D' Havoc : As Chaos Explodes

11 - (Na) Sodium

Kabanata XI

Tumihaya ako pahiga sa kama ko nang makaramdam ng pagod. Plano ko sanang matulog kaso naantala dahil sa biglaang pagkalabog ng pintuan ng kwarto ko.

"Balak mo bang sirain ang pintuan ko?" I arched my brow at him. "What the helium are you doing here? Akala ko ba sa susunod na lingg-"

I was interrupted when he suddenly gave me a hug. Bahagya ko siyang tinulak dahil sa ginawa niya.

"Potassium!"

"Anwir!?"

I glanced at Mievienne when she entered the room with a shocking eyes. Napairap ako sa kawalan at piniling lumundag pabalik sa kama.

"If you're here to scold me, then just leave. I don't need your helium words." I uttered while closing my eyes.

Narinig ko ang pagkontra ni Anwir pero hindi ko siya binalingan ng tingin. Instead, I drowned myself in sleepiness trying to ignore their murmurs.

"You two can get out now." I demanded.

But when I heard nothing from them, in frustration I drag myself up and took a sit, still on my bed. I gulped when I met Anwir's serious face.

"What?" Inis kong tanong.

"Alam mo ba kung ano ang kinahinatnan ni Mayor dahil sa ginawa mo!? Alam mo bang muntik nang ikamatay yun ng tao!? God, Laira! Are you even thinking!?"

I smirked. "How I wish you could say he died because of it."

"Can you talk to us seriously!?"

Bahagya akong napatawa dahil sa gulat. "Sinisigawan mo ba ako?"

"Oo!"

I gulped when I heard his answer. Huminga ako ng malalim nang makaramdam ng panlalambot sa kalooban dahil sa naging sagot niya.

"Ang tigas kasi ng ulo mo! Ilang beses kitang pinagsabihan na wag kang gagawa ng mali laban kay mayor pero ginawa mo pa rin! I told you not to be with that guy, but you still chose to be with him!"

I bitterly smiled. "Bakit parang kasalanan ko pa?"

"Bakit hindi ba?"

Napatayo ako dahil sa inis. "You weren't there when it happened, how could you say that? At malamang na magkakasama kami ng lalaki kasi iisa lang naman kami ng grupong pinag-eensayohan! Why are you putting the blame on me, wherein fact there were the one who provoked me!"

He sighed and shook his head at me. "I know you, Lair-"

"No!" I madly yelped. "You don't know me at all! Kasi kung kilala mo ako, kung kilala niyo nga ako hindi ganyan ang isusumbat niyo sa akin!"

"The hell, b***h. We're concerned here! Ano bang pinagsasabi mo?"

I scoffed at Miev when she interrupted. "I don't need your concerns."

Mapakla siyang ngumisi. "Sumusobra ka na, alam mo ba yun?"

Mapait naman akong ngumiti. "Sila yung sobra na, hindi ako."

Kung pwede ko lang ipaliwanag sa kanya ang lahat, ginawa ko na para maintindihan niya kung saan nanggagaling ang galit ko. Pero hindi pwede e. Hindi ko pwede ipagsabi ang totoong storya ko sa kanya o sa iba kasi hindi naman lahat ng tao makakaintindi sa sitwasyon ko.

Anwir sighed as he looked at me. "Look, Lai. No one is blaming you here. I'm not blaming you, I'm just stating the fact-"

"F*ck." I cursed.

Biglang napalitan ng maamong mukha ang ekspresyon ni Anwir dahil sa narinig mula sa akin.

"Hey, I'm s-sorry, but-"

"Stop." I seriously said.

"Lai, please. That's not what I meant."

"I said, stop!"

I swayed his right hand as he tried to approach me. I turned away at them as I bit my lip to stop myself from getting angrier.

"You're getting into my nerves, Laira Anon. What the heck is your problem!?"

Galit akong bumaling kay Miev nang hawiin niya ako.

