D' Havoc : As Chaos Explodes

2 - (He)lium

Kabanata II

"W-what? So totoo nga!?"

"Ano!?"

Naguguluhan ko siyang tinapunan ng tingin. She surprisingly looked at me when she realized something.

No way.

"You are Blairela-"

Bago pa niya matapos ang kanyang salita ay tinakpan ko na ang mabaho niyang bibig. Marahas niyang hinawi ang kamay ko. Pinandilatan ko siya ng mata.

"Lower your voice bitch." I locked the door. I turned to her immediately when she yelped in glee.

"May naalala ka na!" She extremely stated.

My body froze when she giggly hugged me. Tinulak ko siya nang marahan dahil sa inusal niya.

"What do you mean?"

Napahinto siya. She shouted out of frustration. "Ang gulo mo Lai- Oh my! That's it! Blairelaidy and Laira. Blai-"

Nanlaki ang singkit niyang mga mata nang tinapunan ko siya ng unan ko. "Are you out of your mind!? Para saan yun?"

Inis akong pumikit bago siya tiningnan.

Bagay nga sila ni Anwir! Ang sarap nilang pag-umpugin!

I did inhalation and exhalation before I constructed a question for her. Her thick brow creased when she saw me panting like a dog.

I blew harder. "What a s**t witch." She smudged.

"Okay. So..." I stared at her longer before I continued my sentence. "Where did you get that thought?"

She crossed her arms and legs. She held her chin and suspiciously stared at me. "Baliw ka nga."

I rolled my eyes with her remark. "I've read your book b***h!"

Huh?

"Oo!" She nodded. "Bet ko yung linyahan nung kaibigan ni Blairelaidy dun kaya I tested my acting skills on you."

Potassium!?

Tumayo siya sa pagkaka-upo sa kama ko at sinundan ako nang mapagdesisyonan kong lumabas ng kwarto.

"Tungstena mo one hundred times."

"Bakit ba!? Ang seryoso mo masyado ha!" She laughed. "Napaiyak pa ang gaga."

I blankly stared at her when she started laughing like a real witch. "Pati lines ng mga stories mo nakakalimutan mo na din?"

She grabbed my arm. Saktong nasa baba na kami kaya't napatingin ang mga bisita sa amin.

"Are you feeling well?" Napamaang ako. "Do you have something to tell us Laira?"

Napadako ang tingin ko sa mga taong nakikinig sa usapan namin pati na rin kay Tita Mauie at Anwir na nag-aantay ng magiging sagot ko.

"I'm doing great, i***t!"

"Aray ha!"

Hinawakan niya ang ulo niyang pinalo ko. Nagsibalikan naman ang lahat sa kanya-kanya nilang ginagawa pagkatapos akong batiin.

"You better not lie to me witch." Bulong niya sa akin na may pagbabanta.

"You better not think too much bitch."

"Talaga lang."

"Hipan mo na raw yung kandila sa cake mo." Sabat ni Anwir.

"Oh my gosh! You look great on your shirt!"

I boringly roamed my eyes at Anwir when Mieve at my side didn't stopped praising his figure.

Gosh. Napaghahalataan siya masyado eh.

Sinimulan ang pagdiriwang ng kaarawan ko ng isang mahabang dasal ni Mievienne. Actually I didn't know if it was really a prayer or a speech of rants about me. Sinusumbong niya ata ako kay G without knowing malakas ako rito.

"Happy Birthday!"

I genuinely curved my lips forming a smile.

For almost one decade of staying here in Hydro City, I can't imagine myself still breathing with a fresh air.

I always locked myself at the small space given by Tita Mauie to me. Halos ilang buwan rin akong hindi nag-aksaya nang laway para magsalita at magpakilala sa sarili ko.

But I shred lots of tears and sobs. I cried. I wept more and more to ease the sting I was feeling inside. I was even sent to a pyschologist for medications. But I never tried to open up the door of the darkness nightmares that almost killed me.

I took meds. They keep me and aided me to take a rest. But I can't and I couldn't. I tried harder but I was drown deeper than I imagined.

I am losing hope. I totally lost my sanity. Worst, I lost connections with Him.

Not until the day came where I was confronted by Mievienne. Sa ilang araw kong pakikisapi sa bahay nila, parati ko silang naririnig ng mama niya na nag-aaway, including Anwir. Lahat ng tao na malapit sa pamilyang Guerra at Ignacio ay nagtatangka dahil sa awra na nararamdaman nila sa bahay ng mga Guerra.

