เซี่ยอันหนิงหันไปยิ้มให้เขาอย่างอ่อนแรง ใบหน้าของนางซีดขาวจนแทบไม่เหลือเลือดฝาดเลยแม้สักน้อย “ข้าไม่เป็นไรเจ้าค่ะ เพียงแต่เพลีย ๆ เท่านั้น พอไปถึงที่พักแล้วได้พักผ่อนก็คงจะดีขึ้น”
“เจ้ากินยาไปแล้วใช่หรือไม่” ท่านอ๋องสามถามต่อ นางรู้วิชาแพทย์เขารู้ว่านางต้องมียาติดตัวมาบ้าง จึงคิดว่านางต้องกินยารักษาตัวเองบ้างแล้ว
เซี่ยอันหนิงส่ายศีรษะ “ไม่ได้กินเจ้าค่ะ ข้ามิเป็นอะไรมาก ยาไม่พอน่ะ ข้าให้บัณฑิตหานกินไปหมดแล้ว” นางเอ่ยตามความจริง
คนสำคัญของขบวนคุ้มกันครานี้คือหานชงอวิ๋น หากเขาเป็นอะไรไปท่านอ๋องสามจะต้องถูกตำหนิเป็นแน่ ยาที่นางเตรียมมาก็มีไม่มาก นางจึงให้บัณฑิตหานกินดีกว่า ส่วนตัวนางเองแค่พักผ่อนเพียงพอก็ดีขึ้นแล้ว
ท่านอ๋องสามพอได้ยินดังนั้นก็มีโทสะขึ้นมาทันที “ได้อย่างไรกัน เจ้าบาดเจ็บถึงเพียงนี้ เจ้าบัณฑิตนั่นมันบาดเจ็บเพียงเล็กน้อย แต่เจ้ากลับเอายาไปให้มันกินหมด เจ้าไม่ห่วงตัวเองบ้างเ
