บทที่ 27 บ้าน
ตะวันเริ่มบ่ายคล้อย สาวน้อยดาริน พาร่างกายและจิตใจที่ห่อเหี่ยวกลับมายังบ้านเกิด ลมเย็นเอื่อยๆ กับวิวทุ่งนาสองข้างทาง ทำให้เธอหวนคิดถึงช่วงชีวิตวัยเด็กที่นี่ ชีวิตที่ตอนนั้นก็มีความสุขดี เธอไม่น่าทะเยอทะยาน อยากมีแม่ อยากมีพี่สาว อยากมีครอบครัว ถ้าตอนนั้นเธอเลือกจะอยู่ที่นี่ เรื่องราวมากมายที่พบเจอตอนนี้ก็คงไม่เกิดขึ้นกับเธอ ทว่าถ้าย้อนเวลาไปได้จริงๆ เธอก็ไม่แน่ใจเช่นกัน ว่ายังจะเลือกแบบเดิมหรือไม่ การมีเขาเข้าในชีวิตมันเป็นทั้งความสุขและก็ทุกข์พร้อมๆกัน…..
รถสองแถวหยุดจอดหน้าบ้านหลังหนึ่ง บ้านที่เธอรู้สึกได้ว่านี่คือที่ของเธอจริงๆ เธอก้าวเท้าลงจากรถ พร้อมกระเป๋าใบโตและข้าวของพะรุงพะรัง เหมือนกับว่าจะไม่กลับไปที่ที่จากมาอีกแล้ว….
“ใครมาน่ะตา” ยายบัวถามขึ้นเมื่อได้ยินเสียงรถจอด
“ไอ้ดา ใช่มั้ยนั่น แล้วนั่นขนอะไรมาเยอะแยะ”
“หวัดดีจ๊ะตา ยาย” ดารินตะโกนทักทายผู้เป็นตาก