"Ano bang problema dun!?" Nalilito kong tanong.

She gasped as I asked. "You almost killed him, Laira! Dinudumihan mo na naman yang mga kamay mo! Ano na lang ang sasabihin nila mama kapag nabalitaan nila ang ginawa mo? You think they will go on your side and be considerate of your reasons!? You think-"

"I don't hellium care!"

"Mievienne!" Awat ni Anwir sa kanya nang sampalin niya ako.

With tightened jaw and raging eyes, I looked at the b***h with full of madness. She draw the spaces between us and gave me a dagger look before she spoke the line I never wanted to hear from her.

"You always kill people and you don't care about it?"

I scoffed as I saw how angry she was at me.

"Always!?" I fake a laugh and stared at her. "Seriously!? Palagi ba akong pumapatay at may pinapatay ha!? E bakit ikaw!? Bakit buhay ka pa at nakakausap ako? Bakit humihinga pa kayo? Bakit may mga taong nakatira pa dito!?" I hysterrically shouted.

"s**t, Miev. Stop it." Awat sa kanya ni Anwir pero hindi nagpatinag ang babae at marahas na tinulak ang kaliwa kong braso ng paulit-ulit.

"Stop giving me an excuses. Stop acting like you are the only victim. Stop-"

"Stop judging my life!" I yelped as I push her.

At bago pa ako umiyak sa harapan nila ay mabilis akong lumabas ng bahay nang walang dalang armas. I quickly run to the farthest woods in this city while my tears were keep on falling.

Potassium.

Bakit parang kasalanan ko pa? Kasalanan ko bang ipagtanggol ang katauhan ko sa mga taong mapang-alipusta? Mali bang lumaban kapag inaabuso ka na? Mali bang pumatay para sa kaligtasan ng sarili mo? Mali bang kumitil ng buhay ng mga taong walang ibang ginawa kundi guluhin ang buhay mo?

"Tungstena'ng buhay to!"

I harshly wiped my tears as my feet stopped at the front of the training field. Ilang beses akong huminga ng malalim para kumalma pero hindi ko magawa kaya mas nainis ako sa sarili. I just hardly pushed the gate and then entered the place with uncalmed heart.

"Actinides, position! Weapons on your side! Guard yourselves and gather at the center! Now!"

Mabilis na nagsunuran ang lahat sa naging utos ko. They quickly stood up firmly at the battle field as they made a circle shape.

Maybe they do it immediately because they we're obedient or maybe they were just afraid of me.

I smirked. How I hate two-faced people.

Lumakad ako patungo sa lalagyan ng mga armas at pumili ng isang metal na pwede kong magamit at tsaka bumalik sa pwesto kung saan nakaharap ako sa kanila.

Sa ilang araw na nagdaan simula nang nangyari ang muntikang patayan dito sa loob ay walang ni-isang tao ang gusto kumausap sa akin nang nakatingin sa mga mata ko. I know, they got shocked as they saw a blood from their leader. And how ironic and terrific to say that the one who was assigned to be the protector of the city was the one who badly touched their leader.

"Move forward!"

Nagsikilos ang lahat sa naaayon ko kaya napahinga ako ng malalim bago sumugod sa mahigit singkwentang mandirigma.

"Re-group, now!"

Napahinto ang karamihan sa sigaw ko kaya napangisi ako. The groups that I picked randomly yesterday was automatically gathered at my side. Approximately, they were ten men and eight women who stood up beside me.

"Fire!"

Mabilis na nagsuguran ang napili kong grupo nang sabihin ko ang kataga, samantalang ang sa kabilang dako ay matapang na sinalubong ang kanilang mga kalaban kahit na kinakabahan.

I made a beam when they got a courage to fight for their lives. My heart fluttered as I saw how eager they were in battling. At the same time, I felt a pain as I watched how their blood drips out of their veins along the battle.

Kasalanan ko ba talaga?