And so, one day they shoo-ed me away.

"Ma! Ano ba! You can't just let her live here like that! Tingnan mo nga siya! She barely talks! She can't even communicate to us well."

"She's insane! A witch! A disgrace! A curse!"

Ilan lamang yan sa mga masasakit na salitang narinig ko sa kanila. Pero wala nang mas sasakit pa sa katotohanang tama sila sa paglalarawan sa akin.

"I'm sorry."

I melancholy looked at them. I apologized and cursed myself even more when they chose to understand me than to send me away. They still choose to keep me even though they didn't know who really am I.

Happy birthday nak.

I got teary-eye when he uttered those words. I smiled and thanked him.

"Ang oa ha!"

Inagaw ni Miev sa akin ang cellphone niya. Tumawag si Tito Arthur: ang papa niya thru video call at binati ako. Nagselos naman agad ang bruhilda nang mapansing mahigit isang oras na kaming nag-uusap.

"Feel mo masyado pagiging anak te?"

I laughed.

"Kailan ba uwi mo Pa?" She asked.

Iniwan ko naman siya sa labas at binigyan ng oras para maka-usap ang amain niya. Kakatapos pa lang ng party kuno kaya nagsi-uwian na ang mga tao. Anwir invited me to roam around but I refused.

Akala niya nakalimutan ko na ang ginawa niyang pambubuso sa akin?

Atom niya maliit!

Lumundag ako pahiga sa kama ko nang makaramdan ng pagod. Tumagilid ako at ginamit na unan ang mga braso ko. Napangiti nang makita ang picture frame na nasa study table ko.

Mr. and Mrs. Guerra decided to adopt me as their own child. Pero hindi alam ng mga taga-Hydro na hindi ako tunay na anak. Pinalabas lang na ako ang naging kasama ni Tito sa Dubai habang nagtratrabaho siya at dun daw kamo ako nag-aaral.

People never questioned the said issue. Ang alam rin kasi nila may kasama talaga sa abroad ang padre de pamilya ng Guerra.

My life drastically changed as I got a new name. They processed all the papers and important documents for me. It was all accessed secretly. Hindi na rin nila ako tinanong sa totoo kong buhay at kung bakit ba ako sugatan nung gabing nakita nila ako.

I acted for the best and lied for the worst.

They didn't forced me to utter any words that will describe who am I. Since I was diagnosed and experienced anxiety, they just gave me birth with a new title.

Laira Anon Guerra.

That's my new name.

But that doesn't really signifies the inner me. They christianized me with an angelic name without knowing I am worse than a devil they could ever anticipate.

-

"Mebyin!"

Napahinto kami ng katabi ko sa paglalaro ng chess nang may tumawag sa pangalan niya.

"Aling Marites naman. Grabe kayo sa Mebyin" panggagaya niya sa intonasyong narinig namin kanina.

"Ano ka ba, okay lang yun."

Napatawa ako nang sinapak siya nito sa balikat.

"Hindi kaya." Maktol nang katabi ko. "Ang ganda-ganda ng pangalan ko, tapos nagiging panget lang kapag kayo ang nagsasalita."

"Suri na Meb."

Nakangiti naman akong tumingin kay Aling Marites. Isa sa pinakamalapit naming kapitbahay dito sa bayan. At ang pinakamaingay.

"May kailangan ho ba kayo?" Tanong ng katabi ko. Siniko ko siya dahil sa naging tanong niya.

"Ano ba?" She hissed.

"Ano ho yan?" Mahinahon kong tanong sa ale.

"Ay oo! Kasi diba Laira, sabi mo may kakilala kang magaling na arkitek?"

Umusog kami sa pagkakaupo sa sofa nang pumagitna siya sa amin. Narinig ko pa ang inis na bulong ni Miev nang masagi siya nito.

"Opo. Bakit po?" Sagot ko.

"Talaga!?" Napaigtad kami sa sigaw niya.

"Aling Marites naman!" Bulyaw ni Miev.

"Ay hala suri."

"Anong nangyayari!?"

I rolled my eyes when Anwir came. "Aling Marites! Ang ganda natin ngayon ha?"

I crossed my arms at his statement. "Kinilig pa nga." Inis na sambit ni Miev.

"So, Aling Marites? Why do you need an architect?" Miev asked.

