เหตุการณ์กำลังจะเป็นไปอย่างที่คิดอยู่แล้วเชียว เพียงคิดว่าท่านอ๋องลงจากม้าเพื่อพูดคุยกับท่านเจ้าเมือง กินซาลาเปาด้วยกันที่ร้านขายซาลาเปา เขาจะได้ไม่ต้องไปพบท่านเจ้าเมืองที่ร้านของจ้าวอวี้เจินอีก
แต่ว่าเซี่ยอันหนิงยังไม่ทันได้ดำเนินการตามแผนได้สำเร็จลุล่วงเลย ก็ดันมีโจรมาขโมยผ้าไหมไปเสียนี่ ถึงแม้นางจะห่วงเรื่องแผนการของตนเองแต่ว่าผ้าไหมนั้นก็สำคัญยิ่งนัก ผ้าไหมนั่นขายได้หลายร้อยตำลึงเลยทีเดียว จะให้นางเสียสละเงินส่วนนี้นางมิยอมเด็ดขาด
เด็กหนุ่มคนนั้นยังวิ่งไปได้ไม่ไกล เซี่ยอันหนิงจึงตัดสินใจวิ่งตามไปเพื่อที่จะเอาผ้าไหมกลับคืนมาให้ได้ และไม่คิดจะสนใจท่านอ๋องตัวร้ายนั่นอีก
‘ทำไมถึงคล้ายกับตอนที่นางเจอท่านอ๋องสามลอยอยู่ในน้ำและเจอกุ้งเลย หรือว่าทุกครั้งที่ขัดขวางความรักของท่านอ๋องกับจ้าวอวี้เจิน ตัวนางเองก็จะมีเหตุให้สนใจสิ่งอื่นมากกว่า เฮ้อ...’
นางถกกระโปรงขึ้นแล้ววิ่งเร็วอย่างกับม้า