Nang lumipas ang ilang oras nang wala sa kanila ang gustong tumigil ay pinahinto ko na sila. Bahagya akong napatawa nang mabilis silang maghiyawan at humiga sa lupa para mamahinga.

Saktong palubog na ang araw kaya nagsimula na akong lumakad palabas.

Nakakapagod.

"Miss Laira!"

I stopped and turned my gaze at the one who called my name. I sighed and raised my brow at her.

"Uuw-"

"You can all go." I said as I walked away from her but she's persisted that's why I got annoyed.

"What!?"

Napaatras siya sa sigaw ko kaya napairap ako. I blew some air and tried to be more cooler.

"What do you want?"

She gulped and then slowly smiled at me. "N-naniniwala ho ako sa inyo. Alam ko pong m-mabait kayong tao. I'm sorry in behalf of my group, Miss Laira."

Napamaang ako nang bigla siyang yumuko.

"What the helium are you doing!?"

Agad ko siyang pinatayo bago pa may makakita sa ginagawa niya.

"Leave."

She stood straightly and made a salute at me before she left. Napapikit ako at napailing dahil sa sinabi niya.

Ano bang alam niya?

Mahinahon kong tinahak ang daan palabas pabalik sa bayan upang makabili ng pagkain. I don't want to go home yet, so I chose to spend my hours at the riverside after I bought a food for dinner.

"Aren't you tired of flying?" Tanong ko sa mga alitaptap na nagliliparan sa harapan ko.

I sighed. "Oo nga pala, ilang araw lang ang mayroon kayo."

With that thought, I remembered Anwir's face worriedly staring at me. I smiled. We used to have fun in here with these flies. But my smile faded as I thought of the fight we had back home.

"How I wish we can be that happy as always." I whispered as I was touching the water at my side. "How I wish you could all understand my state."

Hatinggabi na at nandito pa rin ako sa tambayan namin nakahiga sa gilid ng ilog habang pinaglalaruan ang malamig na tubig.

"But who am I kidding? No one can understand me." Mapakla kong usal. "Siguro nga pati si Miev, e. May galit ata sa mga mamamatay tao."

Tumagilid ako sa pagkakahiga at ang kaliwang kamay na naman ang ginamit para magtampisaw sa tubig.

"Sabagay, sariling pamilya ko nga hindi ako maintindihan, ibang tao pa ba?"

Pinili kong pumikot para matulog kesa sa magpakalunod sa kakaisip. I was closed to reach my dream when I opened my eyes. I stay still and pretended I was sleeping as I heard scratches from dry leaves.

"s**t, may tao."

Umarko ang aking kilay nang mabosesan ang lalaking nagmura. Naramdaman kong papalapit siya sa gawi ko kaya naging alerto ko.

"Hoy!"

Agad kong sinipa ang tiyan niya at hinila pahiga tsaka pinatungan ng bahagya para hindi makawala.

"Blaire!?"

I tsked as I stood up leaving him lying on the floor.

"What the hell are you doing here? Hindi ka umuwi?"

I ignored him as I walked away. Napansin kong humahabol siya sa paglalakad ko kaya huminto ako. I seriously looked at his b*llshit face.

He widely smiled. "I'm back! Won't you give me a hug?"

I gaze at his wide open arms down to his face. I stepped forward to give him a reward, but instead of a hug, I gave him a punch.

"Tang'na?"

"Stop pestering my life."

Tinalikuran ko siya at mabilis na lumakad palayo. Pero hinila niya ang braso ko at marahas na sinandal sa isang puno upang ikulong kaya napadaing ako.

"Zinc."

"Then stop ruining the plan!"

I hardly push him as I got irritated. "I don't wanna be part of your effin' plans! I'll play my own game and you play yours."

"You can't be serious."

Napadaing ako nang sinandal na naman niya ako sa puno at kinulong ang leeg ko gamit ang siko niya para hindi ako makawala.

Napatawa ako habang nakatitig sa nag-aalab niyang mga mata.