"Eh kasi yung kapatid ko, gustong magpatayo ng bahay. Yung malaki ba. Kaso wala pa siyang nahahanap na magaling na inhinyero at arkitek." Problemado niyang usal.

"Tapos gusto niya yung mala-ganitong disenyo ng bahay niyo. Kaya tinatanong ko kamo kung sino at nasaan ang nagdisenyo ng bahay niyo."

Nagpalipat-lipat ang tingin ko kay Mievienne na siyang nakaupo na sa harapang upuan namin at kay Anwir na nakatayo sa tabi nito. Sabay kaming napatawa.

"Easy!" Sigaw ni Anwir. "Kami na bahala dyan Aling Maganda! Send mo na lang sa amin ang details."

"Talaga? Salamat ha!" Maligaya niyang sambit.

"No problem po." He said.

Lumapit sa akin si Miev at ngumisi. "Narinig mo yun?"

"Of course, I'm not a deaf." Pabalang kong sagot na siyang tinawanan lang nila.

I was 14 when I left my home. And in that age I graduated my high school life as early as it is. But I never experienced stepping in a school ground. I was locked up for the whole years of my life. I studied only at home with a private tutor.

At nang mapadpad ako kina Tita, and right after I surpassed the depressing stage, napag-isip-isip nila na pag-aralin ako. Ayaw nila na mapag-iwanan ako kaya they asked me if I wanted to study.

But I refused. Again.

Ayokong may makakita sa akin. Ayokong makita nila akong muli. Ayokong makulong na naman sa mga bisig ng mga demonyong walang ibang ginawa kundi ang gawin akong laruan.

Pero mapilit sila Tita'ng pag-aralin ako. That's why they made an alternative option. Kaya naman sa bahay lang ulit ako nag-aral. They understand my situation kaya nakipag-usap si Tita Mauie sa mga universities na pwede kong mapasukan.

Fortunately, I passed the entrance exams at the same school Miev and Anwir were taking, kaya sabay kaming nag-aral, kahit magkaiba ng paraan ng pag-aaral. I took BS in Architecture, Mievienne took Civil Engineering while Anwir took a pre-med course.

"You're gonna be with us, right?" Tanong ni Miev kay Anwir.

He hesitantly nodded. "Sige, di pa naman masyadong busy ang sched ko."

"Great!"

Nang akmang aalis na ang matanda ay tinanong ko muna kung saang lugar. Pero hindi ko alam kung ano ang mararamdaman nang marinig ang sagot niya.

Napahawak ako ng mahigpit sa kaliwang kamay ko.

"Ununo- Ano? Ang hirap bigkasin ng lugar na yan ha!"

I took a deep sighs as I processed what she said. "B-bakit dun?"

Napalingon silang lahat sa tanong ko. Kunot-noo akong nilapitan ni Anwir.

"You're sweating. You okay?"

Tumayo ako at binigyan ng makahulugang tingin si Mievienne. Thank God she quickly get what I meant.

"Sige po Aling Marites, we'll text you na lang po if okay na ho."

"Oh siya sige. Salamat!"

Pero bago siya umalis ay nagtataka niya akong tiningnan at umiling.

"Hey, what's wrong?"

I stared at Miev. I want to give her an answer but I can't. Anong sasabihin ko?

"W-wala."

"You sure? You don't look fine."

Pero bago pa nila akong kulitin nagpaalam na ako at mabilis na pumasok sa kwarto ko. I locked the door and went to the comfort room to freshen up.

Ununoctium.

Mabilis akong lumabas sa banyo nang mapansing maiiyak ako.

"Why should I cry?"

Padapa akong humiga sa kama ko nang makapagpunas ako ng aking mukha. At dun na nga ako napaiyak.

"Potassium."

Nagsimulang magbalikan ang mga ala-alang pilit kong ibinabaon sa lupa. Kasabay ng mga luhang pumapatak sa mga mata ko ang paglakbay ng isipan ko mula sa nakaraan.

Impit akong napasigaw at nagpipigil ng hininga.

"Lai? Hey Lai, bakit nakasira to?"

Pinilit kong kumalma nang marinig ang mga katok ni Miev. I bit my lower lip to supressed my sobs.

"Laira Anon! Open this goddamn door!"

Ibinaon ko ang mukha ko sa itim kong unan at doon ibinuhos ang mga kumakawalang luha ko.

"Let her be Miev. Kausapin na lang natin siya bukas." I heard Anwir's voice.

