บทที่18 เงาที่ซ่อนอยู่..
ที่โรงพยาบาล
สายของวันใหม่ดารินพายายบัวมารับยาโรคประจำตัวที่โรงพยาบาลในตัวเมือง ขณะที่กำลังรอเรียกคิวจ่ายเงินอยู่นั้น เธอเห็นใครบางคนคุ้นตานั่งรถเข็นผ่านหน้าไป
“พี่คิน… ยายเดี๋ยวดามานะคะ” ดารินวิ่งตามออกไป
“หายไปไหนแล้ว… ฉันว่า ฉันตาไม่ฝาดนะ” ขณะที่ยืนหันรีหันขวางอยู่นั้น รถตู้คันเมื่อวานของรีสอร์ต ภูภาคินได้ขับผ่านหน้าเธออีกครั้ง
“นั่น…. นั่นเค้าหรอ” ดารินทำท่าจะก้าวเท้าวิ่งตามไป แต่ยายบัวเรียกไว้
“ดา…มีอะไรหรือเปล่าลูก”
“ดาเหมือนเห็นพี่คินค่ะ เอ่อ…พี่ภาคน่ะค่ะ ดาลืมบอกเขาเปลี่ยนชื่อเป็นภาคินแล้วค่ะ” ดารินอธิบายเมื่อยายทำหน้างง
“คงไม่ใช่หรอกลูก อะไรกันเพิ่งแยกกันเมื่อเช้า คิดถึงแล้วเหรอ” ยายเย้าแหย่ ทำเอาหลานสาวเขินม้วนเดินหนี
ดารินยังคงคิดวนเวียนกับเรื่องที่เจอตลอดบ่ายที่กลับมาบ้าน จึงโทรศัพท์ไปหาสามี
ตื๊ดดดด ตื๊ดดดด ตื๊ดดดด ตื๊ดดดด หมายเลขที่ท่