"Oh bakit galit ka? Bakit ikaw pa ngayon ang galit?"

"Baka akala mo nakalimutan ko na ang ginawa mo kay Mayo-"

"Kulang pa yun."

I saw how his jaw clenched as I mumbled. Mas diniin niya ang leeg ko sa puno kaya napapikit ako sa pagkakasakal niya.

"Bakit ba ayaw mong makinig? Bakit wala kang isang salita?"

I stared back at him. "Look who's talking."

"You should've at least controlled your temper back then!" Gigil niyang usal kaya napatawa na talaga ako.

"Edi sana hindi mo ako kinalaban nung araw na yon!"

"F*ck."

Nakahinga ako ng maayos nang pinakawalan niya ako sa pagkakasakal. Napayuko ako at pilit hinahabol ang hininga.

Tungstenang atom! Sarap niyang patayin.

"Akala ko ba matalino ka, e bakit hindi mo maintindihan?"

Napatingala ako sa lalaki nang lumakad siya palapit sa dako ko.

I smirked. "You should be thankful at least that he's still breathing by now! Oh no. Maybe you should be afraid rather if I'll decide to cut his life tonight."

Sinuntok niya ang punong nasa gilid ko kaya napapikit ako dahil sa pagkabigla.

"I told you, you can't kill him! You owe your f*cking life to him!"

Napamaang ako sa sinabi niya kaya marahas ko siyang tinulak. "Gago! I owe with no one! And I can kill anyone who I want!"

His reddish lips curved as he made a smirk. "Bakit hindi mo unahin ang kinikilala mong pamilya kung ganon?"

"Don't you dare touch my family."

He chuckled as he amusingly looked at me. "Then let's see if they deserve that title. Let's see if you made the right decision and chose the right people. Let's see if you'll die loving them or loathing them."

"Ano bang gusto mong palabasin, ha!? Na maling tao ang pinagkatiwalaan ko!? Na mali ang naging desisyon ko!?"

"Wag ka ngang tanga!"

I groaned when she harshly grabbed my wrist.

"Ano ba!?"

"Si Mayor dapat ang pinaniniwalaan mo dahil siya ang nagligtas ng buhay mo. Ako dapat ang pagkatiwalaan mo dahil ako ang pumo-protekta sayo. Kami dapat ang hindi mo kinakalaban dahil kami ang susi sa kaligtasan mo!"

"Stop feeding me with your lies!"

Gigil niya akong hinila ulit pero malakas ko siyang iwinaksi kaya bahagya siyang napasandal sa katabi niyang puno.

"Bakit ba ayaw mong maniwala!?"

I scoffed. "Why would I believe you?"

"Why not?"

Napatawa ako sa sinabi niya. I crazily stared at him while laughing non-stop.

"You can't be serious!?"

He blankly gazed at me as he stood up properly.

"Sige! Give me reasons then."

"Do I need to give you reasons just to believe me?"

I rolled my eyes as annoyance. "Whatever!"

Tumalikod ako at nagsimula na namang lumakad.

Potassium! Mapapatay ko na talaga siya!

"Remember when I told you that someone wishes to protect you?"

Hinahangos niya akong hinila nang maabutan niya ako sa paglalakad.

"Ano ba!?"

"It is late Mayor's wife wish."

I halted and creased my brow. "Ano namang kinalaman ko sa mag-asawang yun!? Kung bibigyan mo lang naman pala ako ng rason, pwede bang ayusin mo? Yung tugma sa kwento ko!"

Napasabunot siya sa buhok niya at naiinis na lumingon sa akin.

"Makinig ka na lang kasi!"

Napaigtad ako sa sigaw niya. Biglang nagsiliparan ang mga ibon na natutulog sa mga puno kaya nakaramdam ako ng kaba. Hating-gabi na at wala ng ibang mga tao ang nakaronda kaya masyadong tahimik dito sa gubat. Napahawak ako sa kamay ko nang bumalot sa buong katawan ko ang kilabot.