"Umiiyak na naman siya mag-isa Anwir! Baka anong mangya-"

"Nothing bad will happen to her."

I wept more as I heard his statement.

"She's braver than we were thinking."

I closed my eyes and let my eyelid sweat more. Yun na rin ang huling salitang narinig ko sa kanila bago ako dinalaw ng antok.

I wish this bravery of mine will last until the chaos ends...

-

I groaned as I saw how messy my room was. Kanina pa ako nag-iisip ng designs for the new house project. At kanina pa rin ako walang maisip!

"Ang kalat ha."

I turned to witness Anwir holding a food tray. I scoffed.

"Thank you for stating the obvious."

Tumawa siya at inilapag sa harapan ko ang pagkaing dala niya.

"Magpa-adopt ka na lang din kaya kina Tita?" I scooped the food and put it inside my big mouth. I swallowed it.

"Palagi ka na lang nakatambay dito sa bahay namin eh."

"Ayoko nga."

I swayed my swivel chair turning to his side. "Wag kang umupo r'yan!"

He smiled. "Ayoko nga."

I rolled my eyes when he dive in at my bed instead of following what I said. Kumain na lang ako habang tinitingnan ang iba't ibang larawan na nagawa ko kagabi. Dalawang araw na akong nakakulong sa kwarto dahil dito. Pero wala pa rin akong nagawang matino.

"Ano bang ginagawa mo dito ha?" I asked without paying a glance at him.

"Don't talk to me I'm sleeping." He said in a dozy tone.

"Hindi obvious ah."

I scanned my phone. Napangiti nang masilip ang albums nito. Hindi talaga ako nagsisisi na mapunta sa pamilyang to. They picked all of my broken pieces and made it to a strong whole one.

Napamura ako nang biglang kunin ni Anwir ang phone ko.

"Wow, porn." Natatawa niyang usal. "Pa-copy." He grinned.

"Tungstenamo! Akin na!"

Mabilis niyang itinaas ang kamay niya para di ko ito maabot. "Kailan to? Bakit di ko to alam?"

Inis ko siyang tinitigan habang nakatingala siya dahil nakataas pa rin ang phone ko.

"Ano ba!?"

He amazingly smiled at me. "You're keeping secrets to me? Ansama niyo!"

Napaismid ako nang sabihin niya yun ng nakatawa. "Baliw."

"Sayo." Hirit niya na siyang inignora ko.

"What the ef?"

I boringly looked at Miev. I stood up and left them there. I don't wanna hear their dramas! Lalo na si Mievienne. Nakakaumay ang boses niyang parang sabog na babae sa kanto!

"Ma."

I halted for a moment. I chuckled afterwards. Hindi ako sanay na tinatawag siyang mama. Pero dahil ayokong pagdudahan kami ng taga-rito kaya sasanayin ko ang sarili ko. Ilang beses na rin kasi akong nagkamali sa pagtawag sa kanya ng tita kapag ibang tao ang kausap namin.

"Mah sweetest dowter."

Napatawa ako nang lumapit siya at bumeso sa akin. "Kdrama pa nga." I snorted.

"Are you having a conspiracy with her!? You traitor!"

Napatingin kami ni mama sa dalawang taong pababa ng hagdan. Inis na inis na si Miev pero si Anwir panay lang ang tawa.

Kung ako naman ang nasa sitwasyon ni Miev, mabwebwesit talaga ako ng sobra sa lalaking yan. Lakas ng tama sa utak eh.

"Can you stop laughing! Wala namang nakakatawa!"

Hinila ako ni mama palabas ng bahay at hinayaan namin sa loob ang dalawang magpatayan.

"Do you need something? A gift or what?"

I creased my brow. "Tapos na ang birthday ko." I smiled.

She caressed my cheeks. "How about exploring the world?"

Napaiwas ako ng tingin. Napayuko ako at pinilit nangumiti. Ilang segundo rin ang lumipas bago niya sinundan ang sinabi niya nang mapansing wala akong maisagot sa tanong niya.

"Isn't this the right time for you to go out from your shell?"

"Ma..." garalgal kong untag.

"Nak." She interrupted. "How can you move on if you will not take a step forward? Nothing will happen until you do something for yourself."

"I'm contented with this setting already. I don't need to worry. I'm fine with this ma."

She heavily sighed and sincerely looked at my colored-ash eyes. "Masaya ka ba?"

