ป้าซูหลินเอ่ยเตือนด้วยความเป็นห่วง อย่างไรนางก็เห็นแม่หนูอันหนิงมาแต่เล็กแต่น้อยจะไม่ให้เอ็นดูได้อย่างไร แม่หนูนี่ก็ช่างขยันขันแข็งทำงานในบ้านและนอกบ้านทั้งวันเป็นแม่นางน้อยที่ดีคนหนึ่งเชียวล่ะ
“เจ้าค่ะท่านป้า เมื่อถึงเวลากลับ ข้าจะรีบมานะเจ้าคะ”
เซี่ยอันหนิงกล่าวด้วยรอยยิ้มก่อนจะก้าวขาเดินไปอีกทาง นางอยากสำรวจให้ทั่วตลาดว่าเมือง นี้เขานิยมซื้อขายอะไรกันบ้าง ขายอะไรจึงจะได้ราคาดี
“เร่เข้ามา เอาเร่เข้ามา ร้านข้ามีเนื้อสดใหม่มาขาย”
“ซาลาเปาไหมจ๊ะ ซาลาเปาจ้า”
เมื่อเห็นซาลาเปาส่งกลิ่นหอมกรุ่นก็ชวนให้น้ำลายสอ เซี่ยอันหนิงลืมไปได้อย่างไรว่าเช้านี้ยังไม่มีอะไรตกถึงท้องนางเลย
“พี่สาว ซาลาเปาลูกละเท่าไหร่เจ้าคะ”
“ต๊าย! มาเรียกพี่สาวอะไรกัน แม่หนูคนนี้นี่ช่างพูดช่างจาเสียจริง ลูกละสองอีแปะจ้ะ จะรับกี่ลูกจ๊ะ” หญิงเจ้าของร้านขายซาลาเปาวัยสี่สิบเห็นจะได้ นางยิ้มหวานให้กับเซี่ยอันหนิงอย่างเคอะเขิ