"Blaire, listen."

He grabbed my wrist and intently look at my frightened and confused eyes.

"The best thing that you need to do is to stay away from them and don't be lured with their words."

"Naririnig mo ba sarili mo, ha?"

"F*ck, just listen to me!"

Namamahangha akong napangisi sa sinabi niya. Tarantado.

"Don't trust them too much, ikakapahamak mo lang yun."

"Who the helium are them?" I boringly asked.

"Alamin mo kung sino, wag kang magpaka-bobo!"

"W-wow?"

"And one more thing,"

He intently stared at me which made me feel anxious. I gulped as I felt the uneasiness inside that makes my system tremble for a while. Why the helium am I trembling?

"At your fallback, don't trust my words."

I blinked twice. "A-ano?"

He didn't gave me an answer but instead he left me with dumbfounded.

"Tarantado ka ba!? Gago!"

Inis akong napasigaw habang nakatihaya sa kama. Pilit akong ginugulo ng mga salita ng lalaking yun, kaya wala akong magawa kundi ang magmukmok! I didn't bother myself to be at the field knowing I could possibly see that Dwyn there. Ilang araw siyang nawala sa training kaya dapat pagbutihin niya dun at wag na wag niya akong magagambala!

I tried to busy myself as I took an hour-bath at my comfort room. Pagkatapos ay nagbihis ako at napagdesisyonang lumabas. Mabuti na lang at wala sila Mievienne sa dalawang nagdaang mga araw kapag lumalabas ako ng kwarto ko. Ayoko ng makipagsagutan ulit, hindi rin naman nila ako maiintindihan.

"Isa po nito, at tsaka ito." I pointed out my favorite food as I ordered.

Nang matapos siyang iayos ang pagkain ko ay lumabas ako ng cafè at piniling tumambay sa parke malapit sa monumento ng dating lider nitong Hydro. I satisfied myself with a munch of burgers and fries while roaming my eyes around the city. I leaned at my chair and crossed my legs.

Parang kailan lang kasama ko sila Miev at Anwir dito e. Kahit nakakabwisit minsan yung dalawa, masaya pa rin ako na kasama ko sila kahit saan. They were the ones who truly saved my life. They were the ones with Tita Mauie and Tito Arthur who slowly healed my wounds inside. They kept me and loved me. They gave me shelter and ponder me with happiness I never felt when I was young.

Kaya naiinis ako kapag iginigiit ng lalaking n***o ang mga hinanaing niya. F*ck his ass.

"My family won't never and ever betray me." I whispered before I sipped my juice.

Napatigil ako sa pag-iisip nang makarinig ng iyak mula sa isang bata. Napatitig ako sa batang babaeng umiiyak na siyang nakasalampak sa sahig dahil sa pagkakadapa. I looked around to see where was her family but when I noticed someone, I went to the kid and pulled her up.

"M-mommy." Sinisinok nitong usal.

Huminga ako ng malalim bago ito kinarga papunta sa upuan ko. I caressed her hair and wiped her tears trying to calm her down.

"Y-you're not my m-mom."

I chuckled as she pouted. "I didn't said I am."

Napailing ako habang nakangiti nang mas sumimangot siya sa naging turan ko. I bent down and looked at her wounded knees.

"Bakit ka tumatakbo?" Tanong ko habang ginagamot ang sugat niya.

Mabuti na lang at may malapit na drugstore kaya nakabili ako ng panglinis ng sugat.

"I was lost. I am looking for my mom."

I creased my brow as I stared at her calmed face.

"Cute." I commented.

"Can I ask for your burger?"

I laughed as she acted like a shy girl. "Of course, you can have it."

She smiled sweetly and thanked me. "Do you have another bandage?"

Umupo ako sa tabi niya tsaka ibinigay sa kanya ang hinihingi niya. I sipped my juice and stared at her as she put down her food at the table. I watched her closely when she went nearer to my face and attached the bandage at my left cheek. I halted as I felt the warm inside as she caressed my cheek.