Ilang beses akong nagpakawala ng carbon dioxide para mabawasan ang bigat na nararamdaman ko pero parang hindi naman ata nababawasan ang timbang ng loob ko.

"Isang buntong-hininga pa Lai, maniniwala na talaga akong ikaw yung nawawalang kambing ni Aling Toring."

Sinimangutan ko siya dahil sa tinuran niya. Kanina pa kami rito sa kalagitnaan ng gubat ng aming bayan at nagpapakalma. After the talked we had with mama, na siyang naputol dahil sa tawag ni papa, ay wala pa rin ako sa katinuan para makapag-isip ng maayos.

This dimmed place is our hide-out. Gumawa kami nila Miev at Anwir ng maliit na kubo na gawa sa kahoy para may mapagtambayan.

Gabi na at ang mga bituin, ang buwan sa langit at ang mga munting alitaptap na lamang ang nagsisilbi naming ilaw.

Ang huni na nanggagaling sa mga ibon at maliliit na insekto at hayop na lang din ang bumubuhay sa tahimik na gubat. Ang tunog ng malakas na agos ng isang talon sa malapit ang dumadagdag sa ritmo nito. Samahan na rin ng mga buntong-hininga kong nagsisilbing kumpas nito na animo'y gumagawa ako ng isang musika.

"Ano ba kasing problema mo? Hindi ka naman nagtatago ng secret sa amin ah, lalo na sa akin. So what's the fuss this time ha?"

"Sorry."

"Anong sorry!?" Mala-drama niyang sigaw. "Hoy Laira!"

Napatawa ako nang makitang lumaki ang mga singkit niyang mata.

"Shutakels. Don't laugh at me! Sipain kita riyan eh."

Itinaas ko ang paa ko nang akma niya akong sisipain. Inis siyang sumandal sa pader na gawa sa kahoy nitong kubong sinisilungan namin. She crossed her arms and gave me a deadly stare.

As if ikamamatay ko yan.

"So ano nga? What's the secret?"

"Secret nga diba?"

"Gaga! Spill it b***h!"

I furrowed. "Triggered masyado te?" I teased which made her face wrinkled even more. 

"Hindi ako nakikipaglokohan sayo Laira Anon ha."

Nang makitang seryoso talaga ang gaga ay tumahimik ako at ibinaling ang atensyon sa mga alitaptap na nagliliparan.

"I wanna be a tutubi... na walang tinatago-"

"Seriously!?"

I burst into laughter. Pumasok bigla yung kanta sa isipan ko eh. Gusto ko lang naman sanang humugot at sabihing:

I want to be a firefly. I wanna be a light in a darkness. A light that won't fade even a rayless night will commence repeatedly. A light that will glow even more, despite of a caliginous atmosphere that will shove off the world's brightness.

"You can tell me everything." Her worried eyes spoke to me. "Makikinig ako. Makikinig kami Lai. We won't judge you. We won't hurt you."

Napangiti ako.

"Alam ko."

"Then why won't you tell us your story?"

I sighed. "Hindi ganun ka-"

"You don't trust us, aren't you?"

Nagulat ako sa sinabi niya. "What- hey no! Mievienne!" Hinabol ko siya nang bigla siyang tumakbo palayo.

I run faster as I could. Hinablot ko ang braso niya at marahas siyang hinarap sa akin. Pero napabitaw ako sa pagkakahawak nang makita ang nakangisi niyang mga labi.

"Ang rupok mo." She evilly grinned.

I heaved as a sign of relief.

"Tungstenamo."

Tumawa siya at ini-angkla ang braso sa katawan ko. "Naka-impake ka na? Bukas na tayo aalis baka nakalimutan mo."

Napailing ako. "Ewan ko sayo."

"Hoy teka lang! Gosh Lai, para akong kukunin ng dilim. Hey witch, ano ba!"

"Wag kang maingay at baka magising mo ang mga natutulog na multo sa tabi-tabi."

"Oh s**t!" Mabilis siyang tumakbo papunta sa bahay namin habang sumisigaw ng mama.

Napangiti ako at napasinghap.

Akala ko ano na. Akala ko unti-unti nang nabubuhay ang kuryusidad nila. Kasi kapag nagkataon hindi ko alam kung ano ang ibibigay na sagot sa kanila.

The answers that was left unsaid might ruined their saneness. Because truth won't ever be easy as it is.

The sooth about me will never be a pleasant thing they should hear.