลท่านอ๋องได้ จนท่านอ๋องได้รับบาดเจ็บถึงเพียงนี้ ขอท่านอ๋องโปรดลงโทษกระหม่อมด้วยพ่ะย่ะค่ะ”

องครักษ์เงาทั้งห้าคุกเข่าตรงหน้าท่านอ๋องสามอย่างรู้สึกผิด พวกเขาควรปกป้องเจ้านายให้ดีกว่านี้ กลับกลายเป็นว่าออกไปทำงานตามคำสั่งกันหมดจนไม่มีผู้ใดคอยปกป้องท่านอ๋อง ทำให้นักฆ่ามาลอบสังหารจนเกือบจะทำสำเร็จ

ดวงตาคมประดุจเหยี่ยวมองห้าองครักษ์เบื้องหน้าพลางถอนหายใจเบา ๆ เพราะเขาใช้ให้ทั้งห้าออกไปสืบข่าวบางอย่าง จนคนร้ายเห็นช่องโหว่นี้จนรู้ว่าเขาอยู่ลำพังจึงเกิดการลอบสังหารขึ้น แล้วเขาจะโทษคนเหล่านี้ได้อย่างไรเล่า

“เอาล่ะ มิใช่ความผิดของพวกเจ้า และตอนนี้ข้าก็ไม่ได้เป็นอะไรมาก”

“ขอบพระทัยท่านอ๋องที่เมตตา”

หวงเยี่ยนจื่อพลันนึกถึงคำพูดของแม่นางน้อยผู้นั้นขึ้นมาก็อดเป็นห่วงนางเสียมิได้ นี่ก็ดึกดื่นค่ำมืดแล้ว ไม่รู้ว่านางจะกลับถึงบ้านปลอดภัยหรือไม่ ในป่าเช่นนี้สตรีเพียงคนเดียวเดินทางกลางป่าเพียงลำพังดูอันตรายอยู่ไม่น้อย

“พวกเจ้าแยกกันไปดูแม่นางน้อยผู้นั้นให้ข้าที ว่านางกลับไปถึงบ้านอย่างปลอดภัยดีหรือไม่ หากมีอะไรให้มารายงานข้าทันที”

“พ่ะย่ะค่ะท่านอ๋อง”

สององครักษ์เงาตอบรับคำสั่งของหวงเยี่ยนจือ แล้วหายตัวไปในความมืด มุ่งหน้าไปอีกทางเพื่อตามหาแม่นางน้อยที่ผู้เป็นเจ้านายพูดถึง

ในยามดึกดื่นท้องฟ้าที่มืดมิดกลับเต็มไปด้วยดวงดาวสว่างไสว ภายในหมู่บ้านเงียบสงัด บ้านหลายหลังมืดสนิทไม่มีจุดตะเกียงเพื่อเป็นการประหยัดน้ำมันตะเกียงซึ่งมีราคาค่อนข้างสูง

ในยุคโบราณไม่มีนาฬิกาบอกเวลา เมื่อพระอาทิตย์ตกดินแล้ว พวกชาวบ้านก็พากันเข้านอนทันที อาจเพราะสาเหตุนี้แต่ละครอบครัวจึงมีลูกหลายคน บางครอบครัวมีลูกเด็กเล็กแดงหัวปีท้ายปีเลยทีเดียว

หากแต่มีบ้านหลังหนึ่งที่ยังคงมีแสงสีส้มสลัวจากตะเกียงน้ำมันที่กะพริบอยู่จาง ๆ ทำให้เห็นเงาร่างของชายวัยกลางคนที่นั่งอยู่บนตั่งไม้ริมหน้าต่าง เพื่อรอบุตรสาวของเขากลับบ้านอยู่อย่างเป็นกังวล ครั้นอยากจะออกไปเดินตามหา ก็เกรงว่าจะเป็นการเพิ่มภาระหากนางกลับมาถึงบ้านและพบว่าเขาไม่ได้อยู่รอนางที่นี่

เมื่อเซี่ยอันหนิงคลำทางกลับมาถึงบ้านแล้วก็ได้แต่ถอนหายใจเบา ๆ อย่างเหนื่อยล้า วันนี้นางกลับมาเสียดึกดื่นบิดาคงเป็นห่วงแย่แล้ว นางต้องรีบเข้าไปอธิบายให้บิดาฟังก่อนว่าเหตุใดนางจีงพึ่งกลับมาเอาป่านนี้ จากนั้นนางค่อยไปทำอย่างอื่นต่อ มิเช่นนั้นเขาคงเป็นกังวลไม่ยอมหลับยอมนอนเป็นแน่ และไม่รู้ว่าเขากินข้าวแล้วหรือยัง เพราะก่อนออกไปที่ลำธารนางทำแป้งย่างไว้ให้เพียงไม่กี่แผ่นเท่านั้น