แต่ว่าความเป็นจริงตอนนี้มันคือ...มีแค่นางกับเขา!! เพราะฉะนั้นนางจึงอดคิดไปไม่ได้ว่า เขาจะต้องตกหลุมรักนางเป็นแน่
คิดแล้วนางก็อดที่จะยิ้มกรุ้มกริ่มออกมามิได้ รอยยิ้มแปลก ๆ นี้กลับตกอยู่ในสายตาของท่านของสามเสียได้
“เจ้ายิ้มอะไร” หลังจากกินยาเข้าไปอีกครั้งท่านอ๋องสามก็พอจะมีแรงขึ้นมาอีกหน่อยจึงเอ่ยถามขึ้นมา
เขาเอียงคอมองหน้านางอย่างงุนงง หวังว่าจะได้คำตอบยิ่งนัก เพราะเขารู้สึกว่ารอยยิ้มนั้นต้องเกี่ยวกับการที่เขาขอให้นางพาไปที่บ้านเป็นแน่
“ขะ...ข้าได้เงินมาตั้งหนึ่งถุงข้าก็ต้องยิ้มน่ะสิเจ้าคะ คนได้เงินท่านจะให้ร้องไห้หรืออย่างไร” เซี่ยอันหนิงตอบอย่างเคอะเขิน จะให้บอกว่านางหวังรวบหัวรวบหางเขาหรือ นางไม่มีทางพูดความจริงออกไปเด็ดขาด!!
ท่านอ๋องสามหันหน้ากลับมาแล้วไม่พูดอะไรต่อ คิดในใจว่าเขาคงจะคิดมากไปเอง
“ที่ข้ารับปากท่านนี่ก็ไม่ใช่เพราะว่าข้าหวังอะไรในตัวท่านหรอกนะ ในเมื่อท่านให้เงินมาข