"You should heal yourself, also."

I swifted my gaze away from her as a teardrop escaped from my eyes.

"Umuwi ka na." I uttered as I glanced at her frown face.

"I told you, I was lo-"

"Aurora!"

Sabay kaming napatingin sa dalagang tumatakbo papalapit sa dako namin.

"Ate!"

"Diba sabi ko sayo, wag makulit? Bakit ka lumabas ng bahay!?"

Napasandal ako sa pagkakaupo at seryosong pinagmamasdan ang dalawa. I crossed my legs and swayed my right foot as I continued eating my food. Napatigil lang ako nang lumingon silang dalawa sa akin.

"P-pasensya na po sa abala, M-miss Laira."

I made a fake smile as she bow down and uttered those words, nervously.

"Bye po!"

"Bye-"

I gasped when she suddenly hugged me. She tightened the hug which made my system locked at its place.

"Aurora, tara na, magdidilim na oh."

Kumawala ako sa yakap ng bata at nginitian ito ng pilit. I waved at her while smiling as she does. Nahihiya at parang kinakabahan naman na nagpaalam ang kasama niya kaya tumango na lamang ako rito.

I stayed longer while eating but when I got bored, I decided to take a tour. Pinagod ko ang sarili sa paglalakad kahit madilim na para lamang aliwin ang sarili. Pati nga mga bato ay pinagdidiskitahan ko e. Sinisipa ko ito at minsan naman ay ibinabato sa malayo. Napahinto lamang ako sa paglalaro nang marinig ang malakas na siren na nanggagaling sa building ng kalbo.

I looked at my wrist to see that it is already ten in the evening. I creased my brow with the outdated tone from afar.

"Anong katarantaduhang ginagawa ng kalbo?"

Lumiko ako pabalik sa dinadaanan ko para i-check ang kababalaghang ginagawa ng kalbo sa oras na 'to. I also felt the gut feeling inside that something is off, that's why I run faster towards the said building. Nagulat ako nang makitang nasa labas ng building ang kalbo kaya napaatras ako at itinago ang sarili sa kalapit na kahoy. Napalingon ako sa paligid nang mapansing wala ni isang guwardiya niya ang nakabantay.

"What the helium is going on?" I whispered as I tried to peek at the whole place.

"Sino bang hinihintay nito? Ka-date niya sa gabi?" I laughed at my own assumption.

Nang mapansing hindi pa rin siya umaakyat papasok sa silid niya ay maingat kong inakyat ang punong pinagtataguan ko at doon naupo at nagmasid sa masilaw niyang ulong wala namang buhok.

I smirked as I was staring at him. "Ang sarap mong patayin sa oras na'to, alam mo ba yun?"

Sumandal ako sa puno nang mabagot kakahintay kung ano ang gagawin niya. Napahikab ako at napatingin sa nagdidilim na langit.

"Walang kwenta, uwi na nga lang- potassium."

Napaayos ako sa pagkakaupo nang makitang wala na sa labas ang kalbo. Tungstenang atom!

Sinilip ko pa nang ilang beses ang kinatatayuan niya kanina at ang bintana ng kwarto niya ngunit wala talaga akong nakita. Naiinis akong bumaba ng puno habang paulit-ulit na minumura ang kalbo.

"Ay, potassium!" I cursed as I stumbled. "Huling ang-ang na, tatanga-tanga pa." Pangangaral ko sa sarili.

"Holy gold." Napamura ulit ako nang makita ang sangang nakausli sa binti ko.

Mahinahon kong hinila ang mahabang sanga sa binti ko at mabilis na tinakpan ang aking sugat ng telang pinunit ko galing sa shirt kong suot. 

"Malas talaga kapag kalbo."

I stood up and tried to walk away from the mayor's place when a thunder suddenly escaped from the sky. I groaned when the rain started to pour.

"What a perfect timing, ha."

