จ้าวอวี้เจินเดินทางไปที่จวนอ๋องหลางหยาอีกครั้ง ครั้งนี้นางลงทุนไปซื้อเสื้อผ้า เครื่องประดับ รวมทั้งอาหารแบบที่พระชายาหลางหยาอ๋อง (เสด็จแม่ของท่านอ๋องสาม) เคยทำมา เพื่อที่จะทำให้ท่านอ๋องหวนนึกถึงเสด็จแม่ของเขา ซึ่งการที่นางทำตัวให้คล้ายกับเสด็จแม่ของท่านอ๋องนั้น ก็เพื่อดึงดูดความสนใจจากเขาด้วยการใช้ความทรงจำในอดีตเมื่อครั้งเขายังเยาว์วัยนั่นเอง ซึ่งสิ่งต่าง ๆ ที่เกี่ยวกับเสด็จแม่ของท่านอ๋องสามนางก็จำมาจากความฝันของนางที่ฝันถึงอยู่แทบทุกคืน
“อันหนิง ดีที่เจ้าอยู่ที่จวน ข้าตั้งใจมาเยี่ยมเจ้าโดยเฉพาะเลยนะ” จ้าวอวี้เจินเดินยิ้มมาแต่ไกล เครื่องแต่งกายที่แปลกใหม่นี้ทำให้นางดูแปลกตาไปไม่น้อย แต่ก็ยังคงงดงามจับใจเช่นเดิม
เซี่ยอันหนิงเห็นสหายที่ตอนนี้ไม่ค่อยสนิทใจนักมาเยี่ยม ก็ตอบกลับไปพอเป็นพิธี “อืม...ปกติข้าก็อยู่จวนทุกวันมิค่อยได้ออกไปไหน”
“แล้วท่านอ๋องสามล่ะ” จ้าวอวี้เจินเอ่ยถามราวกับเป็นเรื