Kaya kahit paika-ika ay sinikap kong tumakbo pauwi sa bahay at tinahak ang malakas na ulan.

"Where have you been?"

I sighed and welcomed the blank stares from Miev.

"Diyan, sa tabi-tabi."

Napairap siya sa naging sagot ko kaya napangisi ako.

"Baka naman kung ano-ano na naman ang pinagga-"

I shut my door as I entered my room and ignored her sentiments. I quickly wash up, fixed myself and cleaned my wound.

I heavily breath as I jumped unto my bed. "God, give me some peace, please." I mumbled before dozing off to sleep.

"Ano!? Anong sabi mo!?"

Kumunot ang noo ko nang makarinig ng sigaw mula sa baba. Napabangon ako sa pagkakahiga at napahikab.

"Potassium ka, Miev. Ang ingay mo." I whispered as I entered the bathroom.

I yawned again as I finished washing my face. Umupo ako sa swivel chair ko at tiningnan ang relo ko nang umilaw ito.

"Code black? Holy gold, who-?"

Mabilis akong napatayo nang may mapagtanto at tinungo ang pintuan palabas ng bahay. Napasinghap ako nang makitang ang daming tao ang nakapaligid sa labas ng bahay namin. They looked at me accusingly and confusingly kaya tinubuan ako ng kaba at inis.

"Anong nangyayari dito?"

I frowned at Anwir and Mievienne at my side when they didn't answer me. Napalingon ako sa mga armadong guwardiya na papalapit sa gawi ko. I felt goosebumps when they walked towards my direction with a chilling background music.

I never heard this song but it sends a familiar feeling to me. The sensation I once felt before which made me traumatized for everything. The feeling I never wanted to experience again.

"W-what the helium is going on?"  I tried not to stammer as I asked, again.

"Potassium, Anwir. Stop staring and answer me!"

Ang inis na naramdaman ko ay napalitan ng pagkalito nang makita ang hindi maipaliwanag niyang ekspresyon.

"Miev, alam mo ba anong nangyayari?"

I stared at her but she didn't gave me the thing what I want.

"Helium, sagutin niyo ko!"

Marami ang nagulat at natakot sa naging sigaw ko kaya mas lalo lamang akong nainis.

I scoffed. "Wala ba talagang sasagot sa tano-"

"Mayor Santiago was found dead at his cabin last night."

My jaw dropped as I got shocked with Anwir's statement.

"A-ano?"

Nakaramdam ako ng kakaibang takot at kaba kaya sinikap kong tumayo ng maayos at huminga ng malalim nang paulit-ulit. Pero hindi pa nga ako nakakabawi sa pagkagulat ay binato na naman nila ako ng isang pangungusap na siyang nagpatigil ng hininga ko.

"A-anong sabi mo?" Natatawa kong tanong pabalik sa dalagang babaeng nakita ko kahapon sa parke.

"Y-you were at the mayor's place last night. I saw how you trailed him! I saw that you killed him!"

I snorted at her statement. "Do you hear yourself clearly, young lady!?"

"Gosh, Laira!"

I turned to Mievienne when she shouted. "What!? Don't tell me you believe her words!?"

Nagsukatan kami ng tingin nang hindi niya ako masagot. I bit my lip as I how her tears wet her cheeks as she continously shook her head.

"N-no way. No, Miev, no- hell." I whispered as I felt a big stab at my chest when I saw her expression.

"H-hey, Anwir."

Lumingon ako sa tabi ko para kumuha ng lakas sa nag-iisa kong kaibigan na lalaki. Nagbabakasaling ako ang paniniwalaan niya ngunit mas lumubog lang ako sa kinatatayuan ko nang masilayan ang mukha ng lalaki. Napailing ako kasabay ng ilang libong pagdausdos ng mga luha ko.

"A-are you serious?"

"You killed him, don't you?" He asked as if he didn't knew me at all and it mady system stopped from operating. His doubts made my heart to stop from breathing.